หลิวไห่จงตาเป็นประกาย สมัยนี้รถยนต์เป็นสัญลักษณ์ของฐานะ คนที่ได้นั่งรถยนต์ นอกจากนายทุนส่วนน้อยแล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ
โดยเฉพาะรถจี๊ปสีเขียวทหารแบบนี้ ปกติแล้วมักเป็นรถประจำตำแหน่งของนายทหาร
ตรอกบ้านเรือนเก่าอย่างพวกเขา ทั้งปีแทบจะเห็นรถยนต์แล่นเข้ามาไม่กี่ครั้ง
คราวนี้ อี้จงไห่กับคนอื่น ๆ จึงพากันหยุดเดินเข้าลานบ้าน
ไม่นาน ประตูข้างที่นั่งคนขับของรถจี๊ปก็เปิดออก นายทหารร่างกำยำในชุดเครื่องแบบสีกากีเขียวเข้มเดินลงมา บนบ่าประดับเครื่องหมายยศสองขีดสองดาว
“เสี่ยวหม่า กลับไปก่อนเถอะ วันนี้ฉันอาจดื่มกับเพื่อนเก่าจนดึก นายไม่ต้องรอฉันหรอก” นายทหารพูดพลางยิ้ม ก่อนปิดประตูรถ
“ครับ! ท่านผู้พัน!”
เสียงตอบรับหนักแน่นดังมาจากในห้องคนขับ ไม่นานรถจี๊ปสีเขียวทหารก็ค่อย ๆ แล่นออกจากตรอกไป
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อย ที่นี่คือลานบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่หรือเปล่า สหายจางโหย่วเต๋อพักอยู่ที่นี่ไหมครับ” นายทหารร่างกำยำยกมือทำความเคารพแบบทหารให้กับอี้จงไห่และคนอื่น ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่หน้าประตู ก่อนเอ่ยถามอย่างสุภาพ
อี้จงไห่ยิ้มกว้างอย่างกระตือรือร้น กำลังจะอ้าปากตอบ แต่หลิวไห่จงที่ยืนข้าง ๆ ก็รีบชิงพูดขึ้นก่อน “ใช่ครับ ที่นี่คือลานบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่ สหายจางโหย่วเต๋อพักอยู่ที่นี่ครับ
ท่านผู้บังคับบัญชามาหาผู้อำนวยการจางเหรอครับ ผมเป็นผู้ดูแลลานบ้านแห่งนี้ เป็นคุณอารองหลิวไห่จงครับ มาเถอะ ผมพาไปเอง”