ตึกระฟ้าของกลุ่มธุรกิจตระกูลเสิ่นตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจที่คึกคักที่สุดของเมือง สูงเสียดฟ้า มองเห็นทั่วทั้งเมือง
ตอนนี้สืออู๋กำลังจมอยู่บนโซฟาสไตล์ฝรั่งเศสสุดหรูในห้องทำงานประธานบริษัท เนื้อกำมะหยี่นุ่มลื่นแนบผิว แต่ไม่ว่าจะนั่งท่าไหนก็ไม่สบาย ความปวดเมื่อยตรงโคนขาทำให้เธอเผลอหุบขาเข้าหากัน
พอนึกถึงสิ่งที่เสิ่นทิงหลานทำกับเธอเมื่อคืน แถมคะแนนแคลคูลัสขั้นสูงยังได้แค่ 8 คะแนน สาวน้อยก็รู้สึกน้อยใจจนขอบตาแดง เธอมองเขาด้วยท่าทางออดอ้อน “พี่ทิงหลาน หนูเจ็บไปทั้งตัวเลย…”
มือที่กำลังปลดกระดุมสูทของเสิ่นทิงหลานชะงักไป เขาหันกลับมาเห็นสาวน้อยขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา
เอี๊ยมยีนส์สีฟ้าอ่อนทำให้เธอดูเด็กลงไปอีก ผมยาวสยายอยู่บนไหล่ ดวงตาคู่นั้นชุ่มวาวราวกับมีหยาดน้ำ แต่หางตากลับยังมีร่องรอยเสน่หาจากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่
เขาก้าวขายาว ๆ มาหยุดตรงหน้าโซฟา ก้มลงอุ้มสาวน้อยมานั่งบนตัก มือใหญ่ประคองท้ายทอยแล้วลูบไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย น้ำเสียงเซ็กซี่แหบพร่า “เมื่อคืนใครกันที่เอาแต่เกาะพี่ขอเอง แล้วลูกแมวน้อยคนไหนที่ร้องว่าอย่าหยุด อืม?”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของสืออู๋ร้อนวูบ เธอเขินจนซุกหน้าเข้ากับอกเขา “พี่…พี่พูดมั่วแล้ว…”
ทั้งที่เขาเป็นคนกล่อมให้เธอพูดเองต่างหาก บอกว่า “อู๋อู๋เด็กดี เรียกพี่สิ แล้วพี่จะให้” ตอนนั้นเธอถูกฤทธิ์ยาทรมานจนแทบไม่มีสติ เขาพูดอะไรเธอก็คล้อยตามไปหมด
คนบ้าเอ๊ย ตอนนี้กลับมาใส่ร้ายเธอหน้าตาเฉย!
เสิ่นทิงหลานหัวเราะเบา ๆ บีบติ่งหูที่ร้อนผ่าวของสาวน้อย พลางนึกถึงภาพแสนงดงามยามเธอเบ่งบานอยู่ใต้ร่างเขา ดวงตาดำชุ่มวาว ริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่เผยอเล็กน้อย รวมถึงเรียวขาขาวผ่องที่เกี่ยวเอวเขาไว้และสั่นระริก ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
แต่พอนึกถึงภาพมู่คุนกรอกเหล้าใส่ปากเด็กดีของเขา เขาก็อยากสับอีกฝ่ายเป็นหมื่นชิ้น!
“เบบี๋” น้ำเสียงของเสิ่นทิงหลานเย็นลงกะทันหัน แฝงไอเย็นยะเยือก “คนที่วางยาเธอ ฉันจัดการไปแล้ว ส่วนสถานที่อย่างบาร์ที่คนปะปนกันมั่วซั่ว ครั้งหน้าเธอยังจะไปอีกไหม?”
สืออู๋หดคออยู่ในอ้อมแขนเขา ก่อนส่ายหน้าอย่างหวาด ๆ “ไม่ไปแล้ว ขอบคุณพี่ทิงหลานที่ช่วยหนูไว้นะ”