เริ่มต้นกับจักรยาน พาสาวดาวมหาวิทยาลัยฝ่าหายนะ

ตอนที่ 2 ยานพาหนะสีทอง?

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ระดับ SSS แถมยังเป็นพรสวรรค์หนึ่งเดียว!”

ดวงตาของเจียงเฉิงเป็นประกาย

พรสวรรค์นี้สามารถคืนค่าสถานะของสาวงามในสังกัดให้เขาได้ ฟังดูยอดเยี่ยมสุด ๆ

แต่เขาพลิกดูหน้าต่างสถานะซ้ำไปซ้ำมา ก็ยังหาวิธีใช้งานไม่เจอ

“สาวงามในสังกัด...”

“หรือว่า...”

เจียงเฉิงเผลอมองไปทางที่อยู่ไม่ไกล

หลี่เชี่ยนหย่ายังคงนั่งมองเขาตาละห้อยอยู่ที่เดิม กระโปรงสีขาวรัดรูปเปื้อนฝุ่นอยู่เล็กน้อย ดูมอมแมมไม่น้อย

วินาทีถัดมา ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมา

【พบสาวงามในสังกัดที่มีศักยภาพ ต้องการทำพันธสัญญากับเธอหรือไม่?】

【ใช่/ไม่】

เจียงเฉิงดีใจขึ้นมาทันที แล้วเลือก “ใช่” ทันที

【ทำพันธสัญญาล้มเหลว!】

【โปรดทราบ พันธสัญญาสาวงามแห่งชะตาสวรรค์ต้องได้รับความยินยอมจากอีกฝ่าย】

【หลังทำพันธสัญญา สาวงามในสังกัดจะผูกพันกับคุณไปตลอดกาล!】

สีหน้าของเจียงเฉิงชะงักค้าง

ยินยอมงั้นเหรอ?

เดิมทีเขาเตรียมจะเดินจากไป ปล่อยให้หลี่เชี่ยนหย่าช่วยตัวเองเอาตัวรอด

แต่ดูท่าแล้ว เขาคงทิ้งเธอไว้แบบนี้ไม่ได้จริง ๆ

สาวงามในสังกัด แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าต้องเกี่ยวข้องกับผู้หญิงแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น คำอธิบายของสกิลยังเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า หากจะเป็นสาวงามในสังกัด ก็ต้องมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขบางอย่างด้วย

บนถนนสายนี้ ตอนนี้นอกจากเขาแล้วก็มีแค่หลี่เชี่ยนหย่า

ส่วนครั้งหน้าจะเจอผู้เล่นหญิงที่ตรงตามเงื่อนไขอีกเมื่อไหร่ ก็ยังไม่รู้เลย

คิดได้ดังนั้น เจียงเฉิงจึงหันหลังเดินกลับไป

หลี่เชี่ยนหย่ายังคงนั่งอยู่บนพื้น เข่าถลอก ฝ่ามือก็ถลอกจนแดงเป็นปื้น น้ำตายังคลออยู่บนใบหน้า ดูน่าสงสารจับใจ

เจียงเฉิงหยุดยืนตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือออกไป

“ไปด้วยกันเถอะ ระหว่างทางจะได้ช่วยกันดูแล”

หลี่เชี่ยนหย่าเงยหน้ามองเขา

แสงแดดสาดมาจากด้านหลังของเจียงเฉิง ตกลงบนบ่าของเขา ขับให้เด็กหนุ่มดูราวกับเทพเจ้า

จนถึงตอนนี้เธอถึงได้มองเจียงเฉิงอย่างพินิจพิเคราะห์จริง ๆ

“ไม่คิดเลยว่าไอ้จนคนนี้จะหน้าตาดีขนาดนี้...”

หัวใจของหลี่เชี่ยนหย่าสั่นไหวเบา ๆ

ตอนเจียงเฉิงเดินจากไปเมื่อครู่ เธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองคงถูกทิ้งไว้ที่นี่ให้รอความตาย

ไม่รู้ทำไม เขาถึงหันกลับมาอีกครั้ง

ไม่ว่าจะอย่างไร อย่างน้อยก็หมายความว่าเธอยังมีโอกาส

หลี่เชี่ยนหย่าสูดจมูก ดวงตากลับมามีสติขึ้นเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว

เธอกับเจียงเฉิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมา 4 ปี แต่แทบไม่เคยคุยกันเลย

พูดตรง ๆ ก็คือ เธอไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา

เรื่องนี้ก็ไม่แปลก

คนหนึ่งเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก

อีกคนเป็นหนุ่มยากจนที่ทำงานพิเศษหาเงินค่าใช้จ่ายทุกวัน

นี่ไม่ใช่นิยายรักเสียหน่อย

พวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันต่างหากถึงจะเป็นเรื่องปกติ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ตอนหลี่เชี่ยนหย่าถูกโยนมาอยู่ในโลกนี้ใหม่ ๆ เธอแตกตื่นอยู่บ้างจริง ๆ

แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา

หลังจากหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ค่อย ๆ สงบลง และเริ่มคิดอย่างรวดเร็วว่ามีอะไรใกล้ตัวที่พอจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง

เธอเติบโตมาในตระกูลพ่อค้าตั้งแต่เด็ก ซึมซับสิ่งต่าง ๆ มาจากสภาพแวดล้อม จึงเข้าใจหลักการข้อหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย

เมื่อสภาพแวดล้อมเปลี่ยน สิ่งที่ใช้ต่อรองก็เปลี่ยนตามไปด้วย

ที่นี่ไม่ใช่โลกความจริง ที่เธอแค่โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการปัญหาทุกอย่างได้

เบื้องหน้าคือถนนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ด้านหลังมีหมอกเลือดปั่นป่วนม้วนตัวอยู่

ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าซ่อนสัตว์ประหลาดอะไรไว้อีก

ส่วนเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่ไม่มีแรงแม้แต่จะสู้กับไก่ วิ่งเพียงสองก้าวก็ยังล้ม

ในสถานการณ์แบบนี้ เจียงเฉิงคือหลักยึดเหนี่ยวเดียวที่เธอพอจะคว้าไว้ได้ในตอนนี้

แต่ยังดีที่หลี่เชี่ยนหย่าไม่ใช่มือใหม่เรื่องการควบคุมผู้ชาย

เธอกลอกตาเบา ๆ แล้วปรับเสียงให้อ่อนลงทันที

“เจียงเฉิง... ฉัน... เจ็บเท้าจังเลย”

เธอขยับขาที่บาดเจ็บไปข้างหน้าเล็กน้อย

น่องขาวเรียวยาวโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา รูปทรงสวยจนเกินไป

ข้อเท้าเล็กเรียว นิ้วเท้ากลมมนขาวสะอาดราวกับเม็ดถั่วเล็ก ๆ

เข่าของเธอมีแผลถลอกอยู่จริง ๆ เมื่อครู่คงล้มแรงไม่น้อย ผิวบอบบางถลอกเปิดเป็นแถบ มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

หลี่เชี่ยนหย่าเงยหน้าขึ้นอย่างน้อยใจ ดวงตากลมโตสวยงามยังมีหยาดน้ำตาคลออยู่

“ฉันเดินไม่ไหวจริง ๆ คุณช่วย... แบกฉันหน่อยได้ไหม?”

เธอมองเจียงเฉิงด้วยแววตาอ้อนวอน

“แค่แป๊บเดียวเองนะ ได้ไหม?”

สายตาของเจียงเฉิงหยุดอยู่บนขาที่เธอยื่นมา

ต้องยอมรับว่า ในฐานะสาวงามประจำมหาวิทยาลัยศิลปะจินหนิง หลี่เชี่ยนหย่ามีต้นทุนที่ดีจริง ๆ

ถึงตอนนี้จะล้มจนมอมแมมไปทั้งตัว แต่หน้าตาก็ยังสวยโดดเด่นอยู่ดี

เจียงเฉิงมองจนชะงักไปชั่วครู่ แล้วเผลอยื่นมือออกไป

หลี่เชี่ยนหย่าแอบกระหยิ่มใจขึ้นมาทันที

เป็นอย่างที่คิด

ผู้ชายก็เหมือนกันหมด

โดยเฉพาะหนุ่มยากจนอย่างเจียงเฉิงที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง

แค่เธอลดท่าทีลงนิดหน่อย เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว

แม้การที่เจียงเฉิงแตะข้อเท้าจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

แต่หลี่เชี่ยนหย่าก็กดความรู้สึกไม่สบายนั้นลงอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว เธอยังต้องพึ่งเจียงเฉิงเพื่อมีชีวิตรอด

คิดเสียว่าโดนยุงกัดไปทีหนึ่ง รอดชีวิตไว้ก่อนค่อยว่ากัน

“จิ๊...”

เจียงเฉิงถือข้อเท้าของเธอไว้พลางพลิกดูเล่นอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“แผลคุณนี่ดูหนักเอาเรื่องเลยนะ”

หลี่เชี่ยนหย่าเผยสีหน้ายินดี “ติดกับแล้ว!”

เธอเฝ้ารอให้เจียงเฉิงมาแบก แต่กลับเห็นเขาลุกขึ้นยืน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“ถ้ารออีก 5 นาที แผลก็คงหายแล้ว”

หลี่เชี่ยนหย่า: “...”

เจียงเฉิงก้มมองเธอ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย

“ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ตามฉันไปข้างหน้า ฉันจะพยายามปกป้องคุณให้ได้มากที่สุด”

“ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่...”

เขาชี้ไปยังหมอกเลือดที่ปั่นป่วนคำรามไม่หยุดอยู่ด้านหลังของทั้งคู่

“ก็เดินเข้าไปเอง จะได้จบ ๆ ไป”

“ยังไงอีก 2 ชั่วโมงหมอกเลือดก็จะเริ่มรุกคืบ ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องตายอยู่ดี”

พูดจบ เจียงเฉิงก็หันหลังเดินจากไป ท่าทีเด็ดขาดอย่างยิ่ง

เขาอยากได้หลี่เชี่ยนหย่ามาเป็นสาวงามในสังกัดจริง ๆ

แต่เขาไม่มีทางยอมให้เธอจูงจมูก

ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครมาควบคุมอีกเด็ดขาด!

รอยยิ้มของหลี่เชี่ยนหย่าแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เธอมองเจียงเฉิงเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ

เธอไม่คิดเลยว่าเจียงเฉิงจะใจแข็งถึงขนาดนี้

กลอุบายเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้เพื่อควบคุมเขา เหมือนต่อยลมไปเต็มแรง

ผ่านไปหลายวินาที เธอถึงได้สติกลับมาในที่สุด

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงเดินไปไกลแล้ว เธอก็ไม่สนใจความเจ็บอีกต่อไป กัดฟันยันตัวลุกขึ้นจากพื้น

“เจียงเฉิง รอฉันด้วยสิ!”

เจียงเฉิงไม่สนใจเธอ

เขาเดินไปตามถนนพลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา ศึกษาต่อไป

เมื่อครู่เขาดูแค่พรสวรรค์

ในเมื่อพรสวรรค์โหลดเสร็จแล้ว ค่าสถานะส่วนตัวก็น่าจะปรากฏขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

เจียงเฉิงคิดในใจ

หน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

【ผู้เล่น: เจียงเฉิง】

【ระดับ: LV1】

【พรสวรรค์: พันธสัญญาสาวงามแห่งชะตาสวรรค์ LV1】

【พละกำลัง: 6 (คุณทำงานพิเศษมาเป็นเวลานาน ร่างกายจึงแข็งแรงกว่านักศึกษาทั่วไป)】

【ความคล่องแคล่ว: 5 (อยู่ในระดับคนทั่วไป)】

【ความแข็งแกร่งของร่างกาย: 7 (คุณทนหิวเก่ง และมีความอึดไม่เลว)】

【สภาพจิตใจ: 6 (ชีวิตอันโหดร้ายขัดเกลาคุณให้เป็นคนเข้มแข็ง)】

【การรับรู้: 5 (อยู่ในระดับคนทั่วไป)】

【เสน่ห์: 4 (คนธรรมดาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น)】

【โชค: 3 (ถ้าโชคดีจริง จะยังลำบากขนาดนี้อยู่หรือ?)】

“ฉันโชคร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ...”

เจียงเฉิงมองคำประเมินจากระบบ มุมปากกระตุก

“กึก กึก กึก...”

เสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากด้านหลัง หลี่เชี่ยนหย่าวิ่งตามมาแล้ว

มุมปากของเจียงเฉิงยกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้หันกลับไป

ทั้งคู่เดินเงียบ ๆ ไปได้พักหนึ่ง

ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นกะทันหัน

【ปล่อยยานพาหนะสำหรับผู้เล่นใหม่เสร็จสิ้น】

【ทีมผู้เล่นสามารถเลือกยานพาหนะเริ่มต้นได้ 1 คันที่เขตยานพาหนะด้านหน้า】

【คุณภาพยานพาหนะสุ่ม โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง!】

【คุณภาพยานพาหนะ: สีขาว/สีเขียว/สีน้ำเงิน/สีม่วง/สีทอง/สีส้ม/สีแดง/สีรุ้ง】

ทั้งสองเงยหน้ามองไปข้างหน้าพร้อมกัน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตรกลางถนน มีแท่นทรงกลมแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า

แท่นนั้นไม่ได้ใหญ่มาก แต่ตั้งขวางอยู่กลางถนนลาดยาง

จากระยะไกลขนาดนี้ ยังพอมองเห็นลาง ๆ ว่ามีของบางอย่างจอดอยู่บนนั้น

ดูคล้ายยานพาหนะบางชนิด

เหนือแท่นมีลำแสงสามสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

สองสายแรกเป็นสีขาว

ส่วนลำแสงสายที่สาม กลับเป็นสีทอง!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป