ที่นั่งริมชั้นหนึ่ง
สืออู๋ถูกมู่คุนบีบคางแล้วกรอกเหล้าใส่ปากอย่างบังคับ แรงมือของเขาหยาบกระด้างจนแทบจะบดกระดูกของเธอให้แหลก น้ำเหล้าสีแดงเข้มไหลทะลักจากมุมปาก ทำให้เธอสำลักและไออย่างรุนแรง
เธอดิ้นรนสุดชีวิต ใช้มือทั้งสองข้างง้างนิ้วที่ราวกับคีมเหล็กของเขา ทว่ากลับยิ่งถูกพันธนาการแน่นขึ้น
น้ำเหล้าสีแดงชโลมเปียกไปทั่ว เสื้อด้านหน้าของชุดกระโปรงสีขาวเปียกชุ่ม ดูบอบบางและน่าเวทนา
ตอนนี้สืออู๋เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง ทำไมถึงได้บุ่มบ่ามวิ่งมาช่วยหลินเสี่ยวม่านกันนะ?
เธอคิดว่าที่นี่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน คิดว่าแค่แจ้งอาจารย์ที่ปรึกษาล่วงหน้าก็จะพาตัวคนกลับไปได้ เธอไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ เธอควรติดต่อเสิ่นทิงหลาน ไม่ว่าอย่างไรก็ควรตามหาเขาก่อน
ถ้ามีเขาอยู่ด้วย เธอจะตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ได้ยังไง?
เขาปกป้องเธอได้เสมอ และคอยกันสิ่งสกปรกโสมมทุกอย่างออกไปจากเธอ
“คนสวย ดื่มกับพี่สักแก้วจะเป็นไรไป?”
มู่คุนยิ้มกริ่มอย่างลามก มือสกปรกชื้นแฉะข้างนั้นกำลังจะเอื้อมไปลูบหน้าเธอ “เด็กดีในโรงเรียนยังไม่เคยลิ้มรสเหล้าสินะ? คืนนี้พี่จะสอนให้รู้เอง...”
ยังไม่ทันพูดจบ ฝ่ามือใหญ่ราวเหล็กก็ล็อกท้ายทอยของเขาไว้แน่น
แรงนั้นทั้งเหี้ยมโหดและทรงพลัง กระชากศีรษะเขาขึ้นมา ก่อนฟาดลงบนเคาน์เตอร์บาร์ที่เย็นเยียบและแข็งกระด้างอย่างแรง
เสียงดังปังสะเทือนแก้วและขวดเหล้าบนเคาน์เตอร์ให้กระโดดขึ้นพร้อมกัน น้ำเหล้ากระเซ็นไปทั่ว
ในเวลาเดียวกัน มืออีกข้างของเด็กหนุ่มคว้าขวดเฮนเนสซีที่ยังไม่ได้เปิดบนเคาน์เตอร์ ฟาดใส่หัวมู่คุนอย่างโหดเหี้ยม!
เสียงแก้วแตกดังกรอบผสานกับเสียงศีรษะกระแทก ระเบิดขึ้นฉับพลัน
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสดังออกมาจากลำคอของมู่คุน ก้องไปทั่วทั้งคลับ
“อ๊าก!!! แกเป็นใครวะ กล้ามาก่อเรื่องในถิ่นของฉัน...”
มู่คุนเปียกโชกไปด้วยเหล้าและเลือด ใช้มือกุมหัวอย่างหมดสภาพ ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายกระตุกเกร็ง เขาคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่บนพื้น คำด่าทออวดดีที่ค้างอยู่บนริมฝีปากขาดหายไปทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่มา
ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นจากแผ่นหลังไปทั่วร่าง