ความคิดหลุดพ้นจากเส้นเวลาแห่งวันสิ้นโลกอันหนักอึ้ง
เมื่อได้สติกลับมา ขอบตาของจางเสี่ยวเป่ยก็แดงก่ำไปแล้ว
ความสิ้นหวังและความเสียดายในชาติก่อนเอ่อล้นอยู่ในใจไม่หยุด
เขาสูดหายใจลึก ก่อนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมา
จากนั้นจึงจรดปากกา ขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว
หมุดหมายของเวลาและเหตุการณ์สำคัญเรียงรายแน่นขนัด ความคิดในหัวของเขาก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ตอนนี้คือปี 2026 ทุกอย่างยังอยู่ในยุคสงบสุข
อุณหภูมิพื้นผิวโลกยังเป็นปกติ ท้องฟ้าแจ่มใส ดวงอาทิตย์ก็ยังสงบนิ่ง
ผู้คนยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่มีใครรู้เลยว่าการนับถอยหลังสู่หายนะได้เริ่มขึ้นแล้ว
ถ้าเขาออกไปประกาศตอนนี้ว่า อีก 7 ปีดาวฤกษ์จะเกิดการวาบฮีเลียมและโลกจะถึงกาลอวสาน
คงมีแต่คนมองว่าเขาเป็นคนบ้าชอบพูดให้คนแตกตื่น ไม่ก็เป็นนักต้มตุ๋นที่อยากเรียกร้องความสนใจ
หากเปิดเผยเรื่องระบบกับมิติไร้ขีดจำกัดอีก จุดจบของเขาคงยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม
ด้วยกำลังการวิจัยในปัจจุบัน มีโอกาสสูงที่เขาจะถูกพาตัวไปยังสถาบันวิทยาศาสตร์หลงเพื่อศึกษาอย่างละเอียด
ในเมื่อการเตือนตรง ๆ ไม่มีประโยชน์ งั้นก็ต้องรีบเพิ่มคุณค่าให้ตัวเอง!
มีเพียงเมื่อเขากลายเป็นคนที่มีคุณค่า จึงจะมีสิทธิ์มีเสียงมากพอ!
ถ้าอย่างนั้น...
คราวนี้ก็ทำให้วงการวัสดุศาสตร์สั่นสะเทือนกันก่อนเถอะ!
...
จันทร์ลับฟ้า อีกาแผดเสียง ลมค่ำคืนเย็นยะเยือก
จางเสี่ยวเป่ยถือบัตรนักศึกษา ขี่รถไฟฟ้าเข้าไปยังอาคารวิจัยของภาควิชาวัสดุศาสตร์ในมหาวิทยาลัย
ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว มหาวิทยาลัยเงียบสงัดไปนานแล้ว
มีเพียงห้องทดลองชั้นสามของอาคารวิจัยที่ยังเปิดไฟอยู่
“สงสัยตาเฒ่าสวี่จะยุ่งจนลืมเวลาอีกแล้ว...”
จางเสี่ยวเป่ยจอดรถไฟฟ้า หิ้วข้าวขาหมูสองกล่องที่เพิ่งซื้อระหว่างทาง แล้วรีบเดินขึ้นบันได
สวี่ชิ่งเหนียนเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ประจำสถาบันวิจัยฟิสิกส์วัสดุ สถาบันวิทยาศาสตร์หลง
เขายังเป็นทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาของจางเสี่ยวเป่ย และคณบดีคณะฟิสิกส์วัสดุอีกด้วย
ปีนี้อายุเกิน 60 แล้ว แต่กลับอาศัยอยู่ในห้องทดลองตลอดทั้งปีแทบไม่ยอมออกไปไหน
จนลูกสาวต้องแวะมาบ่นเขาทุกวัน
“พ่ออายุปูนนี้แล้ว มีสิทธิ์ยื่นเรื่องเกษียณเพราะสุขภาพไม่ดีได้แล้ว ยังจะมาวุ่นวายอะไรอยู่ที่นี่อีกคะ?”
เป็นอย่างที่คิด พอผลักประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงสวี่ชิงดังมาจากด้านใน
“มื้อเย็นก็ไม่ได้กินอีกแล้วใช่ไหมคะ?”
“ยาลดความดันล่ะ?”
“ถ้าไม่ใช่พ่อฉัน ฉันไม่สนหรอก!”
จางเสี่ยวเป่ยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเคาะประตูเบา ๆ
“อาจารย์...”
“อ้าว! ศิษย์น้องสวี่ก็อยู่ด้วยเหรอ!”
“อาจารย์ วางงานในมือก่อนครับ ของกินยามดึกมาแล้ว!”
สวี่ชิ่งเหนียนที่กำลังก้มหน้าทำงานโดยไม่ฟังเสียงบ่นของลูกสาว พอได้ยินเสียงก็เหมือนได้เห็นฟางช่วยชีวิต
เขาหยุดงานทันที ถอดชุดป้องกันไฟฟ้าสถิตแล้วเดินเข้ามาหา
“เห็นไหม ฉันก็กำลังกินอยู่นี่ไง?”
พูดพลางเหลือบมองจางเสี่ยวเป่ยด้วยสายตาราวกับจะบอกว่า ‘รู้ความดีนี่’
จางเสี่ยวเป่ยฉวยโอกาสรับมุกทันที
“อาจารย์ ข้าวขาหมูสองกล่อง ทั้งหมด 32 หยวนครับ!”
“จ่ายผ่านเวยซิ่นหรืออาลีเพย์ดีครับ?”
เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วยื่นรหัสรับเงินให้ดู
สีหน้าตาเฒ่าสวี่แข็งค้าง
“นี่แกจะเก็บเงินฉันเหรอ???”
จางเสี่ยวเป่ยทำหน้าอึดอัดทันที
“อาจารย์เป็นคนให้ผมไปซื้อข้าวสองกล่องไม่ใช่เหรอครับ?”
“อาจารย์ยังบอกด้วยว่ากินมื้อเย็นเร็ว ตอนนี้หิวแล้ว”
“ตกลงกันแล้วว่าจะเลี้ยงผมกินด้วย คนละกล่อง”
“ผมซื้อมาให้แล้ว อาจารย์จะกลับคำไม่จ่ายไม่ได้นะครับ...”
ตาเฒ่าสวี่ชะงักไป ก่อนหัวเราะเสียงดังแล้วรีบรับคำตามน้ำ
“ใช่ ๆ ๆ! ฉันพูดเอง!”
“ฉันแก่แล้ว ยุ่งจนหัวหมุนเลยลืมไป”
จากนั้นจงใจขึ้นเสียงให้สวี่ชิงที่อยู่ข้างหลังได้ยินชัดขึ้น
“ใช่ กินข้าวตั้งแต่หกโมงแล้ว ตอนนี้กินมื้อดึก...”
เขาควักโทรศัพท์ออกมาด้วยท่าทีไม่เต็มใจนัก ติ๊ง สแกนจ่ายเงิน
จางเสี่ยวเป่ยพอใจ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“นั่นสิครับ ศิษย์พี่สวี่ไม่ต้องห่วง ผมจะคอยดูแลอาจารย์เอง!”
แต่ในวินาทีต่อมา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
【รับเงินผ่านเวยซิ่น 0.32 หยวน!】
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืออากาศที่จู่ ๆ ก็เงียบกริบ
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน ตาเฒ่าสวี่คว้าข้าวขาหมูไปกล่องหนึ่ง แล้วเดินหนีเข้าไปในห้องพักข้างห้องทดลอง
จางเสี่ยวเป่ยยิ้มเจื่อน ๆ พลางยักไหล่ให้สวี่ชิง ก่อนเดินตามเข้าไปในห้องพัก
สวี่ชิงมองพ่อกับจางเสี่ยวเป่ยด้วยสีหน้าประหลาด ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงิน 32 หยวนให้จางเสี่ยวเป่ยเงียบ ๆ
พอทั้งสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องพัก สวี่ชิงก็เริ่มดุพ่ออีกครั้ง
“พ่อสวี่ นี่พ่อเป็นอะไรไปคะ!”
“รู้ไหมว่าเป็นโรคความดันโลหิตสูง?”
“ข้าวขาหมูมัน ๆ แบบนี้ พ่อกินได้ที่ไหนกัน?”
“แล้วก็จางเสี่ยวเป่ย นายจะซื้ออะไรก็ได้แท้ ๆ...”
สวี่ชิ่งเหนียนก้มหน้ากินข้าว ปล่อยให้ลูกสาวบ่นไม่หยุด
จางเสี่ยวเป่ยหิวจนแทบหมดแรง ร่างกายที่ผ่านการปรับสภาพด้วยระบบใช้พลังงานมหาศาล
เมื่อข้าวขาหมูหมดกล่อง เขาถึงรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
เขากลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอ พลางส่งสายตาให้อาจารย์ ก่อนลุกขึ้นยืน
“ศิษย์น้อง พรุ่งนี้ยังมีเรียน กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”
“ไม่ต้องห่วง คืนนี้ผมจะเฝ้าอาจารย์เอง รับรองว่าก่อนเที่ยงคืนจะให้เขาเข้านอน”
“จริงสิครับอาจารย์ เช็ดโต๊ะก่อนนะ ผมไปทิ้งขยะก่อน”
สวี่ชิงมองจางเสี่ยวเป่ยที่เดินจากไปอย่างไม่ค่อยเชื่อ แล้วเหลือบดูนาฬิกา ตอนนี้สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังมีเรียน เธอจึงหันไปพูดกับพ่อ
“งั้นหนูกลับก่อนนะคะ...”
“พ่อดูแลสุขภาพตัวเองด้วย อย่าไปเรียนอะไรไม่ดีจากจางเสี่ยวเป่ยล่ะ!”
“พ่ออายุเท่าไร เขาอายุเท่าไร พ่อจะไปทำตามเขาได้ยังไง?”
พูดจบ เธอก็สะพายเป้แล้วเดินลงบันไดไป
ไฟทางเดินติดขึ้นตามเสียงฝีเท้า พอสวี่ชิงลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นจางเสี่ยวเป่ยนั่งยอง ๆ อยู่ข้างถังขยะ
“นี่ทิ้งขยะจนทิ้งตัวเองไว้ตรงนี้เลยเหรอ?”
จางเสี่ยวเป่ยหันกลับมาตามเสียง เผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาว
“เสี่ยวชิง กำลังจะกลับแล้วเหรอ?”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เผยให้เห็นสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองที่กำลังก้มเลียเม็ดข้าวกับน้ำซุปในกล่องอาหารอย่างตะกละตะกลามอยู่ข้างหลัง
สวี่ชิงเบ้ปาก ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์
“อะไร ตอนพ่อฉันอยู่ นายเรียกฉันว่าศิษย์น้องสวี่”
“พอพ่อไม่อยู่ ก็เรียกฉันว่าเสี่ยวชิงเลยเหรอ?”
“จางเสี่ยวเป่ย นายคิดอะไรกับฉันอยู่สินะ!”
แววตาของจางเสี่ยวเป่ยพลันลุ่มลึกขึ้น
ความทรงจำจากชาติก่อนพรั่งพรูขึ้นมาในทันที
ภาพสวี่ชิงร้องไห้จนแทบขาดใจ ตอนอาจารย์สวี่ชิ่งเหนียนจากไปในนครใต้ดินฮั่นตงเมื่อชาติก่อน ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
ทั้งที่เธอก็ผ่านการคัดเลือกเข้าแผนเมล็ดพันธุ์สำเร็จ แต่กลับสละโควตาหลบหนี
เพื่ออยู่เป็นเพื่อนแม่ที่ยังอยู่บนดาวน้ำเงิน เธอจึงเลือกอยู่ที่นั่น รอความตายมาถึง
เรื่องนี้นับเป็นความเสียดายอย่างหนึ่งในชาติก่อนของจางเสี่ยวเป่ย
เมื่อเห็นจางเสี่ยวเป่ยเหม่อมองเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน แก้มของสวี่ชิงก็ร้อนผ่าวใต้แสงราตรี
“นายจ้องฉันทำไม?”
จางเสี่ยวเป่ยได้สติกลับมา น้ำเสียงไร้ความรู้สึก
“ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องที่ลืมไม่ลงขึ้นมาเฉย ๆ”
สวี่ชิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของสวี่ชิ่งเหนียนก็ดังมาจากชั้นบน
“เสี่ยวเป่ย!!!”
“ทำอะไรอยู่???”
“มัวอยู่ตรงนั้นทำไม ยังไม่ขึ้นมาอีก???”
“ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าแกกล้าแกล้งชิงชิง ฉันจะเอาแกไปหลอมซะ!”
จางเสี่ยวเป่ยเงยหน้าขึ้น เห็นตาเฒ่าสวี่โน้มตัวออกมาครึ่งหนึ่งเหนือราวระเบียง จ้องเขาด้วยสายตาปกป้องลูกเต็มที่
เขาจึงรีบตอบกลับไป
“ไม่มีอะไรครับ แค่อยู่เป็นเพื่อนหมาแป๊บเดียว!”
“เดี๋ยวขึ้นไปครับ!”
พูดแล้วเขาก็หันไปมองสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ เห็นมันกำลังแกว่งหางพิงขาเขาอยู่
ขาหมูที่ตาเฒ่าสวี่กินเหลือครึ่งหนึ่งถูกมันจัดการจนหมด จางเสี่ยวเป่ยจึงย่อตัวลงเก็บกวาดเศษอาหาร
“เอาละ รีบกลับไปเถอะ”
“ทางพ่อเธอฉันดูแลเอง ไม่ต้องห่วง!”
แต่สวี่ชิงยังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ เธอเลิกคิ้วถามต่อ
“เมื่อกี้นายบอกว่าอยู่เป็นเพื่อนหมา?”
“ที่แท้คุยกับฉันก็เหมือนอยู่เป็นเพื่อนหมาสินะ?”
จางเสี่ยวเป่ยรู้สึกหนังศีรษะชา รีบโยนกล่องอาหารลงถังขยะ แล้วหันหลังวิ่งสุดฝีเท้าขึ้นบันได
ระหว่างวิ่ง เขาตะโกนลั่น
“ฮ่า!!!”
เสียงตะโกนดังก้องขึ้นไปทีละชั้น ทำให้ไฟทางเดินติดสว่างตามมา
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่หนีเตลิดของเขา สวี่ชิงก็ยิ้มกว้าง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป...