เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเสิ่นทิงหลาน ดวงตาคู่งามของสืออู๋ก็เบิกกว้างขึ้นทันที
เธอหันขวับ ใบหน้าเล็กงดงามล้ำเมืองแดงก่ำ ดวงตาหางหงส์แต้มสีแดงระเรื่อ มีประกายวาววับชุ่มชื้น ทั้งน้อยใจทั้งโมโห
“เสิ่นทิงหลาน!”
เธอกระทืบเท้าด้วยความโมโห กำปั้นเล็กทุบลงบนอกเขาอย่างแรง “ไอ้บ้า กล้าหัวเราะเยาะฉันเหรอ นายกล้าล้อฉันได้ยังไง... ฉันจะเลิกกับนาย เดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!”
กำปั้นเล็ก ๆ กระทบอกเขาเบาหวิว ไม่เจ็บสักนิด กลับเหมือนอุ้งเท้าแมวข่วนมากกว่า
เสิ่นทิงหลานยืนนิ่ง รอยยิ้มตรงมุมปากกลับลึกขึ้นอีก เขาคว้ามือเล็กของสืออู๋ขึ้นมาจูบหลายทีอย่างหนักหน่วง “เบบี๋ เราไม่เลิกกันนะ”
เด็กหนุ่มหน้าตาดีอย่างกับภาพวาด คิ้วตาสุภาพอ่อนโยน ยามนี้พอเขายิ้ม หางตาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ความอ่อนโยนแทบจะล้นออกมา
แต่สืออู๋ที่กำลังโกรธจัดกลับผลักเขาเต็มแรง หันหลังจะเดินหนี “ไม่เอา ฉันจะเลิกกับนาย!”
เสิ่นทิงหลานไหวตัวไว แขนยาวเหยียดออกไปคว้าสืออู๋เข้ามากอด รัดเอวบางไว้แน่นแล้วดึงเบา ๆ ร่างทั้งร่างของเธอก็เซกลับเข้าไปในอ้อมแขนเขา
“เบบี๋” เขากอดสืออู๋ไว้ น้ำเสียงยังเจือเสียงหัวเราะ “บอกพี่ทิงหลานหน่อยสิ ตอนสอบเธอทำโจทย์คณิตศาสตร์ครบทุกข้อหรือเปล่า?”
สืออู๋ตอบอย่างโมโห “ทำสิ ฉันเขียนคำตอบเต็มกระดาษเลย!”
เสิ่นทิงหลานถามอย่างสงสัย “แล้วทำยังไงถึงหลบคำตอบที่ถูกทุกข้อได้อย่างสมบูรณ์แบบล่ะ?”
สืออู๋ “……”
ริมฝีปากเล็กสีเชอร์รี่อ้าออกน้อย ๆ เธอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เสิ่นทิงหลานก้มลง ปลายจมูกแตะกระหม่อมของสืออู๋ ทั้งอ่อนโยนทั้งจนใจ “เบบี๋ เธออ่านโจทย์คณิตไม่เข้าใจเลยใช่ไหม? หรือว่าไม่เข้าใจความหมายของโจทย์ หืม?”
สืออู๋เงยหน้าพรวด จ้องเขาเขม็ง นี่มันคำพูดอะไรกัน? อะไรที่ว่าอ่านโจทย์ไม่เข้าใจ?
ถึงฉันจะอ่านไม่เข้าใจจริง ๆ ก็เถอะ แต่... แต่นายมาทำร้ายศักดิ์ศรีของคนที่เรียนคณิตไม่เก่งแบบนี้ ฉันไม่ต้องรักษาหน้าบ้างหรือไง?
“เสิ่นทิงหลาน!” เธอกัดฟัน ใบหน้าเล็กขึงตึง “พูดอีกทีสิ?”
“ฉันบอกว่า...” เสิ่นทิงหลานก้มลงจูบแก้มเล็ก ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่คิดปิดบัง “เบบี๋ของฉันเป็นยัยทึ่มตัวน้อย”