ตะขอเกี่ยวในมือจั่วเฉินตวัดล็อกกระหม่อมของซ่งเหยี่ยนอย่างรวดเร็ว แววตาฉายประกายดุร้าย
พลั่วเหล็กของน้องน้อยจ่ออยู่ที่แผ่นหลังเขาเช่นกัน “อยากตายหรือไง?”
เสิ่นอวี้ไม่มีมือว่างพอจะขยับ จึงเตือนเสียงขรึม “เอามีดสั้นออกไป”
สุยชียกมือขึ้น ปัดอาวุธที่จ่อคอออกอย่างไม่ต้องออกแรงมาก ก่อนหมุนตัวแล้วยัดเด็กน้อยใส่อ้อมแขนพี่ชาย “เอาคืนไป”
ซ่งเหยี่ยนหนาวจนทั้งร่างชา แทบไม่มีแรงขยับ ตอนลืมตาก็ยังไม่ค่อยได้สติ พอเห็นซ่งอวี่ถูกคนแปลกหน้าอุ้มอยู่ ก็ชักมีดสั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
“อา… อ๋า…” ซ่งอวี่แนบตัวกับเขาแน่น ส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอ
เมื่อได้ยินเสียงน้องชาย ซ่งเหยี่ยนถึงได้สติกลับมา และรู้ว่าพื้นใต้ร่างไม่ใช่หิมะเย็นเยียบอีกแล้ว แต่เป็นผ้าห่มอุ่น ๆ
เขากับซ่งอวี่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว
ซ่งเหยี่ยนเก็บมีดสั้น แล้วเอ่ยขอโทษด้วยเสียงแหบพร่า “ขอโทษที เมื่อกี้ยังไม่ค่อยได้สติ”
จั่วเฉินแค่นเสียง ก่อนเก็บตะขอเกี่ยวกลับ
น้องน้อยเดินไปหาสุยชี ถามอย่างเป็นห่วง “พี่สุย บาดเจ็บไหม?”
สุยชีเอียงคอให้เธอดู “ไม่หรอก เขาไม่มีแรงที่มือ”
“มีรอยแดงเลยนะ” น้องน้อยจ้องซ่งเหยี่ยนอย่างไม่พอใจ แต่ซ่งเหยี่ยนกำลังก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่กลายเป็นน้ำแข็งบนใบหน้าซ่งอวี่ จึงไม่ทันเห็นสายตาพิฆาตของเธอ
ซ่งอวี่ร้องไห้อยู่กลางหิมะที่อุณหภูมิติดลบ 60 องศามานาน แก้มทั้งสองข้างจึงถูกความเย็นกัดจนบวมแดงและแตกเป็นแผล
ซ่งเหยี่ยนไม่พูดอะไรสักคำ ค่อย ๆ เช็ดเศษน้ำแข็งบนใบหน้าน้องชาย แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรู้สึกผิด
สุยชีเห็นดังนั้น จึงหยิบยาทาแผลจากความเย็นกับเจลเร่งสมานแผลออกจากคลังเก็บของส่วนตัว โยนให้เขา “เอาไปทาหน้าน้องชายสิ”