ทีมหนีตายทั้งสี่คนไถลลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วกว่า 100 เมตรต่อวินาที หิมะกระเซ็นฟุ้งอยู่รอบตัว
อีกสิบกว่าวินาทีพวกเขาก็จะร่วงลงไปในหุบเหว หากอยากรอดชีวิต ต้องรีบหยุดไถลให้ได้
สุยชีรีบปรับท่าทางแล้วตะโกนว่า “หมอบราบไปกับพื้นหิมะ ใช้มือกับเท้าจิกลงไปในหิมะให้สุดแรง!”
เสิ่นอวี้ จั่วเฉิน และน้องน้อยรีบทำตามทันที
“เอาอาวุธออกมา ปักลงไปในหิมะเพื่อหยุดไถล!” เธอหยิบกระบองหนามหมาป่าออกมา หมุดแหลมแข็งกระด้างครูดผ่านผนังหินทรายใต้พื้นหิมะ ส่งเสียงแหลมบาดหู
สุยชีเตือนอย่างรวดเร็ว “ระวังหลบก้อนหิน!”
หากไถลด้วยความเร็วสูงแล้วชนเข้ากับผนังหินทรายที่ยื่นออกมา ก็มีโอกาสตายคาที่ได้
“อึก!” สิ้นเสียงนั้น สุยชีก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ตามด้วยเลือดอุ่น ๆ ที่กระเซ็นมาเปื้อนหลังมือของเธอ
บนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์มีรอยเลือดคดเคี้ยวเป็นทาง สะดุดตาจนแทบบาดตา
ความคิดของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ
พลั่วเหล็กในมือน้องน้อยปักติดแน่นอยู่ในร่องหิน ในที่สุดแรงไถลของทั้งสี่คนก็หยุดลง
แต่ร่างของเสิ่นอวี้ จั่วเฉิน และสุยชีตกลงไปพ้นขอบเหวแล้ว มีเพียงน้องน้อยที่หยุดอยู่ตรงริมผาอย่างหวุดหวิด
หัวใจของสุยชีซึ่งเต้นรัวราวกับเสียงกลอง ในที่สุดก็เริ่มสงบลง
บนผนังผามีหิมะปกคลุมอยู่เพียงบาง ๆ หลังหาจุดยึดและประคองตัวได้แล้ว เธอก็ก้มหน้าลงตรวจดูอาการของจั่วเฉินกับเสิ่นอวี้ทันที
จั่วเฉินยกมือเช็ดเลือดที่เปื้อนเต็มซีกขวาของใบหน้า เลือดทั้งหมดนั้นเป็นของเสิ่นอวี้
เขาถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า “เสิ่นอวี้ ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”