เหลียนเจวี๋ยได้ยินดังนั้นก็หันไปมองเขา ก่อนตอบเสียงเรียบว่า “นายเป็นใคร?”
ชายผิวคล้ำกำกระบองเหล็กในมือแน่น กัดฟันพูดว่า “ทุกครั้งที่เห็นท่าทางหยิ่งยโสไม่เห็นหัวใครของนาย ฉันก็อยากฆ่านายให้ตายไปซะ”
สุยชีมองกระบองเหล็กสีดำยาวครึ่งแขนในมือเขา พลางหัวเราะเย็นชา “ที่แท้แกเป็นคนทำร้ายพี่เฉินนี่เอง”
ชายผิวคล้ำเหลือบมองเธอ แล้วตอบอย่างไม่แยแสว่า “แล้วไง ผู้หญิงอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้?”
เผยอี้ยืนอยู่ข้างหลังสุยชี ดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ “ฉางลี่เป็นรุ่นพี่ของพวกเรา ลงมือทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งโหดเหี้ยม ในสำนักยุทธ์ของเรา นอกจากพี่เหลียนแล้ว ไม่มีใครสู้เขาได้”
“ยิ่งกว่านั้น เพื่อนร่วมทีมสามคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ลงมือโหดมากเหมือนกัน อย่าไปปะทะกับพวกเขาตรง ๆ”
สุยชีได้ยินแล้วหันขวับ “ฉางลี่? ฉางที่แปลว่าจิตวิปลาส ลี่ที่หมายถึงความอาฆาตล้นปรี่หรือ?”
เผยอี้พยักหน้า “ใช่”
นี่มันดีจริง ๆ
มาเจอเธอเข้า นับว่าฉางลี่ซวยเอง
เธอพูดเสียงเบาว่า “วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าควรทำยังไง”
เผยอี้คลายมืออย่างโล่งอก วินาทีต่อมาก็เห็นสุยชียกคางขึ้นท้าทาย “ไอ้หน้าดำ กล้าประลองกับฉันไหม?”
เผยอี้: …นี่น่ะหรือที่บอกว่ารู้ว่าควรทำยังไง?
ฉางลี่ชะงักงัน ก่อนจะหัวเราะเสียงดังแล้วหันไปมองเพื่อนร่วมทีมด้านหลัง “ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า เธอจะประลองกับฉันงั้นเหรอ?”
เขามองสุยชีอย่างดูแคลน “เธออยากประลองอะไรกับฉัน? งานบ้านหรือ? หรือจะประลองลีลาบนเตียง?”
สิ้นเสียง ก้อนหินสี่ก้อนก็พุ่งเข้าใส่ปากเขาทันที
ชายผิวคล้ำสะบัดกระบองเป็นวง ปัดมันออกไปได้