การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
อัฒจันทร์ทั้งสองฝั่งของสนามบาสเกตบอลแน่นขนัดไปด้วยนักเรียนที่ได้ข่าวแล้วรีบมาดู จนแทบไม่มีช่องว่าง
เสียงเชียร์กึกก้องกับเสียงปรบมือดังกระหึ่มสลับกันไม่ขาดสาย ราวกับเมฆบนขอบฟ้ายังแทบถูกเขย่าจนปลิวหายไป
“รุ่นพี่เสิ่นสู้ ๆ! รุ่นพี่เสิ่นหล่อที่สุด!”
“กรี๊ด…ท่าดริบเบิลของรุ่นพี่เสิ่นเท่สุด ๆ!”
“พระเจ้า วันนี้คุณชายเสิ่นใส่ชุดแข่งรถมาเล่นบาสด้วย ฉันจะหลงเขาตายอยู่แล้ว…”
เสียงเชียร์ของนักเรียนหญิงส่วนใหญ่ประสานเป็นคลื่นเสียง พุ่งไปทางเสิ่นทิงหลานอย่างเป็นจังหวะเดียวกัน
แต่ก็มีเสียงประปรายตะโกนว่า “พี่ไท่เสียนต้องชนะ!” เสียงที่ดังที่สุดมาจากจินจื้ออวิ๋น ซึ่งสวมเสื้อหมายเลข 11 อยู่ข้างสนาม
เห็นชัดว่าเธอเตรียมตัวมาอย่างดี ด้านหลังเสื้อมีหมายเลข 11 พิมพ์เด่นชัด ส่วนเสื้อของหลูไท่เสียนในสนามก็มีหมายเลข 11 อยู่ด้านหลังเหมือนกัน ใครเห็นก็รู้ว่าเป็นเสื้อคู่รัก
จินจื้ออวิ๋นพาเพื่อนสนิทสามสี่คนมานั่งใกล้สืออู๋ เธอทำมือเป็นโทรโข่งแล้วตะโกนจนหน้าแดงก่ำ “พี่ไท่เสียนต้องชนะ! พี่ไท่เสียนต้องชนะ!”
เสียงแหลมเหมือนฆ้องแตกของเธอดังก้องจนหูสืออู๋อื้อไปหมด อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหูและขมวดคิ้วน้อย ๆ
จินจื้ออวิ๋นสังเกตเห็นท่าทางนั้น เธอหันขวับมาถลึงตาใส่อย่างเดือดดาล แววตาที่เขียนขอบตาเข้มจัดเต็มไปด้วยความอาฆาต “นังสารเลว เรื่องวันนี้เป็นเพราะแกทั้งนั้น! พี่ไท่เสียนต้องชนะ!”
“นี่ เธอไม่มีมารยาทบ้างหรือไง?” เจียงเสวี่ยฝูผุดลุกขึ้นทันที ตั้งใจจะไปเถียงกับจินจื้ออวิ๋น
สืออู๋คว้าข้อมือเจียงเสวี่ยฝูแล้วดึงให้กลับไปนั่ง ส่วนตัวเองกลับโน้มตัวไปข้างหน้า กะพริบดวงตากลมสวยแล้วเอียงศีรษะน้อย ๆ ก่อนจะยิ้มหวานถาม “นังสารเลวนั่นพูดถึงใครเหรอ?”
จินจื้ออวิ๋นกำลังโมโห เธอจึงตะโกนออกมาโดยไม่ทันคิด “นังสารเลวก็พูดถึงแกไง—”
ทันทีที่คำพูดจบลง นักเรียนหญิงสองสามคนรอบ ๆ ก็ยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
สืออู๋พยักหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจ ดวงตากลมโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “อ๋อ ที่แท้เธอก็นังสารเลวนี่เอง”
เจียงเสวี่ยฝูหลุดหัวเราะพรืด ก้มซบไหล่สืออู๋จนตัวสั่น