ตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ สุยชีถักถุงมือแบบคล้องคอให้กับน้องน้อยได้สำเร็จหนึ่งคู่ หลังจากน้องน้อยสวมแล้วก็ไม่ยอมถอดอีกเลย
“ว้าว! ทั้งนุ่มทั้งอุ่นเลย” เธอประคองแก้มด้วยสองมือ ดวงตาโค้งหยีพลางพูดว่า “ฉันชอบมากเลย”
สุยชียิ้มพลางขยี้หัวเธออยู่นาน
ผลงานในมือของจั่วเฉินเสร็จไปกว่าครึ่งแล้ว เขาถักมาตลอดบ่ายจนท้องร้องโครกครากด้วยความหิว
“ถักของแบบนี้เหนื่อยเหมือนกันนะ” เขาหลับตาพิงผนังหิน “กินข้าวเสร็จค่อยทำต่อแล้วกัน”
สุยชีรับคำต่อทันที “คืนนี้กินข้าวกับซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วกันไหม?”
น้องน้อยเห็นด้วยโดยไม่มีเงื่อนไข ส่วนจั่วเฉินก็ฟังแม่ครัว
เสิ่นอวี้แสดงท่าทีด้วยการลุกขึ้นไปซาวข้าว
ทั้งสี่คนช่วยกันทำอาหารมื้อค่ำปริมาณพอสำหรับ 8 คน แล้วก็กินจนหมดเกลี้ยง ทุกคนอิ่มจนต้องพยุงผนังเดินวนไปมาในถ้ำหินทรายเพื่อย่อยอาหาร
จั่วเฉินถอนหายใจ “ถ้ากินแบบนี้ต่อไป พอเกมจบฉันคงอ้วนขึ้นตั้ง 10 ชั่งแน่”
สุยชีพูดอย่างเข้าอกเข้าใจ “งั้นพรุ่งนี้เรากินเสบียงแห้งกัน”
ทั้งสามคนยื่นมือออกมาพร้อมกัน ทำท่าราวกับกำลังร้องห้าม “ไม่!”
“อ้วนขึ้น 10 ชั่งจะเป็นไรไป ของอร่อยห้ามปล่อยให้เสียเปล่า”
“ในโลกวันสิ้นโลกที่หนาวเหน็บและยากลำบากแบบนี้ อาหารไม่ได้เป็นแค่อาหาร แต่ยังช่วยปลอบประโลมจิตใจด้วย”
“ฉันเพิ่ง 9 ขวบ กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตนะ”
“ดีมาก” สุยชียิ้มอย่างจริงใจ “รู้ว่าพวกนายก็เป็นนักกินเหมือนกัน ฉันก็วางใจแล้ว อ้วนคนเดียวไม่สู้พากันอ้วนทั้งกลุ่ม”
ในคลังเก็บของส่วนตัว อาหารสองในสามเป็นเนื้อสัตว์นานาชนิด ส่วนผักกับผลไม้มีอยู่น้อยมาก