“พวกเราหลายคนหนีตายกันแทบไม่ต่างจากผู้ลี้ภัย กว่าจะมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ก็ผอมจนลูกตาแทบถลนออกมาแล้ว” เจียงเฉินพูดอย่างไม่เป็นธรรม “สุยชีมีสิทธิ์อะไรใช้ชีวิตสุขสบายขนาดนั้น?”
ลู่หรงที่อยู่ข้างเขาเสริมทันที “ไม่ใช่แค่รอดกันครบทุกคนด้วยนะ เธอยังอ้วนขึ้นอีกต่างหาก”
ความอิจฉาทำให้เจียงเฉินหน้าตาบิดเบี้ยว “นังผู้หญิงร้ายกาจนั่น ต้องปล้นผู้เล่นคนอื่นมาแน่ ๆ”
ลู่หรงไม่สนใจเจียงเฉิน เธอมองสุยชีที่หัวเราะอย่างเริงร่าอยู่บนผิวน้ำแข็ง แล้วพลันนิ่งงันไปเล็กน้อย
ท่าทางของสุยชีในตอนนี้ไม่มีความคล้ายคลึงกับสุยชีในความทรงจำของเธอแม้แต่น้อย คนที่เคยวางท่าหยิ่งผยอง ชอบเหลือบตามองคนอื่นอยู่เสมอ
เธอพึมพำว่า “สุยชีเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจริง ๆ”
“หึ” หลินเฟิงแค่นเสียง “ที่เธอรอดมาถึงตอนนี้ได้ ก็แค่แสดงว่าเอาตัวรอดเก่ง ไม่ได้แปลว่านิสัยดีขึ้นสักหน่อย”
เขาละสายตา ไม่มองสุยชีอีก “ฉันเชื่อแค่ว่าสันดานคนเปลี่ยนยาก”
“ผมเห็นด้วยกับพี่หลิน” เจียงเฉินหดมือเข้าไปในแขนเสื้อ
ฟ้าเริ่มมืด สุยชีกับพวกพ้องก็เล่นจนหิว กิจกรรมบนผิวน้ำแข็งจึงหยุดพัก เข้าสู่เวลาอาหารเย็น
สว่านน้ำแข็งในมือจั่วเฉินหมุนวนเป็นจังหวะอยู่บนผิวน้ำแข็ง เศษน้ำแข็งกระเด็นไปทั่ว ชั้นน้ำแข็งหนาค่อย ๆ ถูกเจาะทะลุ เสียงแหลมคมเรียกสายตาผู้เล่นไม่น้อยให้หันมามอง
ทั้งหกคนที่ตกเป็นเป้าสายตากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด จั่วเฉินจดจ่ออยู่กับการเจาะน้ำแข็ง ส่วนสุยชีและอีกสี่คนก็ตั้งใจดูเขาเจาะน้ำแข็งไม่วางตา
กระทั่งเสียง “ซ่า” ดังขึ้น สว่านน้ำแข็งก็เจาะทะลุชั้นน้ำแข็งจนหมด น้ำในทะเลสาบที่ใสสะอาดและเย็นเฉียบทะลักขึ้นมาจากปากรูน้ำแข็งทรงกลม