รถเฟอร์รารีจอดอยู่ใต้ต้นเพลนฝรั่งเศสต้นนั้นหน้าประตูโรงเรียน
สืออู๋เพิ่งเปิดประตูรถ ยังไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัย ก็ถูกแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืนกระชากจากเบาะข้างคนขับไปอีกฝั่ง
เธอยังไม่ทันร้องอุทาน แผ่นหลังก็ชนเข้ากับประตูรถที่เย็นและแข็ง เสิ่นทิงหลานโน้มตัวเข้าทาบทับเธอทันที
ฝ่ามือของเด็กหนุ่มล็อกเอวบางเฉียบของเธอไว้ นิ้วทั้งห้ากระชับแน่น แฝงอารมณ์เร่งร้อนที่ถูกกดข่มเอาไว้
จากนั้นริมฝีปากของเขาก็ประกบลงมา รุนแรงและเร่าร้อนราวพายุคลั่ง ปลายลิ้นแทรกผ่านริมฝีปากและฟันของเธอ รุกไล่เข้าครอบครองอย่างไม่ปรานี
สืออู๋สะอื้นฮัก พลางผลักไหล่เสิ่นทิงหลาน ใต้ฝ่ามือคือกล้ามเนื้อหน้าอกแข็งแกร่งราวเหล็กของเขา
เสิ่นทิงหลานจูบลึกและดุดันเหลือเกิน แต่ปลายลิ้นกลับพัวพันกับสืออู๋อย่างอ้อยอิ่งไม่ยอมปล่อย บีบให้เธอทำได้เพียงแหงนหน้ารับ จนเสียงสะอื้นแทบไร้เสียงหลุดออกจากลำคอ
ในที่สุดเสิ่นทิงหลานก็ผละออกห่างเล็กน้อย ปลายจมูกแตะกับปลายจมูกของสืออู๋ ขนตาหนาแน่นแทบปัดโดนเปลือกตาเธอ
ลมหายใจของเด็กหนุ่มหอบถี่และร้อนผ่าว เสียงแหบพร่าที่ถูกกดกลั้นจนถึงขีดสุดเอ่ยขึ้นว่า “ที่รัก ทำไมไม่รับสายฉัน?”
นิ้วหัวแม่มือของเสิ่นทิงหลานไล้ผ่านริมฝีปากแดงบวมเล็กน้อยของสืออู๋ที่ถูกจูบมาอย่างหนัก ท่าทางอ่อนโยนทะนุถนอม ทว่าสายตาลึกล้ำราวบึงเย็นมืดมิด “อู๋อู๋ วันนี้เธอมองไอ้เด็กเหม็นหลูไท่เสียนนั่นนานไปหน่อย พี่ไม่พอใจมาก”
อกของสืออู๋กระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ดวงตากลมใสชุ่มน้ำคู่นั้นกะพริบอย่างงุนงง ขนตายาวราวพัดเล็กสองอันที่เปียกชื้นด้วยละอองฝนไหวอยู่สองครั้ง กว่าเธอจะกลับมามองเห็นชัด
เธอพยายามทำเสียงให้ฟังดูนุ่มนวลไร้เดียงสา ปลายนิ้วเกี่ยวสาบเสื้อเชิ้ตของเขาเบา ๆ แล้วเขย่าเล็กน้อย “พี่ทิงหลาน หนูไม่ได้ตั้งใจนะ เมื่อเช้าหนูเผลอตั้งมือถือเป็นระบบปิดเสียง เลยไม่เห็นสายที่พี่โทรมา ส่วนหลูไท่เสียน...”
พูดตามตรง เธอแทบไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นยังไง แต่เสิ่นทิงหลานเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดแบบนั้น