“ระดับ SSS แถมยังเป็นพรสวรรค์หนึ่งเดียว!”
ดวงตาของเจียงเฉิงเป็นประกาย
พรสวรรค์นี้สามารถคืนค่าสถานะของสาวงามในสังกัดให้เขาได้ ฟังดูยอดเยี่ยมสุด ๆ
แต่เขาพลิกดูหน้าต่างสถานะซ้ำไปซ้ำมา ก็ยังหาวิธีใช้งานไม่เจอ
“สาวงามในสังกัด...”
“หรือว่า...”
เจียงเฉิงเผลอมองไปทางที่อยู่ไม่ไกล
หลี่เชี่ยนหย่ายังคงนั่งมองเขาตาละห้อยอยู่ที่เดิม กระโปรงสีขาวรัดรูปเปื้อนฝุ่นอยู่เล็กน้อย ดูมอมแมมไม่น้อย
วินาทีถัดมา ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมา
【พบสาวงามในสังกัดที่มีศักยภาพ ต้องการทำพันธสัญญากับเธอหรือไม่?】
【ใช่/ไม่】
เจียงเฉิงดีใจขึ้นมาทันที แล้วเลือก “ใช่” ทันที
【ทำพันธสัญญาล้มเหลว!】
【โปรดทราบ พันธสัญญาสาวงามแห่งชะตาสวรรค์ต้องได้รับความยินยอมจากอีกฝ่าย】
【หลังทำพันธสัญญา สาวงามในสังกัดจะผูกพันกับคุณไปตลอดกาล!】
สีหน้าของเจียงเฉิงชะงักค้าง
ยินยอมงั้นเหรอ?
เดิมทีเขาเตรียมจะเดินจากไป ปล่อยให้หลี่เชี่ยนหย่าช่วยตัวเองเอาตัวรอด
แต่ดูท่าแล้ว เขาคงทิ้งเธอไว้แบบนี้ไม่ได้จริง ๆ
สาวงามในสังกัด แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าต้องเกี่ยวข้องกับผู้หญิงแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น คำอธิบายของสกิลยังเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า หากจะเป็นสาวงามในสังกัด ก็ต้องมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขบางอย่างด้วย
บนถนนสายนี้ ตอนนี้นอกจากเขาแล้วก็มีแค่หลี่เชี่ยนหย่า
ส่วนครั้งหน้าจะเจอผู้เล่นหญิงที่ตรงตามเงื่อนไขอีกเมื่อไหร่ ก็ยังไม่รู้เลย
คิดได้ดังนั้น เจียงเฉิงจึงหันหลังเดินกลับไป
หลี่เชี่ยนหย่ายังคงนั่งอยู่บนพื้น เข่าถลอก ฝ่ามือก็ถลอกจนแดงเป็นปื้น น้ำตายังคลออยู่บนใบหน้า ดูน่าสงสารจับใจ
เจียงเฉิงหยุดยืนตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือออกไป
“ไปด้วยกันเถอะ ระหว่างทางจะได้ช่วยกันดูแล”
หลี่เชี่ยนหย่าเงยหน้ามองเขา
แสงแดดสาดมาจากด้านหลังของเจียงเฉิง ตกลงบนบ่าของเขา ขับให้เด็กหนุ่มดูราวกับเทพเจ้า
จนถึงตอนนี้เธอถึงได้มองเจียงเฉิงอย่างพินิจพิเคราะห์จริง ๆ
“ไม่คิดเลยว่าไอ้จนคนนี้จะหน้าตาดีขนาดนี้...”
หัวใจของหลี่เชี่ยนหย่าสั่นไหวเบา ๆ
ตอนเจียงเฉิงเดินจากไปเมื่อครู่ เธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองคงถูกทิ้งไว้ที่นี่ให้รอความตาย
ไม่รู้ทำไม เขาถึงหันกลับมาอีกครั้ง
ไม่ว่าจะอย่างไร อย่างน้อยก็หมายความว่าเธอยังมีโอกาส
หลี่เชี่ยนหย่าสูดจมูก ดวงตากลับมามีสติขึ้นเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว
เธอกับเจียงเฉิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมา 4 ปี แต่แทบไม่เคยคุยกันเลย
พูดตรง ๆ ก็คือ เธอไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา
เรื่องนี้ก็ไม่แปลก
คนหนึ่งเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก
อีกคนเป็นหนุ่มยากจนที่ทำงานพิเศษหาเงินค่าใช้จ่ายทุกวัน
นี่ไม่ใช่นิยายรักเสียหน่อย
พวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันต่างหากถึงจะเป็นเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนหลี่เชี่ยนหย่าถูกโยนมาอยู่ในโลกนี้ใหม่ ๆ เธอแตกตื่นอยู่บ้างจริง ๆ
แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา
หลังจากหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ค่อย ๆ สงบลง และเริ่มคิดอย่างรวดเร็วว่ามีอะไรใกล้ตัวที่พอจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง
เธอเติบโตมาในตระกูลพ่อค้าตั้งแต่เด็ก ซึมซับสิ่งต่าง ๆ มาจากสภาพแวดล้อม จึงเข้าใจหลักการข้อหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย
เมื่อสภาพแวดล้อมเปลี่ยน สิ่งที่ใช้ต่อรองก็เปลี่ยนตามไปด้วย
ที่นี่ไม่ใช่โลกความจริง ที่เธอแค่โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการปัญหาทุกอย่างได้
เบื้องหน้าคือถนนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ด้านหลังมีหมอกเลือดปั่นป่วนม้วนตัวอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าซ่อนสัตว์ประหลาดอะไรไว้อีก
ส่วนเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่ไม่มีแรงแม้แต่จะสู้กับไก่ วิ่งเพียงสองก้าวก็ยังล้ม
ในสถานการณ์แบบนี้ เจียงเฉิงคือหลักยึดเหนี่ยวเดียวที่เธอพอจะคว้าไว้ได้ในตอนนี้
แต่ยังดีที่หลี่เชี่ยนหย่าไม่ใช่มือใหม่เรื่องการควบคุมผู้ชาย
เธอกลอกตาเบา ๆ แล้วปรับเสียงให้อ่อนลงทันที
“เจียงเฉิง... ฉัน... เจ็บเท้าจังเลย”
เธอขยับขาที่บาดเจ็บไปข้างหน้าเล็กน้อย
น่องขาวเรียวยาวโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา รูปทรงสวยจนเกินไป
ข้อเท้าเล็กเรียว นิ้วเท้ากลมมนขาวสะอาดราวกับเม็ดถั่วเล็ก ๆ
เข่าของเธอมีแผลถลอกอยู่จริง ๆ เมื่อครู่คงล้มแรงไม่น้อย ผิวบอบบางถลอกเปิดเป็นแถบ มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
หลี่เชี่ยนหย่าเงยหน้าขึ้นอย่างน้อยใจ ดวงตากลมโตสวยงามยังมีหยาดน้ำตาคลออยู่
“ฉันเดินไม่ไหวจริง ๆ คุณช่วย... แบกฉันหน่อยได้ไหม?”
เธอมองเจียงเฉิงด้วยแววตาอ้อนวอน
“แค่แป๊บเดียวเองนะ ได้ไหม?”
สายตาของเจียงเฉิงหยุดอยู่บนขาที่เธอยื่นมา
ต้องยอมรับว่า ในฐานะสาวงามประจำมหาวิทยาลัยศิลปะจินหนิง หลี่เชี่ยนหย่ามีต้นทุนที่ดีจริง ๆ
ถึงตอนนี้จะล้มจนมอมแมมไปทั้งตัว แต่หน้าตาก็ยังสวยโดดเด่นอยู่ดี
เจียงเฉิงมองจนชะงักไปชั่วครู่ แล้วเผลอยื่นมือออกไป
หลี่เชี่ยนหย่าแอบกระหยิ่มใจขึ้นมาทันที
เป็นอย่างที่คิด
ผู้ชายก็เหมือนกันหมด
โดยเฉพาะหนุ่มยากจนอย่างเจียงเฉิงที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง
แค่เธอลดท่าทีลงนิดหน่อย เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว
แม้การที่เจียงเฉิงแตะข้อเท้าจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
แต่หลี่เชี่ยนหย่าก็กดความรู้สึกไม่สบายนั้นลงอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว เธอยังต้องพึ่งเจียงเฉิงเพื่อมีชีวิตรอด
คิดเสียว่าโดนยุงกัดไปทีหนึ่ง รอดชีวิตไว้ก่อนค่อยว่ากัน
“จิ๊...”
เจียงเฉิงถือข้อเท้าของเธอไว้พลางพลิกดูเล่นอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“แผลคุณนี่ดูหนักเอาเรื่องเลยนะ”
หลี่เชี่ยนหย่าเผยสีหน้ายินดี “ติดกับแล้ว!”
เธอเฝ้ารอให้เจียงเฉิงมาแบก แต่กลับเห็นเขาลุกขึ้นยืน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ถ้ารออีก 5 นาที แผลก็คงหายแล้ว”
หลี่เชี่ยนหย่า: “...”
เจียงเฉิงก้มมองเธอ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
“ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ตามฉันไปข้างหน้า ฉันจะพยายามปกป้องคุณให้ได้มากที่สุด”
“ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่...”
เขาชี้ไปยังหมอกเลือดที่ปั่นป่วนคำรามไม่หยุดอยู่ด้านหลังของทั้งคู่
“ก็เดินเข้าไปเอง จะได้จบ ๆ ไป”
“ยังไงอีก 2 ชั่วโมงหมอกเลือดก็จะเริ่มรุกคืบ ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องตายอยู่ดี”
พูดจบ เจียงเฉิงก็หันหลังเดินจากไป ท่าทีเด็ดขาดอย่างยิ่ง
เขาอยากได้หลี่เชี่ยนหย่ามาเป็นสาวงามในสังกัดจริง ๆ
แต่เขาไม่มีทางยอมให้เธอจูงจมูก
ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครมาควบคุมอีกเด็ดขาด!
รอยยิ้มของหลี่เชี่ยนหย่าแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เธอมองเจียงเฉิงเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ
เธอไม่คิดเลยว่าเจียงเฉิงจะใจแข็งถึงขนาดนี้
กลอุบายเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้เพื่อควบคุมเขา เหมือนต่อยลมไปเต็มแรง
ผ่านไปหลายวินาที เธอถึงได้สติกลับมาในที่สุด
เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงเดินไปไกลแล้ว เธอก็ไม่สนใจความเจ็บอีกต่อไป กัดฟันยันตัวลุกขึ้นจากพื้น
“เจียงเฉิง รอฉันด้วยสิ!”
เจียงเฉิงไม่สนใจเธอ
เขาเดินไปตามถนนพลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา ศึกษาต่อไป
เมื่อครู่เขาดูแค่พรสวรรค์
ในเมื่อพรสวรรค์โหลดเสร็จแล้ว ค่าสถานะส่วนตัวก็น่าจะปรากฏขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
เจียงเฉิงคิดในใจ
หน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
【ผู้เล่น: เจียงเฉิง】
【ระดับ: LV1】
【พรสวรรค์: พันธสัญญาสาวงามแห่งชะตาสวรรค์ LV1】
【พละกำลัง: 6 (คุณทำงานพิเศษมาเป็นเวลานาน ร่างกายจึงแข็งแรงกว่านักศึกษาทั่วไป)】
【ความคล่องแคล่ว: 5 (อยู่ในระดับคนทั่วไป)】
【ความแข็งแกร่งของร่างกาย: 7 (คุณทนหิวเก่ง และมีความอึดไม่เลว)】
【สภาพจิตใจ: 6 (ชีวิตอันโหดร้ายขัดเกลาคุณให้เป็นคนเข้มแข็ง)】
【การรับรู้: 5 (อยู่ในระดับคนทั่วไป)】
【เสน่ห์: 4 (คนธรรมดาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น)】
【โชค: 3 (ถ้าโชคดีจริง จะยังลำบากขนาดนี้อยู่หรือ?)】
“ฉันโชคร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ...”
เจียงเฉิงมองคำประเมินจากระบบ มุมปากกระตุก
“กึก กึก กึก...”
เสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากด้านหลัง หลี่เชี่ยนหย่าวิ่งตามมาแล้ว
มุมปากของเจียงเฉิงยกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้หันกลับไป
ทั้งคู่เดินเงียบ ๆ ไปได้พักหนึ่ง
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นกะทันหัน
【ปล่อยยานพาหนะสำหรับผู้เล่นใหม่เสร็จสิ้น】
【ทีมผู้เล่นสามารถเลือกยานพาหนะเริ่มต้นได้ 1 คันที่เขตยานพาหนะด้านหน้า】
【คุณภาพยานพาหนะสุ่ม โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง!】
【คุณภาพยานพาหนะ: สีขาว/สีเขียว/สีน้ำเงิน/สีม่วง/สีทอง/สีส้ม/สีแดง/สีรุ้ง】
ทั้งสองเงยหน้ามองไปข้างหน้าพร้อมกัน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตรกลางถนน มีแท่นทรงกลมแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
แท่นนั้นไม่ได้ใหญ่มาก แต่ตั้งขวางอยู่กลางถนนลาดยาง
จากระยะไกลขนาดนี้ ยังพอมองเห็นลาง ๆ ว่ามีของบางอย่างจอดอยู่บนนั้น
ดูคล้ายยานพาหนะบางชนิด
เหนือแท่นมีลำแสงสามสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
สองสายแรกเป็นสีขาว
ส่วนลำแสงสายที่สาม กลับเป็นสีทอง!