กลุ่มก้อนสีดำลอยไปมาภายในห้องนอน
รอนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ยังคงรักษาวิชาพรางตัวไว้โดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว
ทว่าพลังวิญญาณกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง เหลือเพียงครึ่งเดียวจากตอนแรกแล้ว
‘ถ้าฝืนต่อไป ฉันอาจทนมันไม่ไหว’
รอนจ้องสัตว์ประหลาดก้อนนั้น สมองขบคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว
แต่สำหรับเขาที่เพิ่งเริ่มสัมผัสพิธีลับ ทั้งยังเรียนรู้วิชาลับเพียงสองกระบวนท่า ก็ไม่มีทางรับมือได้เลย
เวลานี้เงาร่างของสัตว์ประหลาดลอยมาถึงข้างโต๊ะหนังสือแล้ว
มันไม่มีใบหน้าหรือแขนขาที่แน่นอน แต่ตามขอบร่างกลับมีหนวดเรียวยาวโปร่งเลือนยื่นออกมาไม่หยุด กวาดผ่านข้างตะเกียงแก๊สอย่างเชื่องช้า
เปลวไฟที่เคยสว่างไสวดูคล้ายถูกเงามืดปกคลุม จนหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
มันอยู่ห่างจากรอนไม่ถึงครึ่งเมตรแล้ว
แต่โชคดีที่วิชาพรางตัวยังคงได้ผล
สัตว์ประหลาดรู้เพียงว่ามีความคิดหนึ่งที่ทำให้มันสนใจปรากฏอยู่บริเวณนี้ ทว่ากลับระบุตำแหน่งของเจ้าของความคิดไม่ได้
รอนควบคุมลมหายใจ กลัวว่าจะเผลอทำให้สัตว์ประหลาดสนใจเข้า
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงสุนัขเห่ารัวดังมาจากถนน
“โฮ่ง! โฮ่ง ๆ!”
จากนั้นก็มีเสียงลังไม้ล้มดังมาจากถนน ปะปนกับเสียงครางของสุนัขจรจัดที่ตกใจ
รอนมองผ่านญาณทิพย์ เห็นแสงสีเทาเส้นบาง ๆ ลอยขึ้นจากจุดหนึ่งบนถนน
สัตว์ประหลาดในห้องนอนดูเหมือนจะสังเกตเห็นแสงสีเทานั้นเช่นกัน หนวดทั้งหมดบนตัวมันหันไปทางหน้าต่างพร้อมกัน
วินาทีถัดมา สัตว์ประหลาดทะลุผนัง ไล่ตามแสงเส้นนั้นออกจากห้องนอนไป
【แขกไม่ได้รับเชิญถูกความคิดอื่นดึงดูดความสนใจ】