วันนั้น เสิ่นทิงหลานประคองใบหน้าสืออู๋ไว้ตรง ๆ แล้วก้มลงจูบเธอ
ริมฝีปากของเธอนุ่มนิ่มเหลือเกิน แถมยังมีรสหวานจาง ๆ ของลูกอม
สืออู๋ถูกจูบจนมึนงงไปหลายวินาที กว่าจะรู้ตัวก็เริ่มดิ้นขัดขืน น้ำตาเอ่อคลอ ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้น
เสิ่นทิงหลานปล่อยเธอ นิ้วโป้งปาดผ่านหางตาที่เปียกชื้น เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้ แต่ความรู้สึกอยากครอบครองที่ผุดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลในใจกลับพลุ่งพล่านรุนแรง
เขารู้ว่า สืออู๋คนนี้ที่เขาจูบในวันนั้นคงไม่ใช่สืออู๋คนเดิมอีกแล้ว
รูปลักษณ์ภายนอกยังเป็นคนเดิม แต่ข้างใน...วิญญาณคงเปลี่ยนไปแล้ว
ทุกคนพูดกันว่าเสิ่นทิงหลานจากภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ วิทยาลัยเซิ่งหลาน เป็นอัจฉริยะคอมพิวเตอร์ที่หาได้ยากในรอบร้อยปี แต่แทบไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เขาหลงใหลที่สุดแท้จริงแล้วคือฟิสิกส์
เขาเคยเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยไลเดิน ซึ่งติดอันดับหนึ่งของโลก และศึกษานิวทริโนอย่างลึกซึ้งภายใต้การดูแลของศาสตราจารย์คาร์ล นักฟิสิกส์ผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่ง อนุภาคชนิดนี้ได้รับสมญาว่า “อนุภาควิญญาณ” พูดง่าย ๆ ก็คือมันเกี่ยวข้องกับวิญญาณของมนุษย์อย่างแยกไม่ออก
ยิ่งศึกษาลึกซึ้งขึ้น เสิ่นทิงหลานก็ยิ่งเชื่อว่า จิตสำนึกและวิญญาณของมนุษย์อาจดำรงอยู่ในรูปแบบบางอย่างที่ยังไม่มีใครรู้จริง ๆ
สืออู๋ที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ รูปลักษณ์ภายนอกยังคงเป็นคนเดิม ทว่า “แก่นข้างใน” กลับถูกสับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่เคยพบวิญญาณที่น่ารัก อ่อนโยน และบริสุทธิ์ขนาดนี้มาก่อน
สืออู๋คนเก่าแต่งตัวฉูดฉาด ฟุ้งเฟ้อ เห็นแก่ตัว ใจร้าย แถมฝีมือวาดภาพยังห่วยแตก
แต่สืออู๋ในตอนนี้บริสุทธิ์ซื่อเหมือนกระดาษเปล่า
เธอกางร่มนั่งยอง ๆ ริมทางในคืนฝนตกเพื่อทำกล่องกระดาษให้หมาแมวจรจัด ทั้งยังเคยเก็บนกพิราบบาดเจ็บได้ตัวหนึ่ง แล้วอุตส่าห์เดินทางไปหาสัตวแพทย์ไกลถึงสามช่วงถนน
เธอบริจาคเงินค่าขนมให้ขอทานข้างทาง ทั้งที่รู้ดีว่าหลายคนเป็นพวกหลอกลวง แต่ก็ยังให้ เพราะคิดว่า “เผื่อมีคนเดือดร้อนจริง ๆ ล่ะ”