หวังไห่เทียนมีสีหน้าเย่อหยิ่งเย็นชา สายตากวาดผ่านเครื่องมือเฝ้าติดตามอาการที่อยู่ด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเหลือบมองสีหน้าและอาการของผู้อาวุโสหลินที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเฉยเมย
เขาลูบแหวนพลางถามในใจว่า
“อาจารย์โอสถ ตาแก่นี่ยังช่วยได้ไหม?”
ครู่ต่อมา เสียงถ่ายทอดคำพูดอันชราภาพก็ดังขึ้นในหัวของหวังไห่เทียน น้ำเสียงหนักแน่นอย่างยิ่ง
“อวัยวะภายในเน่าเปื่อย เส้นชีพจรหัวใจเหือดแห้ง พลังชีวิตขาดสะบั้น ยาใดก็ไร้ผล ตายแน่นอน”
แววตาของหวังไห่เทียนวูบไหวด้วยความคิดชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์
ในเมื่ออาจารย์โอสถพูดเช่นนี้แล้ว ต่อให้รักษาตามปกติก็ไม่มีทางช่วยชีวิตได้
แต่เขามีวิชาลับนอกรีตอยู่—เข็มสิบสามเล่มคืนวิญญาณด้วยพลังอำมหิต!
มันสามารถรีดเค้นพลังชีวิตหยดสุดท้ายของคนตายออกมา ทำให้เกิดอาการฟื้นคืนชีพชั่วคราว แล้วฝืนยื้อชีวิตไว้ได้ครึ่งเดือน!
นอกจากจะได้เงินค่ารักษามหาศาลจากตระกูลหลินอย่างแน่นอนแล้ว ยังสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองในฐานะหมอเทวดาผู้ชุบชีวิตคนตายได้อีกด้วย
กลนี้เขาใช้ได้ผลมานับครั้งไม่ถ้วน คนไข้มักตายหลังผ่านไปครึ่งเดือน และไม่มีใครโยนความผิดให้เขาได้
เขาเพิ่งยกมือเตรียมฝังเข็ม หางตาก็เหลือบเห็นเฉินอวี่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญและดูแคลน
เขาหันไปตวาดเสียงเย็นใส่ทางประตู
“รปภ.หน้าประตูมีไว้ประดับหรือไง? ที่นี่เป็นสถานที่รักษาชีวิตคน จะปล่อยให้พวกนักเลงไร้ค่าคนไหนก็ได้เข้ามาก่อกวนหรือไง? รีบลากมันออกไปเดี๋ยวนี้!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
หลินเฟิงก็ฉวยโอกาสทองที่จะเกาะขาหวังไห่เทียนและเหยียบย่ำเฉินอวี่ไว้ได้ทันควัน เขารีบเข้าไปประจบสอพลอ
“หมอเทวดาหวัง อย่าไปสนใจคนบ้าเลยครับ! เมื่อกี้มันยังกล้าพูดเหลวไหลว่าคุณปู่ถูกวางยา เห็นชัดว่าอยากเรียกร้องความสนใจและพูดจาหลอกลวงคน! ผมจะเรียกคนมาลากมันออกไปเดี๋ยวนี้”
สะใภ้รองตระกูลหลินพูดด่าตามด้วยเสียงแหลม สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ใส่แต่เสื้อผ้าถูก ๆ จากแผงลอย ยังกล้าแอบอ้างเป็นยอดฝีมืออีกหรือ? หน้าหนาเกินไปแล้ว!”
ญาติห่าง ๆ หลายคนพากันกล่าวโทษตามน้ำ
“รีบไล่มันออกไป! อย่าให้พวกต้มตุ๋นตัวซวยแบบนี้มาทำให้คุณปู่ต้องขุ่นเคือง!”
ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยของผู้คนเต็มห้อง เฉินอวี่ยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยน สายตาจับจ้องไปยังแหวนสีดำบนนิ้วของอีกฝ่าย
เขาใช้ญาณตรวจสอบ เพียงครู่เดียว เฉินอวี่ก็ยิ้มบาง ๆ
ก็แค่วิญญาณตกค้างสายหนึ่งจากขั้นฝึกลมปราณเท่านั้น
หวังไห่เทียนหยิบเข็มเงินออกมาจากกระเป๋าเดินทางเป็นแถว
มองด้วยตาเปล่าก็เห็นเป็นเข็มธรรมดา แต่เฉินอวี่กลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกจากระยะหลายเมตร
หวังไห่เทียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า ถามผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ ว่า
“เงินเข้าหรือยัง?”
ผู้ช่วยรีบยกแท็บเล็ตเข้ามาให้ดู
“หมอเทวดาหวัง วางใจได้ครับ เงินเข้าบัญชีคุณแล้ว”
หวังไห่เทียนพยักหน้าพอใจ กำเข็มทั้งแถวไว้แล้วเตรียมเดินไปทางเตียง
ในจังหวะนั้นเอง
เฉินอวี่เอ่ยขึ้นว่า
“แค่อาการเล็กน้อยยังต้องพึ่งเข็มอีกหรือ? แบบนี้ยังเรียกหมอเทวดาได้ด้วยหรือ?”
ประโยคเดียวทำเอาทั้งห้องเดือดพล่าน!
หลินเฟิงเดือดดาลขึ้นมาทันที ตวาดเสียงกร้าว
“แกเป็นตัวอะไรถึงกล้าดูหมิ่นหมอเทวดาหวัง? ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว!”
ไอสังหารวูบผ่านดวงตาของหวังไห่เทียน แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็นึกแผนการอันแยบยลขึ้นมาได้
เขาจงใจเก็บเข็มเงิน มุมปากยกยิ้มเยาะอย่างเย็นชา ก่อนแสร้งทำเป็นใจกว้างและยอมถอย
“ในเมื่อปากเก่งนัก งั้นก็เชิญรักษาเลย ฉันอยากเห็นกับตาว่าแกมีความสามารถล้ำฟ้าอะไร”
ในใจเขาคำนวณแผนไว้อย่างรอบคอบ
อาจารย์โอสถฟันธงไปแล้วว่าคนไข้ตายแน่นอน!
ถ้าเจ้าหนุ่มนี่รักษาแล้วเกิดผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว เขาก็จะโยนความผิดให้อีกฝ่ายได้ทันทีว่าเป็นต้นเหตุให้การรักษาล่าช้าจนชายชราตาย ทำให้อีกฝ่ายเสียชื่อเสียงย่อยยับและต้องชดใช้ค่าเสียหายมหาศาล!
ถ้าไม่กล้ารักษา ก็เท่ากับโม้และโกหกต่อหน้าทุกคน เป็นการตอกย้ำว่าเป็นพวกต้มตุ๋น!
ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เจ้าหนุ่มนี่ก็จบเห่แน่นอน!
พอได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“หมอเทวดาหวัง! แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! จะปล่อยให้มันลงมือมั่วซั่วไม่ได้!”
ญาติตระกูลหลินที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันพูดห้าม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่สบายใจ
แต่หวังไห่เทียนกลับโบกมือเบา ๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุม วางท่าราวกับยอดฝีมือผู้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด
“มีฉันอยู่ที่นี่คอยรับมือ จะไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่นอน”
“ปล่อยให้เขาลองดูเถอะ ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่านักเลงข้างถนนอย่างเขาจะก่อคลื่นอะไรได้”
แม้ญาติ ๆ รอบข้างจะไม่เต็มใจสักนิด แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและไม่เชื่อถือ
แต่เพราะหวังไห่เทียนมีชื่อเสียงโด่งดัง พวกเขาจึงจำใจถอยออกไป เปิดพื้นที่ว่างให้
เสียงเยาะเย้ยแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะจากฝูงชน
“ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ เรื่องสนุกอะไรก็อยากเข้ามาเอี่ยว”
“ฝีมือแค่นี้ยังกล้าสอนวิชาแพทย์ต่อหน้าหมอเทวดาหวังอีกหรือ?”
“รอดูเถอะ ถ้ารักษาจนเกิดเรื่องขึ้นมา มันจะตายยังไง! ทำคุณปู่ตาย ยังไงก็ต้องติดคุก!”
“คงอยากมาหลอกเอาเงินจากตระกูลหลินนั่นแหละ พวกต้มตุ๋น ใจกล้าจริง ๆ!”
ท่ามกลางเสียงดูแคลนและเยาะเย้ยทั่วห้อง ลู่จือสิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ โน้มตัวลงเล็กน้อย มือขวาวางแนบลงบนหน้าอกเย็นเฉียบของผู้อาวุโสหลินอย่างมั่นคง ฝ่ามือสัมผัสผิวหนังเบา ๆ
ชั่วพริบตาต่อมา พลังวิญญาณบริสุทธิ์และเข้มข้นสายหนึ่งก็ถ่ายเทเข้าไปในร่างกายที่ร่วงโรยและแห้งเหือดของชายชราอย่างไร้สุ้มเสียง
เพียงหนึ่งวินาทีสั้น ๆ!
หน้าจอเครื่องเฝ้าติดตามอาการที่เคยนิ่งสนิทไร้ชีวิต พลันแสดงค่าพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
อัตราการเต้นของหัวใจจาก 40 ครั้งต่อนาที พุ่งขึ้นเป็น 60 ครั้ง!
ระดับออกซิเจนในเลือดจาก 83 พุ่งขึ้นไปถึง 92!
บนแก้มซีดเขียวราวกับคนตายไร้ชีวิตของชายชรา เริ่มมีเลือดฝาดค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ไอแห่งความตายสลายไป พลังชีวิตฟื้นคืน!
ทั้งห้องพลันเงียบกริบ!
ทุกคนจ้องหน้าจอเครื่องเฝ้าติดตามอาการตาไม่กะพริบ รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว
หลินเฟิงเบิกตากว้างจนแทบถลน ยืนตะลึงงันไปทั้งตัว ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสหลายคนที่ยืนล้อมเครื่องมืออยู่ ต่างพากันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จ้องข้อมูลที่เปลี่ยนแปลงไม่วางตา หนังศีรษะชาวาบ พึมพำซ้ำไปซ้ำมา
“เกิดอะไรขึ้น... นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัด ๆ!”
“แค่หนึ่งวินาที อาการวิกฤตกลับพลิกฟื้นได้เลยหรือ?”
“ชายหนุ่มคนนี้... หรือจะเป็นหมอเทวดาผู้เร้นกายที่หาได้ยากยิ่งจริง ๆ?!”
เสียงเยาะเย้ยในฝูงชนพลันเงียบหาย เหลือเพียงเสียงอุทานด้วยความตกตะลึงและสงสัย บรรยากาศในห้องปั่นป่วนไปหมด
ลู่จือสิงค่อย ๆ ชักมือกลับ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
ด้วยระดับพลังของเขา หากลงมือเต็มกำลังเมื่อครู่ ก็สามารถทำให้ชายชราลืมตาฟื้นขึ้นมาหายดีและกลับเป็นปกติได้ทันที
แต่เขาไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย
โลกเมืองมนุษย์เต็มไปด้วยเหล็กกล้าและคอนกรีต ปิดกั้นฟ้าดินไว้ พลังวิญญาณจึงเบาบางขาดแคลนอยู่แล้ว
ยิ่งเขาใช้พลังวิญญาณเพิ่มอีกสักนิด ภายหลังก็ยิ่งต้องเสียเวลาหลายเท่าเพื่อดูดซับมาเติมเต็มใหม่ ไม่คุ้มที่จะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณให้คนเห็นแก่ผลประโยชน์พวกนี้
อีกด้านหนึ่ง ความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของหวังไห่เทียนวูบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
ภายในใจเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์!
ไม่ถูกต้อง!
เจ้าหนุ่มนี่มีฝีมือจริง!
ถ้าปล่อยให้รักษาต่อไป แล้วเกิดช่วยชีวิตชายชรากลับมาได้จริง ๆ...
เขาก็ต้องคืนค่ารักษามหาศาล!
ภาพลักษณ์หมอเทวดาที่อุตส่าห์สร้างมาหลายปีจะพังทลายลงหมด!
เส้นสายผู้มีอำนาจและชื่อเสียงชั้นยอดที่ทุ่มเทสร้างมาถึงสามปีจะสูญเปล่าทั้งหมด!
ไม่ได้เด็ดขาด!
เขาตัดสินใจอย่างเหี้ยมโหด ก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยเสียงเย็นลงฉับพลัน ขัดจังหวะบรรยากาศตื่นตะลึงของทุกคนอย่างฝืน ๆ!
“เดี๋ยวก่อน! อย่าถูกภาพลวงตาหลอกกันไปหมด!”
สายตาทุกคู่หันกลับมาจับจ้องเขาพร้อมกันในทันที
หวังไห่เทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่น วางท่าราวกับมองทะลุความจริง จ้องลู่จือสิงเขม็งพลางส่ายหน้าอย่างช้า ๆ
“นายมีความสามารถเรื่องบำรุงสุขภาพอยู่บ้างก็จริง แต่กลับวินิจฉัยต้นเหตุของโรคผิดไปหมด!”
“ตอนนี้นายใช้ไฟหยางกระตุ้นไม้ผุ ดูเหมือนอาการจะดีขึ้น แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่การรีดเค้นอายุขัยจนเกิดอาการฟื้นคืนก่อนตาย!”
“พลังชีวิตต้นกำเนิดของชายชราถูกนายเผาผลาญไปจนหมดแล้ว อย่างมากอีกสามนาที อาการสะท้อนกลับจะกำเริบ!”
“ถึงตอนนั้นอาการจะวิกฤตหนักกว่าเดิมสิบเท่า ต่อให้เซียนก็ช่วยไม่ได้! นี่ไม่ใช่การช่วยคน แต่เป็นการฆ่าคน!”
คำพูดของเขาหนักแน่นมีเหตุผล ทำให้ทุกคนในห้องสงบลงได้ทันที!
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน ความหวังเพียงน้อยนิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาพลันมลายหายไปหมด!
“โธ่เอ๊ย! ที่แท้ก็เป็นภาพลวงตา! มันรีดเค้นพลังชีวิตเพื่อสร้างภาพหลอกตา!”
“ฉันก็ว่าแล้ว! เจ้าหนุ่มนี่จะมีฝีมือเหนือกว่าหมอเทวดาหวังได้ยังไง!”
“ชั่วร้ายเกินไปแล้ว! จงใจสร้างภาพลวงตาหลอกคน ที่แท้ก็คิดร้ายกับคนไข้!”
“รีบลากมันออกไป! ช้ากว่านี้คุณปู่จะไม่รอดแล้ว!”
เสียงด่าทอในห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงยิ่งกว่าเสียงเยาะเย้ยเมื่อครู่!
หลินเฟิงได้สติกลับมา ดวงตาที่เพิ่งฉายแววตกตะลึงพลันแปรเปลี่ยนเป็นโทสะเดือดดาล
เขาชี้นิ้วใส่หน้าลู่จือสิงอย่างแรง เสียงสูงขึ้นหลายระดับ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแทนความถูกต้อง
“กล้ามากนะ! กล้าจงใจทำร้ายคุณปู่ตระกูลหลินของฉัน!”
“บอดี้การ์ด! จับมันไว้เดี๋ยวนี้! มัดให้แน่น! อย่าให้มันแตะต้องคุณปู่ฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!”
บอดี้การ์ดชุดดำสองคนพุ่งเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียง คนหนึ่งจับแขนลู่จือสิงไว้ข้างละข้าง แรงมหาศาลราวกับอยากกดเขาให้คุกเข่าลงกับพื้น
ลู่จือสิงเหลือบมองทั้งสองคนอย่างเฉยเมย สีหน้าสงบนิ่ง ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ไม่มีเหตุผลต้องขัดขืน และเขาก็คร้านจะอธิบาย
ในเวลาเดียวกัน หวังไห่เทียนก็คว้าเข็มเงินที่แผ่ไออำมหิตเย็นเยียบ แล้วรีบเบียดเข้าไปใกล้โซฟา
เขามีแววตาอำมหิต ลงมือรวดเร็ว เข็มเงินสิบสามเล่มปักลงบนจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของชายชราอย่างแม่นยำ รวดเร็ว และรุนแรง!
ไอหมอกดำสนิทสายแล้วสายเล่าพันรอบปลายเข็ม เย็นเยียบถึงกระดูก คอยกัดกินพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของชายชราอย่างต่อเนื่อง!
ทันทีที่เข็มทั้งสิบสามเล่มปักลงครบ!
เปลือกตาของผู้อาวุโสหลินสั่นกระตุกอย่างรุนแรง!
เพียงห้าวินาทีต่อมา!
“แค่ก... แค่ก ๆ!”
ชายชราลืมตาขึ้นฉับพลัน ไออย่างรุนแรง ก่อนฟื้นคืนสติขึ้นมาทันที!
เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องไปทั่วห้อง บรรยากาศพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด!
“ฟื้นแล้ว! ฟื้นจริง ๆ ด้วย!”
“หมอเทวดาหวังรักษาได้ราวกับพลิกฝ่ามือ สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือด้านการแพทย์อันดับหนึ่งในยุคนี้!”
“ตกใจแทบแย่! ดีที่หมอเทวดาหวังลงมือทันเวลา ดึงชีวิตกลับมาจากประตูนรกได้จริง ๆ!”
“เมื่อกี้เจ้าหนุ่มเถื่อนนั่นเกือบก่อเรื่องใหญ่แล้ว! จิตใจชั่วร้ายจริง ๆ!”
หลินเฟิงรีบพุ่งไปข้างโซฟาเป็นคนแรก กุมมือชายชราไว้แน่น ใบหน้าแสดงความกตัญญูอย่างสุดซึ้ง ดวงตาแดงก่ำ ก่อนเอ่ยเสียงดัง
“คุณปู่! ในที่สุดก็ฟื้นแล้วครับ! เมื่อกี้มีคนต้มตุ๋นไม่รู้ที่มาคนหนึ่งเกือบทำคุณปู่ตาย โชคดีที่หมอเทวดาหวังมีฝีมือเหนือกว่า ช่วยชีวิตคุณปู่ไว้ได้!”
หลินเมิ่งเหยาก็รีบวิ่งไปอีกด้าน ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินไม่หยุด
แต่เธอไม่ได้โห่ร้องยินดีไปกับทุกคน กลับจ้องดวงตาของคุณปู่พลางพินิจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ยิ่งมอง หัวใจก็ยิ่งเย็นเยียบ!
แม้คุณปู่จะลืมตาฟื้นขึ้นมา ดูเผิน ๆ เหมือนกลับเป็นปกติ แต่แววตากลับขุ่นมัวว่างเปล่า ไม่เหลือความสดใสและความหนักแน่นอย่างที่เคยมีแม้แต่น้อย
ราวกับร่างเปลือกกลวงที่ถูกฝืนพยุงขึ้นมา ดูเหมือนยังมีชีวิต แต่แท้จริงแล้วไอแห่งความตายกำลังพันรอบตัว
บริเวณรอบนอกของฝูงชน ลู่จือสิงถูกบอดี้การ์ดจับแขนทั้งสองข้างไว้
แต่บนใบหน้าเขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มเยาะบาง ๆ ปรากฏขึ้น
เขาเห็นทุกอย่างชัดเจน
เข็มสิบสามเล่มของหวังไห่เทียนดูเหมือนกำลังยื้อชีวิตและช่วยคน แต่แท้จริงแล้วกลับชั่วร้ายถึงขีดสุด!
ไม่เพียงสลายพลังวิญญาณช่วยชีวิตที่เขาเพิ่งถ่ายเทเข้าไปในร่างชายชราเท่านั้น แต่ยังปล่อยให้ไออำมหิตเข้มข้นแทรกซึมเข้าไปในอวัยวะภายในตามเส้นลมปราณอีกด้วย
ตอนนี้ชายชราดูเหมือนฟื้นคืนก่อนตาย แต่แท้จริงแล้วพลังชีวิตถูกสูบจนหมด ระยะห่างจากความตายใกล้กว่าก่อนรักษาถึงสิบเท่า!
น่าสนุกดี งั้นฉันจะเล่นด้วยสักหน่อยแล้วกัน
นิ้วมือข้างลำตัวของลู่จือสิงขยับเบา ๆ
【วิชาอิทธิฤทธิ์: ท่องฝัน】
ผู้อาวุโสหลินที่เพิ่งลืมตาฟื้นขึ้นมา ดวงตาพลันพร่าเลือน สติเลื่อนลอย ศีรษะเอียงไปเล็กน้อย ก่อนร่างจะหงายหลังล้มลงไปทั้งตัว!
เครื่องเฝ้าติดตามอาการส่งเสียงเตือนสีแดงแหลมบาดหูดังสนั่นทันที!
อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่งถึง 130 ครั้งต่อนาที ระดับออกซิเจนในเลือดดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ความดันโลหิตทรุดฮวบลงทันที!
ทุกคนหน้าซีดเผือดในพริบตา ทั้งห้องตกอยู่ในความโกลาหล!
“คุณปู่!!”
“ทำไมอาการทรุดลงอีกแล้ว? เมื่อกี้ไม่ดีขึ้นแล้วหรือไง?!”
“หมอเทวดาหวัง! รีบช่วยชีวิตด้วย! ขอร้องล่ะ รีบลงมือเถอะ!”
ร่างของหลินเมิ่งเหยาโงนเงนอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ เธอรีบคว้าพนักโซฟาไว้แน่นจึงพอประคองตัวให้ยืนอยู่ได้ แววตาถูกความสิ้นหวังเข้าปกคลุมจนหมดสิ้น
รูม่านตาของหลินเฟิงหดเล็กลง ความยินดีในใจแทบทะลักออกมา!
ดีเหลือเกิน! อาการทรุดหนักลงจนได้!
ขอแค่คุณปู่ตาย หลินเมิ่งเหยาก็จะหมดอำนาจอย่างสิ้นเชิง อำนาจทั้งหมดของตระกูลหลินก็จะตกอยู่ในกำมือเขา!
เขาฝืนเก็บความยินดีไว้ในใจ ก่อนหันไปมองหวังไห่เทียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“หมอเทวดาหวัง! คุณปู่เป็นอะไรไปครับ? รีบช่วยท่านเร็ว!”
หวังไห่เทียนรีบเข้าไปจับชีพจรของชายชรา ปลายนิ้วลูบและเคาะแหวนดำบนมืออย่างร้อนรน ในใจปั่นป่วนจนเสียหลักไปหมด!
“อาจารย์โอสถ! เกิดอะไรขึ้นกันแน่! เข็มทั้งสิบสามเล่มของฉันน่าจะยื้อชีวิตไว้ได้ครึ่งเดือนอย่างมั่นคงไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงทรุดฮวบลงทันที!”
ภายในแหวน เสียงของอาจารย์โอสถดังขึ้น เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวาดระแวงอย่างยิ่ง
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง! มีพลังภายนอกเหนือธรรมดาสายหนึ่งสลายไออำมหิตจากเข็มของข้า! ต้นตอพร่าเลือนจับต้องไม่ได้ ไม่ใช่พลังของคนธรรมดาอย่างแน่นอน! ข้าตรวจสอบไม่พบเลย!”
ตูม!
สมองของหวังไห่เทียนพลันว่างเปล่าไปในทันที!
เหงื่อเย็นไหลพรั่งพรูจากขมับจนเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ต!
สายตาของทุกคนในห้องจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่ละวาง
หมอเทวดาที่เพิ่งรักษาคนจนหายและสะกดทั้งห้องไว้ได้เมื่อครู่ บัดนี้กลับทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าซีดเผือด ตื่นตระหนกจนเสียอาการอย่างสิ้นเชิง