โจวเหมยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง ต่อให้มารผู้บำเพ็ญตนนั้นมีอิทธิฤทธิ์สูงส่งเพียงใด แต่นางก็บาดเจ็บ ทั้งยังถูกตอกตะปูตรึงวิญญาณ พลังบำเพ็ญที่ใช้ได้เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ แล้วนางหลบซ่อนร่องรอยจากการค้นหาของผู้บำเพ็ญมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?
ดังนั้นพวกเขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่า ท่ามกลางตาข่ายฟ้าที่ปิดล้อมแน่นหนา มารผู้บำเพ็ญตนนั้นอาจหนีออกจากเมืองซู่โจวไปแล้วจริง ๆ
เดิมทีการปราบมารครั้งนี้มีศิษย์สำนักเสวียนเทียนเป็นกำลังหลัก แต่หลังจากเจินเหรินอวิ๋นเหอมาถึง พวกเขาก็ทำได้เพียงถอยไปเป็นตัวประกอบ
เจินเหรินอวิ๋นเหอไปตรวจดูมารผู้บำเพ็ญที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินด้วยตนเอง
ในบรรดามารผู้บำเพ็ญเหล่านั้นมีทั้งคนชรา คนอ่อนแอ คนพิการ และคนเจ็บ แต่ละคนขดตัวอยู่ตามมุมห้อง พูดไม่ได้ เขียนก็ไม่ได้ พวกเขาซูบผอมเหี่ยวแห้ง เหลือเพียงดวงตาสีหม่นคู่แล้วคู่เล่าที่จ้องคนด้านนอกกรงขังอย่างไร้ชีวิตชีวา
สังหารมารผู้บำเพ็ญหนึ่งตน ก็เพิ่มบุญกุศลขึ้นหนึ่งส่วน เส้นทางการบำเพ็ญย่อมก้าวหน้าไปอีกขั้น
เจินเหรินอวิ๋นเหอขยับนิ้วมือ ข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่จะฟันพวกเขาให้สิ้นชีพด้วยกระบี่ตรงนั้น
“พวกเจ้าจับมารผู้บำเพ็ญมากมายเช่นนี้มาจากที่ใด?”
โจวเหมยอวิ๋นตอบว่า “สหายร่วมบำเพ็ญจากเขาเยี่ยนหุยเป็นผู้แจ้งเบาะแสเจ้าค่ะ”
เจินเหรินอวิ๋นเหอกล่าวว่า “เขาเยี่ยนหุย?”
โจวเหมยอวิ๋นพยักหน้า “ศิษย์พี่หลิ่วชิงเฟิงแห่งเขาเยี่ยนหุยบังเอิญพบร่องรอยของมารผู้บำเพ็ญ เพียงแต่มีจำนวนมากเกินไป เขาเยี่ยนหุยจึงไม่อาจจับกุมได้ทั้งหมด จึงส่งข่าวไปแจ้งอาจารย์ของข้าให้ทราบ อาจารย์เลยสั่งให้พวกเรามาปราบมารผู้บำเพ็ญเจ้าค่ะ”
ศิษย์จากเขาเยี่ยนหุยก็อยู่ที่นี่ด้วย
เขากล่าวว่า “เป็นเช่นนั้น ศิษย์พี่หลิ่วกำลังจะทะลวงคอขวด จึงมาเองไม่ได้ในครั้งนี้ การจับกุมมารผู้บำเพ็ญคราวนี้ได้ตัวมาสามสิบเจ็ดคน น่าเสียดายที่หนีไปได้หนึ่งคน หากพวกเราสังหารมารผู้บำเพ็ญกลุ่มนี้ได้ พลังบำเพ็ญของพวกเราย่อมเพิ่มพูนไม่น้อย”