เมื่อเธอมาถึงหน้าตลาดโภคภัณฑ์ ก็เกือบสี่โมงแล้ว
ในตลาดผู้คนขวักไขว่ เริ่มคึกคักขึ้นมา ทุกคนกำลังรีบซื้อผักไว้ทำกับข้าวมื้อเย็น
ช่วงนี้อากาศร้อน บ้านที่มีตู้เย็นมีน้อยจนนับนิ้วได้ ทุกคนจึงซื้อของสดแล้วทำกินทันที ผักสดถ้าวางไว้จนถึงมื้อถัดไปก็เหี่ยวหมด
สวีชุนหลานหาทำเลที่มีร่มเงาได้ที่หนึ่ง หน้าตลาดทั้งแถบไม่มีใครตั้งแผงเลย มีเธออยู่คนเดียว
เพราะมีรถล้อสามล้อ เธอจึงขนเก้าอี้สูงสำหรับโต๊ะแปดเซียนมาสองตัว วางต่อกันแล้วตั้งกะละมังเคลือบลงไป ก่อนจะเทผักดองใส่ลงในกะละมัง
เธอหยิบตาชั่งออกมาวางไว้ข้าง ๆ แล้วนำชามที่บ้านใช้กินข้าวมาเรียงไว้ทีละใบ จากนั้นก็เริ่มตะโกนเรียกลูกค้า
“ผักดอง! ผักดองแสนอร่อย!”
“ชิมก่อนซื้อได้!”
“ถ้าไม่อร่อย ไม่คิดเงินจ้า!”
เพิ่งตะโกนไปได้สองครั้ง ก็มีคนเข้ามาล้อม ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนสมัยนี้ค่อนข้างเก็บตัว คนที่ตะโกนขายเสียงดังแบบนี้ยังมีไม่มาก
“หนู ชิมได้จริง ๆ เหรอ?” ป้าหลายคนยืนอยู่หน้าแผง บางคนยังจูงเด็กเล็กมาด้วย ดูก็รู้ว่าเป็นแม่บ้านที่อยู่บ้านเลี้ยงลูก
“พี่สาว...เอ่อ ป้าคะ ชิมได้แน่นอนค่ะ” ปากเอ๊ย! สวีชุนหลานแทบจะพังทลายในใจ
สวีชุนหลานมือไว คีบผักดองใส่ชามมาจำนวนหนึ่ง “มา ๆ ลองชิมกันเลย อากาศร้อนแบบนี้ กินแล้วเจริญอาหารมากค่ะ”
“เด็ก ๆ ก็ลองชิมได้นะจ๊ะ”
เด็ก ๆ มือไวกว่าผู้ใหญ่ เด็กเล็กสมัยนี้จะมีขนมกินที่ไหน พอเห็นของกินก็ยื่นมือคว้าทันที ป้าหลายคนเห็นดังนั้นก็หยิบขึ้นมาคนละชิ้นใส่ปาก
สมัยนี้ไม่มีไม้จิ้มฟันกันหรอก แนวคิดหลักคือกินของที่ไม่ค่อยสะอาดเข้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร