บาร์เม่ย
เสียงเพลงดังสนั่นจนแทบแก้วหูแตก ลำแสงหลากสีแต่งแต้มวิญญาณที่กำลังเคลิบเคลิ้มให้กลายเป็นสีสันพร่างพราย
ทันทีที่สืออู๋ก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ กลิ่นควันบุหรี่ฉุนจัดก็ทำให้เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ
เธอสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีขาวนวล ดูไม่เข้ากับบรรยากาศที่นี่เลยแม้แต่น้อย ราวกับนางฟ้าตัวน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำปีศาจ
“เสวี่ยฝู เสี่ยวม่านนั่งอยู่โต๊ะไหน?” สืออู๋หันไปถามเจียงเสวี่ยฝูที่อยู่ข้างกาย พลางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เธอแทบไม่เคยมาสถานที่แบบนี้
ชาติก่อน ต่อให้เธอไปบาร์ ข้างกายก็จะมีบอดี้การ์ดเรียงแถวคอยติดตามเสมอ พร้อมลูกหลานตระกูลใหญ่หลายคนที่คอยดูแลความปลอดภัย สถานที่ที่ไปก็เป็นห้องวีไอพีบนชั้นบนสุดสำหรับสมาชิกเท่านั้น ไม่มีทางมีบรรยากาศเหม็นเน่าเช่นตรงหน้า
คืนนี้เจียงเสวี่ยฝูเป็นคนรับโทรศัพท์ หลินเสี่ยวม่านร้องไห้แทบขาดใจอยู่อีกฟาก พูดติด ๆ ขัด ๆ ว่าถูกคนรังแกอยู่ที่บาร์เม่ย แล้วขอให้พวกเธอรีบมาช่วย
เดิมทีสืออู๋ไม่อยากยุ่งด้วยนัก อย่างไรเสียเธอกับหลินเสี่ยวม่านก็ไม่ได้สนิทกัน แต่พอนึกถึงตอนที่หลินเสี่ยวม่านยืนยันท่ามกลางสายตาแปลก ๆ ของเพื่อนทั้งห้องในชั้นเรียนว่าเธอไม่ได้โกงข้อสอบ สืออู๋ก็พูดคำว่า “ไม่” อย่างสบายใจไม่ได้
เธอติดค้างน้ำใจหลินเสี่ยวม่านอยู่
เจียงเสวี่ยฝูกำแขนสืออู๋ไว้แน่น ใบหน้ากลมเล็กเต็มไปด้วยความกังวล “เสียงดังจัง… เสี่ยวม่านมาที่แบบนี้ได้ยังไง? เธอส่งข้อความมาทางเฟยซิ่น บอกว่านั่งอยู่โต๊ะหนึ่งแปดแปด… อ๊ะ อยู่นั่นไง!”
สืออู๋มองตามทิศทางที่เธอชี้
โซฟาหนังแท้จัดเป็นครึ่งวงกลม บนโต๊ะมีขวดเหล้าเปล่ากับแก้วที่คว่ำระเกะระกะ พื้นยังมีคราบเหล้าสีแดงคล้ำอยู่หย่อมหนึ่ง
ชายหนุ่มวัยรุ่นเจ็ดแปดคนนั่งอยู่บนโซฟา แต่ละคนโอบสาวสวยแต่งตัววาบหวิวไว้ข้างกาย กระโปรงสั้นปิดต้นขาแทบไม่มิด เสื้อเกาะอกประดับเลื่อมสะท้อนแสงไฟวิบวับจนแสบตา แต่คนที่สะดุดตาที่สุดคือเด็กสาวซึ่งถูกนักเลงสองคนหนีบไว้ตรงกลาง คนหนึ่งอยู่ซ้าย อีกคนอยู่ขวา
แว่นกรอบดำของหลินเสี่ยวม่านแตกไปครึ่งหนึ่ง เลนส์ห้อยเอียงอยู่ข้างหู เผยให้เห็นดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้