ปีจิ่งเหอที่ 7 วันที่ 10 เดือน 8
เหลืออีก 5 วันก็จะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ บ่าวไพร่ในจวนโหวจิ้งอันต่างยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
ปีนี้ต่างจากปีก่อน ๆ ท่านโหวผู้ติดตามองค์รัชทายาทออกตรวจสอบการปกครองทั่วหล้ามาเป็นเวลา 2 ปี ได้กลับจวนแล้ว คนทั้งจวนต่างอกสั่นขวัญแขวน เกรงว่าจะเกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงน้อยนิดจนทำให้ท่านไม่พอใจ
ฟ้ายังไม่ทันสาง ประตูลานเรือนฟังเฟิงก็เปิดออกแล้ว แม่นมผู้ดูแลยืนจัดแถวคนอยู่ใต้ระเบียงด้วยตนเอง น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา ทว่ากดดันจนบรรดาสาวใช้ทั่วลานไม่กล้าหายใจแรง
“ฟังให้ดี คำของฮูหยินผู้เฒ่าคือ ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้ สาวใช้ชั้นหนึ่งจากเรือนต่าง ๆ ไปรับรางวัลที่เรือนหลักได้ ยามซื่อเวลาเที่ยงตรง หากเลยเวลาแล้วจะไม่รอผู้ใด หากผู้ใดกล้าทำให้เรือนฟังเฟิงขายหน้าบนเขตเรือนหลัก...”
นางกวาดตามอง ก่อนหยุดสายตาที่สาวใช้น้อยสองคน
“ระวังหนังของพวกเจ้าไว้ให้ดี”
ลวี่หลียืนอยู่ท้ายกลุ่ม ก้มตาลง มือกำผ้าเช็ดหน้าไว้ผืนหนึ่ง วันนี้นางจงใจเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมสีอ่อนตัวเก่าที่ไม่ใหม่ไม่เก่าเกินไป บนศีรษะปักเพียงปิ่นเงินเรียบ ๆ อันหนึ่ง เกรงว่าจะสะดุดตาผู้คน
“พี่หญิง” อาเหอแอบดึงแขนเสื้อนางจากด้านหลัง พลางลดเสียงลง “เห็นหรือไม่ วันนี้แม้แต่สาวใช้ก่อไฟในครัวยังเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ราวกับฉลองปีใหม่แน่ะ”
ลวี่หลีปรายตามองนาง เอ่ยเสียงเบาว่า “พูดให้น้อยหน่อย ระวังแม่นมได้ยินเข้า”
อาเหอหดคอ ทว่าท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง
“ข้าได้ยินมาว่า เงินรางวัลคราวนี้ท่านโหวเป็นผู้สั่งด้วยตนเอง เพราะคราวนี้ติดตามองค์รัชทายาทออกตรวจสอบจนมีความชอบ ฝ่าบาทพระราชทานของดีให้ไม่น้อย ท่านโหวอารมณ์ดี จึงให้เรือนต่าง ๆ ได้รับอานิสงส์ไปด้วย”
ลวี่หลีไม่ได้ตอบ นางยังจำภาพตอนท่านผู้นั้นกลับจวนเมื่อ 3 วันก่อนขึ้นใจ
ผู้คนคุกเข่าแน่นขนัดเต็มพื้น เสียงกีบม้าสะเทือนจนแผ่นหินยังสั่นไหว ยามเงาร่างสีดำสนิทนั้นเดินผ่านหน้านาง สายลมที่ชายเสื้อคลุมพัดผ่านยังเย็นเยียบ
“ไปกันเถิด!” สาวใช้ด้านหน้าร้องเร่ง “หากไม่ไป ที่ดี ๆ ในเรือนหลักคงถูกคนอื่นจับจองหมดแล้ว!”
ลวี่หลีได้สติ จึงรีบตามไป สาวใช้ 7-8 คนเรียงแถวออกจากเรือนฟังเฟิง มุ่งไปทางเรือนหลักตามระเบียงคด
อาเหอไปด้วยไม่ได้ จึงยืนอยู่ตรงประตูลานเรือน ทำปากบอกนางว่า “พี่หญิง รับให้มากหน่อย!”
ลวี่หลียิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าให้นางเล็กน้อย
อากาศเดือน 8 ยังอบอ้าว กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของดอกกุ้ยฮวาสองข้างระเบียงลอยมาเป็นระลอก จนชวนให้จั๊กจี้จมูก
ลวี่หลีเดินอยู่ค่อนไปทางท้ายกลุ่ม ข้างกายคือตังถังซึ่งรับใช้ในเรือนฟังเฟิงเช่นเดียวกัน ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน แม้ปกติจะไม่สนิทสนมกันนัก แต่ก็พอพูดคุยกันได้บ้าง
“พี่หญิงลวี่หลี” ตังถังขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแผ่วเบา “ได้ยินหรือไม่ ทางเรือนรอง... สองวันนี้ครึกครื้นไม่น้อยทีเดียว”
ใจลวี่หลีสะดุดวูบ แต่สีหน้าไม่เผยพิรุธ “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ตังถังกวาดตามองซ้ายขวา แล้วเอ่ยเสียงกระซิบ “ก็ท่านรองน่ะสิ วันก่อนจู่ ๆ ก็ไม่รู้ไปหานักขับร้องมาจากที่ใด 2 คน ยืนกรานจะให้อยู่ในห้องหนังสือ ฮูหยินน้อยรองโกรธจนกระทบครรภ์ ถึงขั้นไปเอาเรื่องต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า”
ลวี่หลีขมวดคิ้ว นางไม่อยากใส่ใจเรื่องของเรือนรองนัก เพียงแต่ตลอด 2 ปีมานี้ ทุกครั้งที่สบตาท่านรอง นางรู้สึกราวกับถูกลิ้นงูเลียแผ่ว ๆ จนแผ่นหลังเย็นวาบ
ครึ่งเดือนก่อน ท่านรองยังอาศัยจังหวะที่นางไปเบิกของในคลังตามลำพัง ขวางนางไว้ตรงหัวมุมระเบียงคด เคราะห์ดีที่ท่านห้าผ่านมาพอดี จึงช่วยนางให้พ้นจากสถานการณ์นั้น
ยังดีที่นางเป็นคนของเรือนสาม ปกติรับใช้ในเรือนฟังเฟิง โอกาสที่ทั้งสองจะพบกันจึงมีไม่มาก
“พี่หญิง?” ตังถังเห็นนางเหม่อลอย จึงแตะแขนนางเบา ๆ “เป็นอะไรไปหรือ?”
“ไม่มีอะไร” ลวี่หลีส่ายหน้า ฝืนยิ้ม “เพียงแต่แดดแรงจนรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย”
ตังถังไม่ได้ถามต่อ เพียงล้วงลูกอมสะระแหน่เม็ดหนึ่งจากแขนเสื้อยื่นให้นาง “อมไว้เถิด ช่วยคลายร้อนได้”
ลวี่หลีรับมา ในใจพลันอบอุ่นขึ้น
ทั้งสองไม่พูดคุยกันอีก เดินตามขบวนเลี้ยวผ่านประตูดอกไม้แขวน บัดนี้เรือนหลักอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
เรือนหลักของจวนโหวจิ้งอันมีชื่อว่าเรือนเฉิงเจ๋อ เป็นที่พำนักของสายหลักสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน
เบื้องหน้าเรือนมีประตูบานใหญ่ทาสีชาด 3 ห้อง ประดับห่วงรูปหน้าสัตว์ ใต้บันไดมีสิงโตหินหยกขาวแกะสลัก 2 ตัว บรรยากาศโอ่อ่าเข้มงวด แตกต่างจากเรือนอื่นในจวนอย่างสิ้นเชิง
เพราะเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้เป็นเทศกาลแรกหลังท่านโหวจิ้งเป่ยกลับจวน เรือนหลักจึงตกแต่งใหม่เอี่ยม เหนือกรอบประตูผูกแพรแดง ใต้ชายคาแขวนโคมแก้ว แม้แต่ซอกหินตรงขั้นบันไดยังโปรยกลีบกุ้ยฮวาสีทองไว้
ทว่าลวี่หลียังไม่ทันได้ชมให้ถี่ถ้วน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านหน้า
“ปล่อยข้า! พวกเจ้าคนที่อาศัยอำนาจเจ้านายข่มเหงผู้อื่น—ปล่อยข้า!”
เสียงสตรีแหลมสูงฉีกผ่านบรรยากาศเคร่งขรึมของเรือนหลัก
ฝีเท้าลวี่หลีชะงัก
ตังถังก็หยุดเช่นกัน พลางยืดคอมองไปข้างหน้า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
บรรดาสาวใช้และแม่นมที่รวมตัวอยู่ด้านหน้าต่างหันมองไปทางต้นเสียง
เห็นเพียงประตูใหญ่ทาสีชาดของเรือนเฉิงเจ๋อเปิดกว้าง แม่นมร่างกำยำสองคนกำลังลากสตรีสาวคนหนึ่งออกมาจากด้านใน คนละข้าง
สตรีผู้นั้นอายุราว 17-18 ปี หน้าตางดงามอยู่หลายส่วน ดวงตาเรียวหวาน แก้มผุดผ่อง ผิวขาวนวล ทว่ายามนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าบนร่าง... ลวี่หลีเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็รีบเบือนหน้า
เสื้อผ้าบางจนแทบโปร่งแสง เสื้อคลุมผ้าโปร่งสีชมพูเข้มรัดเรือนกายแนบแน่น คอเสื้อเปิดกว้าง เผยให้เห็นไหล่และลำคอขาวผ่อง ตลอดจนผ้ารัดอกสีบัวด้านใน
ชายกระโปรงก็เปิดรุ่ย เผยเรียวขาเปลือยเปล่าสองข้าง รองเท้าปักลายข้างหนึ่งหลุดหายระหว่างถูกลากออกมา เหลือเพียงเท้าที่สวมถุงเท้าบาง ๆ ถูกับพื้นอิฐเขียวจนเปรอะฝุ่น
“จุ๊ ๆ นั่นไม่ใช่ชุนเถาสาวใช้ที่รับใช้เรือนหน้าเหรอ?” ตังถังกระซิบข้างหูลวี่หลี น้ำเสียงแฝงทั้งความตกใจและประหลาดใจ “นางเหตุใดจึง...”
ลวี่หลีไม่ตอบ มองสาวใช้ที่ชื่อชุนเถาถูกแม่นมสองคนลากลงมาถึงเชิงบันได ยังคงดิ้นรนไม่หยุด เงยหน้าร้องไห้ตะโกนเข้าไปในเรือน
“บ่าวชื่นชมท่านโหวจากใจจริง บ่าวเพียง... เพียงอยากนำซุปแก้เมามาถวายท่านโหว บ่าวไม่ได้... ไม่ได้...”
“ถุย!” แม่นมคนหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้าถ่มน้ำลายใส่นาง นางร่างอ้วนกำยำ เอวหนาไหล่กว้าง เพียงมองก็รู้ว่าเป็นแม่นมรับใช้หยาบกร้านผู้ดูแลเรือนหลัก
นางเท้าเอว ถ่มถ้อยคำใส่ชุนเถาจากที่สูงกว่า “แต่งตัวเช่นนี้แล้วยังกล้าบอกว่าไม่ได้คิดอะไรอีกหรือ? คิดจะปีนเตียงท่านโหว เจ้านึกว่าจวนนี้เป็นสถานที่โสมมหรือไร?”
สิ้นคำ บรรดาสาวใช้และแม่นมที่ล้อมอยู่พลันฮือฮา เสียงซุบซิบนินทาดังระงมต่อเนื่อง
“ปีนเตียงหรือ? สวรรค์...”
“ข้าว่าแล้วเชียว ปกตินางเชิดหน้าชูตา ที่แท้ก็คิดเช่นนี้นี่เอง!”
“ช่างใจกล้านัก แม้แต่เรือนของท่านโหวยังกล้าแอบเข้าไป...”
แม่นมผู้นั้นยิ่งพูดยิ่งโมโห ชี้หน้าชุนเถาพลางด่าทอ
“แต่งตัวเช่นนี้แล้วยังจะแก้ตัวอะไรอีก! ใครก็ได้ ลากนางออกไป! วันนี้ข้าจะให้คนทั้งจวนเห็นจุดจบของคนที่ไม่รู้จักกฎระเบียบ!”
ชุนเถาหวาดกลัวขึ้นมาในที่สุด น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มใบหน้า เข่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะไม่หยุด
“แม่นมโปรดไว้ชีวิต! แม่นม—บ่าวไม่กล้าอีกแล้ว—ขอท่านเห็นแก่ที่บ่าวเคยรับใช้ฮูหยินใหญ่—ขอร้อง...”
“ฮูหยินใหญ่?” แม่นมผู้นั้นหัวเราะเย็นชา “ยามนี้เจ้าถึงนึกถึงฮูหยินใหญ่ขึ้นมาได้หรือ? ตอนคิดจะปีนเตียงท่านโหว เหตุใดไม่คิดถึงเกียรติของฮูหยินใหญ่บ้าง!”
นางสะบัดมือ
“ลากออกไป!”
แม่นมรับใช้หยาบกร้านสองคนจับแขนชุนเถาไว้ ลากนางออกไปจากเชิงบันไดอย่างไม่ปรานี
เข่าของชุนเถากระแทกพื้นอิฐเขียวดังตึง ๆ เสียงร้องไห้คร่ำครวญค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะเลือนหายไปนอกประตูดอกไม้แขวนในที่สุด
ลวี่หลียืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกเพียงมือเท้าเย็นเฉียบ
นางได้ยินมานานแล้วว่าจวนแห่งนี้เข้มงวดกับเรื่องเช่นนี้ที่สุด ตระกูลลู่สายหลักมีกฎระเบียบเคร่งครัด โดยเฉพาะหลังจากลู่จิ่งหยวนสืบทอดบรรดาศักดิ์ ก็ยิ่งถือคำว่า “เกียรติของตระกูล” สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
อย่าว่าแต่คิดปีนเตียงเลย แม้สาวใช้แอบพูดเรื่องเหลวไหลกัน หากถูกจับได้ก็ต้องถูกเฆี่ยนแล้วขับออกจากจวน
ส่วนชุนเถา กลับคิดปีนเตียงท่านโหวผู้นั้น
เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ ลวี่หลีก็ใจสั่นแล้ว
ในยามนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายในประตูเรือนหลัก
ไม่เร็วไม่ช้า ทีละก้าวย่างเหยียบลงบนพื้นอิฐเขียว หนักแน่นราวกับเสียงกีบม้าที่กระทบกลางใจผู้คน
ลวี่หลียังไม่ทันตั้งตัว ตังถังข้างกายก็ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ
จากนั้นสาวใช้และแม่นมรอบข้างต่างพากันย่อตัวลงพร้อมเพรียง ลวี่หลีเข่าอ่อน จึงคุกเข่าตามไปด้วย
นางก้มศีรษะต่ำ เห็นเพียงพื้นอิฐเขียวตรงหน้า รองเท้าหุ้มข้อสีดำสนิทคู่หนึ่งก้าวออกมาจากด้านในประตู