แม่เป็นอัมพาตมาสิบห้าปี พี่สาวคนโตแต่งงานทั้งบ้านมึน

ตอนที่ 19 ไม่อร่อยไม่เอาเงินจ้า

6 นาที· 1.4K คำ

เมื่อเธอมาถึงหน้าตลาดโภคภัณฑ์ ก็เกือบสี่โมงแล้ว

ในตลาดผู้คนขวักไขว่ เริ่มคึกคักขึ้นมา ทุกคนกำลังรีบซื้อผักไว้ทำกับข้าวมื้อเย็น

ช่วงนี้อากาศร้อน บ้านที่มีตู้เย็นมีน้อยจนนับนิ้วได้ ทุกคนจึงซื้อของสดแล้วทำกินทันที ผักสดถ้าวางไว้จนถึงมื้อถัดไปก็เหี่ยวหมด

สวีชุนหลานหาทำเลที่มีร่มเงาได้ที่หนึ่ง หน้าตลาดทั้งแถบไม่มีใครตั้งแผงเลย มีเธออยู่คนเดียว

เพราะมีรถล้อสามล้อ เธอจึงขนเก้าอี้สูงสำหรับโต๊ะแปดเซียนมาสองตัว วางต่อกันแล้วตั้งกะละมังเคลือบลงไป ก่อนจะเทผักดองใส่ลงในกะละมัง

เธอหยิบตาชั่งออกมาวางไว้ข้าง ๆ แล้วนำชามที่บ้านใช้กินข้าวมาเรียงไว้ทีละใบ จากนั้นก็เริ่มตะโกนเรียกลูกค้า

“ผักดอง! ผักดองแสนอร่อย!”

“ชิมก่อนซื้อได้!”

“ถ้าไม่อร่อย ไม่คิดเงินจ้า!”

เพิ่งตะโกนไปได้สองครั้ง ก็มีคนเข้ามาล้อม ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนสมัยนี้ค่อนข้างเก็บตัว คนที่ตะโกนขายเสียงดังแบบนี้ยังมีไม่มาก

“หนู ชิมได้จริง ๆ เหรอ?” ป้าหลายคนยืนอยู่หน้าแผง บางคนยังจูงเด็กเล็กมาด้วย ดูก็รู้ว่าเป็นแม่บ้านที่อยู่บ้านเลี้ยงลูก

“พี่สาว...เอ่อ ป้าคะ ชิมได้แน่นอนค่ะ” ปากเอ๊ย! สวีชุนหลานแทบจะพังทลายในใจ

สวีชุนหลานมือไว คีบผักดองใส่ชามมาจำนวนหนึ่ง “มา ๆ ลองชิมกันเลย อากาศร้อนแบบนี้ กินแล้วเจริญอาหารมากค่ะ”

“เด็ก ๆ ก็ลองชิมได้นะจ๊ะ”

เด็ก ๆ มือไวกว่าผู้ใหญ่ เด็กเล็กสมัยนี้จะมีขนมกินที่ไหน พอเห็นของกินก็ยื่นมือคว้าทันที ป้าหลายคนเห็นดังนั้นก็หยิบขึ้นมาคนละชิ้นใส่ปาก

สมัยนี้ไม่มีไม้จิ้มฟันกันหรอก แนวคิดหลักคือกินของที่ไม่ค่อยสะอาดเข้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป