สืออู๋มาที่ห้องเรียนพร้อมกับเพื่อนร่วมห้อง
เธอเรียนสาขาจิตรกรรมแขนงศิลปะประยุกต์ โดยเรียนเป็นกลุ่มในสตูดิโอ กลุ่มหนึ่งมีประมาณ 15 คน เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญมีชื่อเสียงช่วยชี้แนะได้แบบตัวต่อตัว
ห้องเรียนกว้างใหญ่ มีขาตั้งภาพสูงใหญ่วางเรียงกระจัดกระจายอยู่สิบกว่าตัว ไม่มีแถวโต๊ะเรียนเป็นระเบียบ นักศึกษาจับกลุ่มกันอยู่ประปราย ผืนผ้าใบตั้งตรงบ้าง เอียงบ้างบนขาตั้ง กลิ่นสีสันหลากหลายลอยคลุ้งเป็นสายอยู่ในอากาศ
ทันทีที่สืออู๋ปรากฏตัวตรงประตูห้องเรียน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทั่วห้อง
ผมยาวสลวยราวกับน้ำตก กระโปรงพลิ้วไหว ทั้งตัวดูประณีตงดงามราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ในตู้โชว์ โดยเฉพาะใบหน้าสวยสะพรั่งราวดอกท้อ ไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจเสมอ
นักศึกษาชายหลายคนแทบจะจ้องเธอจนตาไม่กะพริบ ถึงกับมีคนแถวหลังผิวปากแซวเบา ๆ
ส่วนเสียงซุบซิบอีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะก่อนหน้านี้สืออู๋แทบไม่เคยเข้าเรียน
ดาวมหาวิทยาลัยผู้เป็นข่าวลือคนนี้โดดเรียนจนเกือบถูกวิทยาลัยไล่ออก แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อนกลับประกาศคบหากับเสิ่นทิงหลาน ทายาทกลุ่มทุนตระกูลเสิ่นอย่างเอิกเกริก จากนั้นก็จู่ ๆ มาเข้าเรียนอย่างเป็นระเบียบทุกวัน เรื่องนี้ประหลาดยิ่งกว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก
“เธอมาทำไมเนี่ย?”
“ไม่ใช่ว่าโดนคุณชายเสิ่นเก็บไปเลี้ยงแล้วเหรอ ยังจะมาเรียนอีกทำไม...”
“ชู่ เบา ๆ หน่อย ตอนนี้เธอเป็นคนโปรดของคุณชายเสิ่นนะ”
“ฉันพนันเลยว่าอยู่ไม่ถึงสามวัน ก่อนหน้านี้ก็เคยฮึดมาเรียนสองคาบ แล้วดูสิวาดอะไรออกมา”
สืออู๋ไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้น เดินเงียบ ๆ ไปยังขาตั้งภาพของตัวเองตรงแถวหลัง
แต่เธอสัมผัสได้ถึงสายตาจากด้านหลัง บ้างก็อยากรู้อยากเห็น บ้างก็เยาะเย้ย บางสายตายังเต็มไปด้วยความดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
สืออู๋สูดหายใจลึก หยิบสมุดการบ้านออกจากกระเป๋าใส่อุปกรณ์วาดภาพ เธอเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง ถึงกับรู้สึกว่าปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ
ทันใดนั้น สายตาอาฆาตคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามา จ้องกดดันแผ่นหลังของเธออย่างหนัก