ชายชาตรีดุดัน

ตอนที่ 1 ชายชาตรีผู้เหี้ยมเกรียม

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“แม่ เดี๋ยวตอนกลับบ้านช่วยซื้อยาคุมกำเนิดขึ้นมาให้หนูกล่องหนึ่งนะ”

สวี่น่าพูดพลางมองชายที่กำลังอาบน้ำอยู่

ชายคนนั้นมองสวี่น่าเช่นกัน พอสบตากัน เขาก็ส่งสายตาหวานหยดย้อยให้ ส่วนสวี่น่าก็ส่งจูบตอบกลับไป

“ตายแล้ว! น่าอายจริง ๆ! ยัยตัวดี ทำแบบนี้สักวันต้องเกิดเรื่องแน่! ว่าแต่ทำไมไม่เปิดอกคุยกับฉินไห่หยางไปเลยล่ะ จะได้คบกับเสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าอย่างเปิดเผย แบบนั้นดีกว่าไม่ใช่หรือ”

สวี่น่ากำลังจะตอบ แต่เสี่ยวจ้าว เจ้าของห้องเช่าวัยหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินกลับมาแล้วหยิบโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงอยู่ไปพูดเอง

“คุณน้าสบายใจได้ครับ พอผมหย่ากับเมียแก่ที่บ้านแล้ว ผมจะแต่งกับสวี่น่า! ห้องที่พวกคุณเช่าอยู่ตอนนี้ ผมก็จะยกให้สวี่น่าเป็นสินสอดเลย!”

แม่สวี่ที่อยู่อีกฟากของสายหัวเราะจนหุบยิ้มไม่ลง “ดี ๆ น้าจะไปซื้อยาคุมให้พวกเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”

……

ชั้นล่างของหมู่บ้านจัดสรร

ฉินไห่หยางยืนอยู่ใต้แสงแดดแผดจ้าตอนเที่ยง ไม่กล้าขึ้นไปข้างบนเสียที

บริษัทปรับลดพนักงาน หรือพูดอีกอย่างก็คือเขาถูกไล่ออก

เขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับสวี่น่าภรรยาของตัวเอง และแม่ยายที่อาศัยอยู่กับพวกเขาอย่างไร

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร

เหลือเพียงห้าพันกว่าเท่านั้น

ใกล้ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าแล้ว

เขายังรับปากสวี่น่าไว้ว่าจะซื้อเครื่องสำอางชุดหนึ่งให้ ราคาก็เกือบหมื่น

บัตรเครดิตที่เปิดให้แม่ยาย ยอดชำระขั้นต่ำก็ยังต้องจ่ายห้าพันกว่า

มีแต่เรื่องต้องใช้เงินทั้งนั้น

เงินแค่นี้ไม่พอใช้เลย

“เฮ้อ…”

หลังถอนหายใจหนัก ๆ ฉินไห่หยางก็เดินเข้าไปในอาคารจนได้

บังเอิญเจอแม่ยายกำลังรอลิฟต์อยู่พอดี

“แม่ บังเอิญจังเลยครับ”

ฉินไห่หยางรู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่ก็ฝืนใจทักทายออกไป

“อ้าว ทำไมกลับมาแล้วล่ะ”

พอเห็นฉินไห่หยาง แม่สวี่ก็รีบยัดยาคุมกำเนิดที่ถืออยู่ลงกระเป๋า

ลิฟต์มาถึงพอดี

“แม่ ไม่ขึ้นหรือครับ”

เห็นแม่สวี่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ฉินไห่หยางจึงเอ่ยเตือน

“อ้อ ลูกขึ้นไปก่อนเถอะ แม่จะขึ้นอีกตัว”

แม่สวี่คิดว่าเจ้าของห้องเช่าวัยหนุ่มยังอยู่ที่บ้าน!

เธอต้องรอให้ฉินไห่หยางขึ้นลิฟต์ก่อน แล้วค่อยแอบส่งข่าวให้ลูกสาว ให้เจ้าของห้องเช่าวัยหนุ่มรีบหนีไป!

ฉินไห่หยางยังพอรีดเค้นผลประโยชน์ได้อีก ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาตัดขาดกันทันที!

“ลิฟต์ตัวนั้นเสียครับ กำลังซ่อมอยู่”

ฉินไห่หยางชี้ไปยังป้ายซ่อมบำรุงที่ตั้งอยู่หน้าลิฟต์อีกตัว แล้วเร่งต่อว่า “แม่ รีบขึ้นมาเถอะครับ ข้างนอกร้อนจะตาย กลับบ้านไปเปิดแอร์กัน”

แม่สวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์

ภายในลิฟต์

ฉินไห่หยางมองแผ่นหลังของแม่ยาย แล้วนึกสงสัยว่าเหตุใดแม่ยายของเขาถึงดูมีพิรุธยิ่งกว่าเขาเสียอีก

ลิฟต์มาถึงชั้นที่กำหนด

ประตูลิฟต์ยังไม่ทันเปิด ฉินไห่หยางก็ได้ยินเสียงหัวเราะกังวานคุ้นหู

สวี่น่าภรรยาของเขา เวลานี้กำลังจะออกไปข้างนอกหรือ

แล้วใครกันที่ทำให้เธอหัวเราะร่าได้ขนาดนั้น

ประตูลิฟต์เปิดออก

สวี่น่ากับแม่สวี่เผชิญหน้ากันพอดี

“แม่ บังเอิญจังเลย ยาคุมล่ะ”

แม่สวี่ตกใจจนแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง!

เธอรีบส่งสายตาให้สวี่น่า “ยาคุมอะไร พูดเรื่องอะไรน่ะ”

“เมื่อกี้หนูโทรไปบอกแล้วไม่ใช่เหรอ พี่จ้าวเผลอล้ำเส้นอีกแล้ว หนูเลยให้แม่ช่วยซื้อยาคุมให้ไง”

“แม่ลืมซื้อหรือ งั้นเราไปซื้อเองก็ได้ พอดีพี่จ้าวจะพาหนูไปกินข้าว!”

สวี่น่าไม่เข้าใจสายตาของแม่สักนิด ยังคงคล้องแขนเสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าไว้ แล้วยิ้มพูดอย่างร่าเริง

“คุณน้าครับ ผมรับรองว่าถ้ามีครั้งหน้าอีก จะไม่ให้สวี่น่ากินยาคุมแล้ว จะให้เธอคลอดลูกชายอ้วนจ้ำม่ำให้ผม แล้วผมจะแต่งกับเธอ!”

เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าพูดหยอกล้อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

สีหน้าแม่สวี่พลันดูย่ำแย่ลง

เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่านึกว่าตัวเองเล่นมุกเกินไป กำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่กลับเห็นฉินไห่หยางเดินออกมาจากด้านหลังแม่สวี่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

เสียงหัวเราะของสวี่น่ากับเสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าหยุดลงทันที

“ไอ้คู่ชั่ว!”

ฉินไห่หยางกัดฟัน จ้องทั้งสองคนเขม็งราวกับสัตว์ดุร้ายจากยุคบรรพกาล

ทั้งคู่ถูกฉินไห่หยางจ้องจนเริ่มใจไม่ดี สวี่น่าขยับไปหลบหลังเสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าโดยไม่รู้ตัวครึ่งก้าว

“ผมยกเงินเดือนทั้งหมดให้คุณ แถมยังเปิดบัตรเครดิตให้แม่คุณอีก ยัยผู้หญิงสารเลว คุณตอบแทนผมแบบนี้หรือ”

ฉินไห่หยางยกมือขึ้น ฝ่ามือยังไม่ทันฟาดลงไป ก็มีเสียงดังเพียะขึ้นก่อน

เพียะ!

แม่สวี่ตบหน้าฉินไห่หยางก่อนหนึ่งฉาด

“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์ แกมีสิทธิ์อะไรมาด่าลูกสาวฉัน!”

“รายได้ทั้งเดือนของแกยังสู้รายได้วันเดียวของเสี่ยวจ้าวไม่ได้ด้วยซ้ำ! ฉันมันตาบอดจริง ๆ ถึงให้ลูกสาวแต่งกับแก ต้องมาลำบากลำบนไปกับแก!”

ฝ่ามือนี้ทำให้ฉินไห่หยางมึนงงไปทันที

แม่ยายซื้อยาคุมให้ลูกสาวที่นอกใจสามี เรื่องแบบนี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เรียกได้ว่าทำลายค่านิยมจนพังยับ!

ฉินไห่หยางยังไม่ทันได้เอาเรื่องแม่สวี่ เธอกลับเป็นฝ่ายตะโกนใส่เขาก่อนเสียอีกหรือ

“ฉินไห่หยาง ไอ้คนไม่ได้เรื่อง แกได้แต่งกับผู้หญิงงามราวนางฟ้าอย่างสวี่น่า ก็ถือว่าเป็นบุญที่สั่งสมมาหลายชาติแล้ว ถ้ารู้จักเจียมตัวก็ไสหัวไปซะ! ต่อไปฉันจะดูแลสวี่น่าภรรยาของแกเอง!”

พอเห็นฉินไห่หยางถูกแม่สวี่ตบจนมึนงง เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าก็ฉวยโอกาสซ้ำเติมและตะโกนใส่เขา

หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเต้นชัดเจนก้องสะท้อนอยู่ในสมองของฉินไห่หยาง

ความโกรธเข้าครอบงำสติ ฉินไห่หยางลงมืออย่างไม่ลังเล

เมื่อเห็นหมัดของฉินไห่หยางพุ่งเข้ามา เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าก็ผลักสวี่น่าออกไปโดยสัญชาตญาณ ให้เธอรับหมัดแทนตัวเอง

หมัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของสวี่น่า เธอครางอู้อี้ออกมา

พอเห็นลูกสาวบาดเจ็บ แม่สวี่ก็ขาดสติไปด้วย

เธอคว้าถังดับเพลิงตรงปากทางเข้าลิฟต์ แล้วฟาดเข้าที่ท้ายทอยของฉินไห่หยางเต็มแรง

ฉินไห่หยางเซถอยหลังไปสองสามก้าว ยกมือกุมท้ายทอย ก่อนล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

เลือดแผ่กระจายออกไปโดยมีศีรษะของฉินไห่หยางเป็นจุดศูนย์กลาง

“แย่แล้ว ๆ ฉันตีคนตายแล้ว…”

โครม!

แม่สวี่มองฉินไห่หยางที่นอนอยู่บนพื้น ร่างอ่อนยวบไปทั้งตัว ถังดับเพลิงในมือหล่นกระแทกพื้นดังโครม

เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนย่อตัวลง เอานิ้วไปจ่อจมูกฉินไห่หยางเพื่อตรวจดูลมหายใจ “ยังหายใจอยู่”

“ยังไม่ตายหรือ”

พอได้ยินดังนั้น แม่สวี่ก็ดีใจขึ้นมาทันที แต่ความยินดีอยู่ได้ไม่นานก็ถูกความหวาดกลัวท่วมท้น

“อย่างนี้ฉันจะโดนข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาไหม หรือพยายามฆ่าคนกันแน่ ฉันไม่อยากติดคุก…”

เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่ามองแม่สวี่ที่กำลังลนลาน ตัวสั่นระริก แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ผมจะจัดการเขาให้เอง แต่หลังจากนี้พวกเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว”

“คุณคิดจะจัดการเขายังไง”

สวี่น่าถามเสียงสั่น

“ผมมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ทางเมียนเหนือ ส่งคนไปให้พวกนั้นหนึ่งคน ผมจะได้ค่านายหน้าหนึ่งแสนหยวน!”

“ส่งไอ้หมอนี่ไปที่นั่น ให้มันหายไปตลอดกาล! นอกจากจะแก้ปัญหาตรงหน้าได้แล้ว พวกเรายังได้เงินก้อนโตอีกด้วย!”

สวี่น่าตกใจจนยกมือปิดปาก!

มิน่าล่ะ เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าถึงมีทรัพย์สินมากมาย ทั้งที่ยังหนุ่มแน่น!

ที่แท้เบื้องหลังเขาทำธุรกิจสีเทาแบบนี้อยู่นี่เอง!

แล้วเขาจะ…

“ไม่ต้องห่วง ต่อไปคุณเป็นผู้หญิงของผมแล้ว! ผมจะดีกับคุณ ไม่ส่งคุณไปเมียนเหนือหรอก!”

เสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าราวกับอ่านความคิดในใจของสวี่น่าออก จึงยิ้มปลอบเธอ

จากนั้นเสี่ยวจ้าวเจ้าของห้องเช่าก็โทรศัพท์ แล้วโอบสวี่น่าเดินจากที่เกิดเหตุไปพร้อมรอยยิ้ม

……

เขตสวนแห่งหนึ่งในเมียนเหนือ

ปวดหัวแทบระเบิด!

ตอนฉินไห่หยางลืมตาขึ้นมา เขาพบว่าภาพตรงหน้าเวียนหมุนไปหมด

เมื่อสายตากลับมาชัดเจน เขาก็เห็นร่างขาวโพลนนอนอยู่ไม่ไกลตรงหน้า

เป็นผู้หญิงที่ไม่สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว!

ส่วนตัวเขาเองก็เปลือยเปล่าเช่นกัน!

โฮก!

เสียงคำรามของเสือทำให้ฉินไห่หยางสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่ง

เมื่อเห็นเสือที่ถูกล่ามโซ่อยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง รูม่านตาหดเล็กลงทันที

เขากวาดตามองรอบตัว แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในกรงแปดเหลี่ยมขนาดมหึมา!

ในกรงมีคนสองคนกับเสือหนึ่งตัว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป