โจวเหมยอวิ๋นสวมอาภรณ์ศิษย์สำนักเสวียนเทียน ชุดขาวพลิ้วไหว เปี่ยมกลิ่นอายเซียน ผู้มีสายตาย่อมมองออกทันทีว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญ
สีหน้าซ่งซื่อบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ เขาถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนฝืนยิ้มออกมา “เซียนซือเข้าใจผิดแล้ว ข้ากับแม่นางจีเป็นคนรู้จักเก่ากัน ข้าเพียงอยากรำลึกความหลังกับนาง ไม่มีเจตนาอื่น ข้าเป็นคนดีที่เคารพกฎหมาย จะไม่มีวันทำเรื่องชั่วร้ายเด็ดขาด”
โจวเหมยอวิ๋นมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาเผยความรังเกียจ “หวังว่าเจ้าจะทำได้อย่างที่พูด หากข้ารู้ว่าเจ้ายังจงใจหาเรื่องผู้บริสุทธิ์อีก ข้าจะผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์!”
เขาเพิ่งออกท่องยุทธภพ เลือดร้อนเต็มอก เมื่อพบเห็นเรื่องอยุติธรรม แน่นอนว่าย่อมชักดาบเข้าช่วยเหลือ
ซ่งซื่อยิ้มประจบอีกสองสามครั้ง ส่งสายตาให้บ่าวรับใช้สองคนที่อยู่ด้านหลัง ก่อนพาคนของตนรีบร้อนจากไป
แต่ก่อนจะไป สายตาที่เขามองจีฝูเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมอย่างเห็นได้ชัด
ผู้บำเพ็ญเหล่านี้ต้องจากไปสักวัน โจวเหมยอวิ๋นไม่อาจคุ้มครองจีฝูไปชั่วชีวิต
โจวเหมยอวิ๋นหันกลับมา ถามด้วยความห่วงใย “พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
จีฝูส่ายหน้า “พวกเราไม่เป็นไร ขอบคุณเซียนซือที่ยื่นมือช่วยเหลือ บุญคุณของท่าน พวกเราจะจดจำไว้ไม่ลืม”
โจวเหมยอวิ๋นเกาท้ายทอยอย่างกระดากอาย “เรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง ฟ้ามืดแล้ว พวกท่านรีบกลับบ้านเถิด”
จีฝูยิ้ม “อืม หากมีวาสนาคงได้พบกันอีก”
สิ้นเสียง นางก็แทบรอไม่ไหวที่จะจูงมือฟู่ปู้ฉี พาเขาเดินเร็ว ๆ กลับบ้าน
“ขอโทษนะ เรื่องนี้เป็นเพราะข้าเอง ซ่งซื่อเคยคิดควบคุมข้า อยากให้ข้าเขียนบทละครส่งให้ร้านหนังสือของตระกูลเขา ข้าไม่ได้เขียนบทละครมาครึ่งปีแล้ว เดิมทีคิดว่าเขาคงไม่มาหาเรื่องอีก ไม่นึกเลยว่าเขายังจำได้”
จีฝูเปิดตู้เสื้อผ้า เขย่งปลายเท้าหยิบเสื้อผ้าออกมา พลางพูดไม่หยุด
“เขาไม่ใช่คนที่จะยอมรามือง่าย ๆ พอเซียนซือโจวจากไป เขาต้องมาหาเรื่องถึงบ้านแน่ พวกเราต้องรีบเก็บของ พรุ่งนี้ออกเดินทางเลยจะดีที่สุด”
นางยิ่งร้อนใจ ก็ยิ่งทำอะไรผิดพลาดได้ง่าย เสื้อผ้าที่พับวางไว้บนเตียงพลันร่วงลงพื้นเกลื่อนกลาดเมื่อเผลอเพียงนิดเดียว
จีฝูถอนหายใจยาว ก่อนย่อตัวลงเก็บข้าวของบนพื้น