ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ กู้หนานเฟิงก็กลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ
ระหว่างทางกลับ เขาเจอกับฮั่นอวิ๋นเหอ สองคนทักทายกันแบบเย็นชาห่างเหิน
“ขอโทษที ฉันมาช้าไปหน่อย”
“สุขสันต์วันเกิดนะ โจวโจว”
ฮั่นอวิ๋นเหอยื่นของขวัญวันเกิดให้เจียงโจวโจว ใบหน้ายิ้มแย้มสดใส
เจียงโจวโจวยิ้มอย่างมีความสุข “ขอบคุณนะ พี่เสี่ยวเหอ”
ส่วนกู้หนานเฟิงเพิ่งกลับมา เสื้อนอกยังไม่ได้เปลี่ยน ก็ถูกท่านประธานสกุลจี้เรียกตัวไปช่วยงานในครัว
“เสี่ยวกู้น้อย! หลานเขยฉันบอกว่าฝีมือทำครัวของนายยอดเยี่ยมนัก คืนนี้นายต้องโชว์ฝีมือให้ฉันชิมหน่อย”
ท่านประธานสกุลจี้ยื่นผ้ากันเปื้อนผืนเดียวให้กู้หนานเฟิง ฝากฝังภารกิจอย่างจริงจัง
อิ๋นเยวี่ยพูดเสริมว่า “ผมก็อยากชิมฝีมือคุณกู้เหมือนกัน”
หลินเฉินก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “ผมก็ด้วย ๆ”
ด้วยการรบเร้าของหลายคนนี้ กู้หนานเฟิงไม่มีโอกาสปฏิเสธเลย
ฮั่นอวิ๋นเหอหัวเราะ “ให้ท่านประธานกู้ลงครัวด้วยตัวเองนี่นะ ฉันต้องกินข้าวเพิ่มอีกสองคำแน่”
เห็นกู้หนานเฟิงตกเป็นเป้าโจมตีทันทีที่ปรากฏตัว หลินอู๋จิงถามเจียงโจวโจวเสียงเบา “ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่หนานเฟิงถูกกลั่นแกล้งล่ะ”
เจียงโจวโจวเหล่ตามองผู้ชายที่ถอดเสื้อนอกกำลังสวมผ้ากันเปื้อน ตอบว่า “เขาสมควรแล้ว”
หลินอู๋จิงตื่นเต้นขึ้นมาในทันที “เร็ว ๆ เล่าให้ฉันฟังหน่อย”
อวี๋เยว่และฮั่นอวิ๋นเหอที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้
แววตาทั้งสองเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจียงโจวโจวค่อนข้างเขินอาย สี่คนเอาหัวมารวมกันเป็นวงกลมเล็ก ๆ เธอลดเสียงลงเล่าพฤติกรรมของกู้หนานเฟิงทั้งหมด