ชายชราจูงมือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เดินเข้าไปในห้องส่วนตัว ประตูไม้บานหนาหนักปิดลงด้านหลัง
นอกหน้าต่าง แสงจันทร์สุกสกาวสาดส่องทั่วสวน ราวกับกักเก็บความลับทั้งหมดเอาไว้ในความมืดของราตรี
มีเพียงกระรอกน้อยสองตัวบนพื้นหินเขียวที่ยังคงยิ้มอย่างเงียบงันใต้แสงจันทร์
……
เสิ่นทิงหลานพาสืออู๋มาที่ดาดฟ้ากลางแจ้ง
ท้องฟ้ายามค่ำคืนกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า เมื่อมีแสงไฟนับหมื่นจากเบื้องล่างช่วยขับเน้น ฟ้าสวรรค์เก้าชั้นอันไกลโพ้นก็ดูราวกับตำหนักสวรรค์ที่เอื้อมมือถึง ทั้งยิ่งใหญ่และเหมือนอยู่ในความฝัน
เห็นได้ชัดว่ามีคนจัดแต่งดาดฟ้าอย่างประณีต ผ้าห่มขนนุ่มพันอยู่รอบเก้าอี้หวายแบบชิงช้า ต้นไม้ราคาแพงส่งเสียงใบเสียดสีกันแผ่วเบาท่ามกลางลมกลางคืน กลิ่นดอกไม้ที่ไม่รู้จักลอยอวลอยู่ในอากาศ
สืออู๋ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวาย เสิ่นทิงหลานก็นั่งลงข้างเธอ ก่อนโอบแขนดึงเธอเข้ามาแนบอก
ชิงช้าไกวไปมาอย่างช้า ๆ เบา ๆ เสียงอึกทึกจากเมืองไกลออกไปถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงท้องฟ้าพร่างดาวกว้างใหญ่เหนือศีรษะ
สืออู๋มองทางช้างเผือกอันไกลโพ้นอย่างเหม่อลอย มีดาวบางดวงสว่างจ้าจนเกินไป ทำให้เธอนึกถึงป้ายไฟนีออนในอีกโลกหนึ่ง
สายลมบนดาดฟ้าเย็นวาบ พัดเส้นผมนุ่มสลวยของหญิงสาวให้ปลิวไสว ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วกลางราตรี ยิ่งขับให้ใบหน้าอ่อนหวานบริสุทธิ์ของเธองดงามราวกับภูตที่ก่อกำเนิดจากแสงจันทร์
แต่สายตาของเสิ่นทิงหลานจับจ้องอยู่บนใบหน้าของสืออู๋ตลอดเวลา เขากระชับแขนที่โอบเอวบางของเธอ นิ้วโป้งลูบไล้แผ่วเบา สีหน้าอ่อนโยนอย่างที่สุด
จู่ ๆ สืออู๋ก็ยกมือชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า สีหน้าสดใสไร้เดียงสา แฝงความเจ้าเล่ห์แบบเด็ก ๆ อยู่เล็กน้อย “พี่ทิงหลาน ฉันมีความลับจะบอกนะ”
เสิ่นทิงหลานหัวเราะเสียงต่ำ ก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น “หืม? เบบี๋จะบอกความลับอะไรกับพี่เหรอ?”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก แค่สืออู๋เงยหน้าก็มองเห็นแนวกรามคมชัดได้รูปของเขา