“ขอบคุณค่ะคุณครู หนูดีขึ้นมากแล้ว”
“แต่ตอนนี้หนูยังกลับไปโรงเรียนไม่ได้ค่ะ” เธอเล่าเรื่องที่แม่ได้รับบาดเจ็บและต้องเข้าโรงพยาบาลให้หทิเทียนกุ้ยฟางฟังอย่างละเอียด
“เรื่องก็เป็นแบบนี้ค่ะ”
“ช่วงต่อจากนี้ หนูไม่รู้ว่าจะมาโรงเรียนได้ทุกวันหรือเปล่า”
“แต่หนูจะเข้าสอบแน่นอนค่ะ คุณครูวางใจได้” สวีชุนหลานให้คำมั่น
“อืม ครูเข้าใจสถานการณ์แล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบ ช่วงนี้ทุกคนกำลังรวบรวมข้อผิดพลาดและทบทวนความรู้หลักของแต่ละวิชากันอยู่”
“พื้นฐานพวกนี้เธอเคยแม่นอยู่แล้ว”
“ถ้ามาโรงเรียนได้ ครูก็ยังอยากให้เธอพยายามมาให้ได้มากที่สุด แต่ถ้ามาจริง ๆ ไม่ได้ ครูจะรวบรวมความรู้หลักที่ครูแต่ละวิชาทบทวนกันไว้ พรุ่งนี้จะให้เจิ้งซูเฟินเอากลับไปให้” หทิเทียนกุ้ยฟางกล่าว
“ขอบคุณค่ะคุณครูเถียน” สวีชุนหลานโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง
ชาติที่แล้วคุณครูเถียนเคยมาที่บ้านหลายครั้งเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ สีหน้าเสียดายตอนจากไปในครั้งสุดท้ายยังติดอยู่ในความทรงจำจนถึงทุกวันนี้ แต่สุดท้ายชีวิตบั้นปลายของคุณครูก็ไม่ได้ดีนัก
ควรเตือนเธอดีไหมนะ
แล้วจะเริ่มพูดยังไงดี
สวีชุนหลานกำหมัดแน่น เงยหน้ามองหทิเทียนกุ้ยฟางแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “คุณครูเถียน ครูทุ่มเทให้ห้องของพวกเรามามาก งานสำคัญก็จริง แต่ก็อย่าลืมใส่ใจคนที่บ้านด้วยนะคะ”
สามีของหทิเทียนกุ้ยฟางชื่อเหวินเต๋อหมิง เป็นพนักงานรถไฟ ปีหนึ่งใช้เวลามากกว่าครึ่งอยู่บนรถไฟ หลังแต่งงานมีลูกสาวเพียงคนเดียว พ่อแม่สามีไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่นโยบายกำหนดไว้เช่นนี้ จึงทำอะไรไม่ได้
ครั้งหนึ่ง เหวินเสี่ยวหรูยังเล็กและป่วยเป็นไข้ ทั้งสองคนต่างก็ยุ่ง ปกติปู่กับย่าคอยดูแลอยู่แล้ว อีกอย่างพวกท่านเกษียณแล้ว ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี