เจิ้งซูเฟินไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องแยกทางกับสิงเหวินปิน ทั้งสองแอบคบกันตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมปลายปีสอง
สวีชุนหลานมองเพื่อนเก่าจากชาติที่แล้วแล้วก็รู้สึกอึดอัดใจ
ชาติที่แล้วตอนเลื่อนดูคลิป เธอเห็นโพสต์หนึ่งบอกว่าทุกคนมีสนามแม่เหล็กเป็นของตัวเอง คนที่มีชะตาคล้ายกันย่อมดึงดูดกัน ดูท่าเธอคงเป็นคนดวงซวย ถึงได้ทำให้คนรอบข้างไม่มีใครลงเอยด้วยดี
นี่สินะที่ว่า คนเราก็แยกกลุ่มตามพวกพ้อง สิ่งของก็รวมกันตามประเภท
โมโห!
บ้านป้าอ้วนมีลูกชายสามคน มีลูกสาวสุดที่รักอยู่คนเดียว ไม่เคยมีคำว่ารักลูกชายมากกว่าลูกสาว เรื่องเรียนก็แล้วแต่ความสามารถ ใครเรียนไหวก็เรียน ใครเรียนไม่ไหวก็หางานทำ
แต่ซูเฟินกลับเป็นพวกคลั่งรัก ชาติที่แล้วเธอสอบติดวิทยาลัยครุศาสตร์ จดหมายตอบรับส่งมาถึงบ้านแล้ว แต่พอใกล้วันไปรายงานตัวกลับพบว่าตั้งท้อง ยุคนี้ท้องก่อนแต่งเป็นเรื่องน่าอับอาย ถูกคนหัวเราะเยาะได้
วิธีที่ดีที่สุดในการผูกมัดผู้หญิงก็คือให้เธอมีลูกสักคน
เด็กผู้หญิงถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เล็กให้เป็นแม่บ้านแม่เรือน รู้ความ และให้ความสำคัญกับครอบครัว
สวีชุนหลานต้องผ่านชีวิตมาถึงชาติหนึ่งถึงจะเข้าใจว่า คำว่าเป็นแม่บ้านแม่เรือนและรู้ความนั้นแทบจะเป็นคำสาปที่ชั่วร้ายที่สุด ความหมายแฝงของมันก็คือ เธอต้องรู้จักยอมให้และอดกลั้น
คำว่าเสียเปรียบคือได้บุญน่ะไร้สาระ คนที่พูดคำนี้กับเธอมักเป็นคนที่ได้ประโยชน์ ส่วนถ้าพูดกับตัวเอง ก็เป็นแค่คำปลอบใจอย่างจำใจเท่านั้น
ใครอยากเสียเปรียบกันล่ะ? ทำไมต้องเป็นฉัน ไม่ใช่คุณ?
ตอนนั้นมีคนคอยเกลี้ยกล่อมเจิ้งซูเฟินว่า เรียนหนังสือมากมายไปทำไม สุดท้ายก็ต้องหาผู้ชายแต่งงานด้วย มีลูกมีเต้าอยู่ดี ไหน ๆ ก็ตั้งท้องลูกของบ้านสกุลสิงแล้ว สู้อยู่บ้านอย่างว่าง่าย ทำหน้าที่เป็นกำลังหนุนหลังให้สามีไม่ดีกว่าหรือ
เจิ้งซูเฟินที่อายุแค่สิบกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร เธอก็ไม่ต่างจากเด็กสาวยุคหลังที่แค่เลี้ยงชานมสองแก้วก็หลอกได้หรอก