ยามดึกสงัด จีฝูกำลังหลับสบาย จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา นางงัวเงียยื่นมือไปคลำข้างกาย แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
ในชั่วขณะที่จีฝูกำลังจะลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือข้างนั้นก็ถูกมือใหญ่กอบกุมไว้
คนที่ยังมีไอเย็นติดกายอยู่เล็กน้อยขยับเข้ามาโอบนางไว้ในอ้อมแขน เมื่ออุณหภูมิของทั้งสองแนบชิดกัน ไม่นานร่างกายก็อบอุ่นขึ้นอีกครั้ง
จีฝูขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเคยชิน แล้วจมสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ฟู่ปู้ฉีก็เตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
จีฝูงัวเงียดื่มโจ๊ก พอสมองปลอดโปร่งขึ้น นางก็ถามว่า “เมื่อคืนเจ้าออกไปข้างนอกหรือเปล่า?”
ฟู่ปู้ฉียิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่ได้ออกไป”
จีฝูจึงคิดว่าตนคงรู้สึกไปเอง
ฟู่ปู้ฉีทั้งว่าง่ายทั้งเชื่อฟัง อีกทั้งยังหนุ่มแน่นจึงติดใจเรื่องระหว่างสามีภรรยา ทุกคืนต้องคลอเคลียอยู่กับเขา ยิ่งไปกว่านั้น ตอนดึกที่อากาศหนาวขึ้น นางยังรู้สึกได้ว่ามีคนโอบกอดนางไว้
จีฝูเปลี่ยนเรื่อง “ข้าอยากไปสืบดูว่าเซียนซือโจวกับพวกเขาจะออกเดินทางเมื่อไร พวกเราจะได้เตรียมหนีแต่เนิ่น ๆ”
ดวงตาฟู่ปู้ฉีโค้งลงเล็กน้อย “อืม ข้าฟังเจ้า”
จีฝูชอบท่าทางว่าง่ายของเขาที่สุด ทุกครั้งที่เขายอมทำตามนางอย่างเชื่อฟัง ก็ทำให้นางรู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นอีกหลายส่วน
นางเงยหน้าขึ้นจุมพิตตรงมุมปากของเขา “ข้าจะไปล้างชาม”
ฟู่ปู้ฉีมองตามแผ่นหลังของนางที่เดินจากไป ก่อนยกมือแตะมุมปากของตนแล้วเม้มริมฝีปากเบา ๆ ในดวงตาดำสนิทมีประกายระยิบระยับละเอียดพร่างพราย