รอยยิ้มบนใบหน้าของเติ้งไห่แข็งค้างสนิท
เขาจ้องเจียงเฉิงที่ยืนมั่นคงขึ้นมาอีกครั้งเขม็ง แววหวาดกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาเป็นครั้งแรก
หมัดเมื่อครู่นี้ต้องชกโดนเต็ม ๆ ชัดเจน!
เขากล้าสาบานด้วยประสบการณ์การต่อสู้กว่าสิบปีของตัวเอง!
มันต้องโดนเข้าอย่างจังแน่นอน!
พละกำลังตั้งหนึ่งร้อยแต้ม กลับฆ่าเจียงเฉิงไม่ตายอย่างนั้นเหรอ?
“เป็นไปไม่ได้!”
“ฉันชกแกเข้าเต็ม ๆ ต่อหน้าเลยนะ!”
“ทำไมแกยังไม่ตาย?”
“แกจะไม่ตายได้ยังไง!”
ในที่สุดเติ้งไห่ก็ลนลาน
เขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ความโอหังบนใบหน้าหายไปจนหมด
“ต้องยอมรับว่าหมัดเมื่อกี้ของนายหนักเอาเรื่องจริง ๆ”
เจียงเฉิงคลึงหน้าอกที่ยังเจ็บอยู่
การโจมตีประจันหน้าด้วยพละกำลังหนึ่งร้อยแต้ม ต่อให้ร่างกายของเขามีค่าสูงถึงห้าสิบแต้ม ก็ไม่มีทางเมินเฉยได้ทั้งหมด
ยังดีที่วินาทีสุดท้ายก่อนหมัดจะกระแทกถึงตัว เจียงเฉิงปรับมุมร่างกาย หลบจุดสำคัญจริง ๆ แล้วอาศัยทิศทางที่หมัดพุ่งลงมาสลายแรงไปส่วนหนึ่ง
ถึงอย่างนั้น อวัยวะภายในของเขาก็ยังสะเทือน ส่วนหน้าอกก็ปวดแสบปวดร้อน
แต่บาดแผลแค่นี้ยังอยู่ในระดับที่เจียงเฉิงทนไหว
ที่เมื่อครู่เขาจงใจเผยช่องโหว่ ก็เพื่ออาศัยหมัดของเติ้งไห่เข้าใกล้ชายร่างผอมสูง
วงแหวนเหมันต์ที่ทำให้เคลื่อนไหวช้าลงต่างหาก คือปัญหาที่แท้จริงในการต่อสู้ครั้งนี้
ขอแค่ฆ่าชายร่างผอมสูงได้ก่อน คนที่เหลือก็ไม่น่ากลัวแล้ว
“แกวางแผนเล่นงานฉัน?”
ในที่สุดเติ้งไห่ก็เข้าใจ
เจียงเฉิงไม่ตอบ
ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมอีกครั้ง
เติ้งไห่รีบเหวี่ยงหมัดทั้งสองข้าง ชกสะเปะสะปะไปรอบตัว