เสียงกริ่งเลิกเรียนดังกรุ๊งกริ๊งไปทั่วทางเดินของคณะวิจิตรศิลป์
สืออู๋กำลังยัดหลอดสีหลอดสุดท้ายลงในกระเป๋าผ้าใบ มือเล็กขาวผ่องเรียวสวยได้สัดส่วน ปลายนิ้วยังเปื้อนผงกราไฟต์สีเทาอยู่เล็กน้อย ยิ่งขับให้ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง
เธอก้มหน้าลงน้อย ๆ ลมจากนอกหน้าต่างพัดหน้าม้าซีทรูให้ปลิวขึ้นแล้วตกลงมา ดูบริสุทธิ์สดใสจนคนไม่กล้าหายใจเสียงดัง
นักศึกษาชายสองสามคนข้าง ๆ เก็บกระดานวาดภาพเสร็จแล้ว แต่สายตายังจับจ้องเธออยู่นาน ไม่ยอมละไปไหน
ในรั้วมหาวิทยาลัย คนที่ใส่กระโปรงยาวแล้วดูงดงามราวกับมีแสงจันทร์โอบล้อมได้ คงมีแค่ดาวคณะวิจิตรศิลป์คนนี้เท่านั้น
“สืออู๋!”
หนิงเหมิงพุ่งเข้ามาราวกับพายุหมุน แล้วคล้องแขนสืออู๋โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
มืออีกข้างของเธอถือกุหลาบสีแดงสดอยู่สองสามดอก แก้มแดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้น “ไป ๆ ๆ ฉันจะไปสนามบาส จะไปจีบฉู่เย่า เซ็นเตอร์ของทีมบาสไง คนที่ตีกลองในงานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัยครั้งก่อนน่ะ กล้ามอก กล้ามท้อง ซิกซ์แพ็กครบแปดลูก! โห หุ่นอย่างอลังการเลย! อู๋อู๋ ฉันจะไปสารภาพรักกับเขา แกเป็นเพื่อนซี้ฉัน ต้องช่วยดูให้หน่อย! เสวี่ยฝู เธอไปด้วยกันนะ!”
หนิงเหมิงหันไปคว้าเจียงเสวี่ยฝูที่กำลังเก็บอุปกรณ์วาดภาพ มือซ้ายคว้าไม่ถึง เธอจึงเขย่งปลายเท้าแล้วใช้ไหล่เกี่ยวอีกฝ่ายเข้ามาแทน
สืออู๋มองกุหลาบที่เริ่มเหี่ยวในมือหนิงเหมิง แล้วมองดวงตาเป็นประกายของเธอ ก่อนจะเม้มปากอย่างลำบากใจ “หนิงเหมิง ศาสตราจารย์มอบงานชิ้นใหม่ให้ ฉันอยากทำการบ้านให้เสร็จก่อน เลยไม่ไปด้วยนะ”
เวลายิ้ม หางตาของเธอจะโค้งลงเล็กน้อย พร้อมแววขอโทษอ่อนโยน
เจียงเสวี่ยฝูเปิดสมุดบันทึกแล้วเช่นกัน รอยยิ้มของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ภาพร่างกล้ามเนื้อกับกระดูกในคาบที่แล้ว ฉันวาดออกมาไม่ค่อยสมบูรณ์ การไล่เส้นยังแข็งไปหน่อย อยากวาดใหม่อีกครั้ง วันนี้ศาสตราจารย์ก็สั่งงานชิ้นใหม่ หัวข้อน่าสนใจมาก ฉันอยากกลับหอไปคิดก่อนเหมือนกัน...”