เมื่อมาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ ซ่งจี้เป่ยก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวและถือกล่องยาไว้ในมือ พอเห็นรถเก๋งสีดำแล่นเข้ามา ก็รีบเดินเข้าไปหา
ประตูรถเปิดออก คนที่ลงมาก่อนคือเสิ่นทิงหลาน
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เสื้อสูทปลดกระดุมไว้ ส่วนปกเสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย
เขาหันกลับไปอุ้มคนในรถขึ้นมาแนบอก
ซ่งจี้เป่ยเผลอก้าวไปข้างหน้า สายตาหยุดอยู่ที่หญิงสาวแสนบอบบางในอ้อมแขนของอีกฝ่าย
สืออู๋สวมเดรสสายเดี่ยวสีขาวมุก ชายกระโปรงพลิ้วลง เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง ใบหน้าด้านข้างซ่อนอยู่ตรงซอกไหล่ของเสิ่นทิงหลาน ขนตายาวงอน ริมฝีปากแดงระเรื่อ เธอได้รับสารกระตุ้นชนิดหนึ่งจนริมฝีปากเผยอเล็กน้อย สีหน้าอ่อนหวานชวนให้ละสายตาได้ยาก
ทั้งตัวเธอราวกับหิมะต้นฤดูใบไม้ผลิที่เพิ่งละลาย ขาวผ่องเปล่งประกาย ดูเปราะบางแต่ก็งดงามจนชวนตะลึง
ซ่งจี้เป่ยชะงักหายใจ ลูกกระเดือกขยับ สายตาแทบละจากใบหน้านั้นไม่ได้
ความงามราวนางฟ้าบนโลกมนุษย์ก็คงเป็นเช่นนี้เอง
เสิ่นทิงหลานขมวดคิ้ว ก่อนขยับตัวบังสืออู๋ไว้จนมิด แล้วปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “มองพอหรือยัง?”
ซ่งจี้เป่ยได้สติทันที เหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง “พี่หลาน ผม...”
ไหล่กว้างของเสิ่นทิงหลานบังร่างหญิงสาวเกือบทั้งหมด เหลือเพียงเรียวขาขาวที่พาดอยู่ในข้อพับแขน รองเท้าหนังแกะสีขาวมุกบนเท้าของเธอมีสายคาดบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่ง
“เธอโดนยาอะไร?” เสิ่นทิงหลานถาม น้ำเสียงต่ำลึกแฝงความกดดัน “มียาแก้ไหม?”
ซ่งจี้เป่ยรีบก้าวเข้าไป จับข้อมือของสืออู๋ที่พาดอยู่บนไหล่เสิ่นทิงหลาน แล้ววางสามนิ้วลงตรวจชีพจร
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนนุ่ม เขาก็ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเธออีก
ชีพจรแผ่วและเร็ว ลอยและกระสับกระส่าย เต้นหนักแต่ไม่สม่ำเสมอ
สีหน้าซ่งจี้เป่ยเปลี่ยนไป เขาชักมือกลับ “ร่างกายของน้องสะใภ้ก็อ่อนแออยู่แล้ว ตอนนี้เธอโดนยาออกฤทธิ์ทางเพศที่ประเทศวายเพิ่งคิดค้น ชื่อว่า ‘เฉียนซือ’ พิษของยารุนแรงมาก ออกฤทธิ์ไปตามเส้นลมปราณหลักและเส้นลมปราณพิเศษ ยาแก้พิษทั่วไปกดฤทธิ์ไม่อยู่...”
สีหน้าเสิ่นทิงหลานมืดครึ้มลงทันที “พูดประเด็นสำคัญมา”
“ตอนนี้ยังไม่มียาแก้”