เขามองตามสายตาของทั้งสามคนไป แล้วเห็นหมอกหนาสีเขียวหมึกประหลาดปกคลุมอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึง 20 เมตร
มันทอดตัวจากท้องฟ้าสีเทาตะกั่วลงสู่พื้นดิน แผ่ขยายออกไปเป็นแนวยาวราวกับแพรน้ำ จนมองไม่เห็นขอบเขต
หมอกหนาสีเขียวหมึกอัปมงคลผืนนี้กำลังเคลื่อนเข้าหาพวกเขาอย่างช้า ๆ พร้อมแรงกดดันมหาศาล
น้องน้อยกำมือสุยชีแน่น “พี่สุย นั่นหมอกพิษค่ะ”
จั่วเฉินกำหมัดแตะหน้าผาก “จะมีอะไรก็ไม่มา ดันเป็นไอ้นี่ซะได้”
เสิ่นอวี้อธิบายให้สุยชีที่มีสีหน้าฉงนฟัง “วันที่ 14 หลังเกมเริ่ม หมอกพิษจะปรากฏขึ้น พื้นที่ปลอดภัยจะเริ่มหดเล็กลง ผู้เล่นมีชีวิตรอดได้แค่ในพื้นที่ที่หมอกพิษยังปกคลุมไม่ถึง”
เขาขมวดคิ้วแน่น “นี่เป็นกลไกเกมที่มีมาตั้งแต่ซีซันก่อน ไม่คิดว่าซีซันนี้จะยังเก็บเอาไว้”
จั่วเฉินมองหมอกพิษที่อีกไม่ถึง 10 วินาทีก็จะกลืนพวกเขา “หมอกพิษเคลื่อนที่เร็วมาก ถ้าโดนมันเข้า ไม่ว่าค่าพลังชีวิตจะสูงแค่ไหนก็จะลดเหลือ 5 ทันที แล้วถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ”
พอได้ยินถึงตรงนี้ สีหน้าสุยชีกลับผ่อนคลายลง “รู้ว่ามันคืออะไรก็จัดการง่ายแล้ว”
ขาสองข้างของพวกเขาทั้งสี่วิ่งหนีหมอกพิษไม่ทัน แต่สัตว์ขนดาวที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตหิมะทำได้
เธอหยิบเชือกออกมา มัดทุกคนเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปบอกต้ามีว่า “พาพวกเราปีนขึ้นไปบนหน้าผาให้เร็วที่สุด แล้วจะให้กินเนื้อจนอิ่มเลย”
ต้ามีร้องเหมียวเบา ๆ แล้วย่อตัวลงเล็กน้อย
ตอนนี้หมอกพิษอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึง 3 เมตรแล้ว
สุยชีพาเพื่อนร่วมทีมขึ้นนั่งบนหลังหนานุ่มของต้ามีอย่างรวดเร็ว “หมอบต่ำ ๆ กอดต้ามีไว้แน่น ๆ”