สายลมยามค่ำพัดพาหมอกชื้นบนระเบียงผ่านต้นไป๋หลานไม่กี่ต้นในสวนของคฤหาสน์ จนใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่า
เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวยาว ๆ เข้ามาจากประตูด้านข้างของสวน
เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำบนตัวเขาตัดเย็บเนี้ยบกริบ กระดุมสองเม็ดบนสุดปลดหลวม เผยผิวสีทองน้ำผึ้งตรงไหปลาร้าเล็กน้อย ข้างลำคอยังมีรอยแดงจาง ๆ ที่ไม่ทันเลือนหาย ปลายแขนเสื้อพับขึ้นลวก ๆ ถึงท่อนแขน เผยกล้ามเนื้อที่เกร็งนูนเล็กน้อย บนผิวมีรอยเล็บข่วนตื้น ๆ หลายรอย เป็นร่องรอยจากการพัวพันแนบชิดเมื่อครู่
เสิ่นทิงหลานมีใบหน้าคมเข้มได้รูป ดวงตาและคิ้วงามโดดเด่น หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย ทำให้ดูเย็นชาเป็นทุนเดิม
เพิ่งผละจากช่วงเวลาอ่อนหวานแนบชิดมาได้ไม่นาน ในดวงตายังมีแววเย้ายวนชวนหลงใหลที่ไม่จางหาย ขนตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง ขับให้ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นดูหม่นหมองและมีแววร้ายกาจชวนลุ่มหลงขึ้นอีกหลายส่วน
ใต้ระเบียง บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนยืนก้มหน้าสงบนิ่ง
โคมหินในสวนส่องแสงสลัว เงาไฟทอดลงบนพื้นหินสีเขียว ทำให้ร่างคนที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นดูบิดเบี้ยวและน่าสังเวช
มู่คุนกลัวจนขาสั่น พยายามทนความเจ็บจากซี่โครงหักในอกไว้ พอเสิ่นทิงหลานปรากฏตัว เขาก็ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ หน้าผากแทบจะแนบติดพื้น “คุณชายเสิ่น... คุณชายเสิ่น”
เสิ่นทิงหลานไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้หวาย
เด็กหนุ่มไขว่ห้างเรียวขายาว ปลายนิ้วคีบซิการ์ที่ไหม้ไปครึ่งมวน ควันสีฟ้าจางลอยอ้อยอิ่ง แผ่คลุมใบหน้าหล่อเหลาไปกว่าครึ่ง
ท่ามกลางราตรีอันมืดสลัว เหลือเพียงแนวกรามคมชัดได้รูป สีหน้าหม่นขรึมจนแทบแผ่ไอเย็น
เสิ่นทิงหลานสูบซิการ์หนึ่งครั้ง ประกายไฟวูบไหวระหว่างนิ้ว ก่อนเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบจะดังขึ้น “มู่คุน แกนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ”
มู่คุนคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาอย่างนอบน้อม เงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ดวงตาแดงก่ำ พูดเสียงสั่น “คุณชายเสิ่น ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนของคุณ ผมตาถั่วเอง! ถ้ารู้ว่าเธอเป็นคนของคุณ ต่อให้มีความกล้าเป็นหมื่นเท่า ผมก็ไม่กล้าแตะต้องเธอหรอกครับ”