เฉินเฉินเลือกภูเขาลูกหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากถนนเติงเกา
บนแผนที่ ภูเขาลูกนี้มีชื่อว่า ‘ภูเขาหมีน้อย’
ข้อมูลทางการบนแผนที่ระบุว่า ภูเขาหมีน้อยเป็นถิ่นอาศัยหลักของอสูรกายระดับ 2 อย่าง ‘หมีกรงเล็บทอง’ และกวางวายุคลั่งระดับ 1 อีกจำนวนมาก ส่วนปีศาจ มาร และผีประหลาดนั้นไม่มีบันทึกไว้
การไม่มีบันทึกไม่ได้หมายความว่าไม่มี เพียงแต่ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นอาศัยหลักของปีศาจ มาร และผีประหลาดเท่านั้น
ยังมีโอกาสเล็กน้อยที่จะพบพวกมันได้
เมื่อตัดสินใจแล้ว เฉินเฉินก็ใช้พลังจิตยกร่างขึ้นจากพื้นราวหนึ่งเมตร ก่อนพุ่งไปยังภูเขาหมีน้อยอย่างรวดเร็ว
การใช้พลังจิตอย่างต่อเนื่องช่วยให้สมองของเฉินเฉินอยู่ในสภาวะฝึกฝนตลอดเวลา
น่าเสียดายที่การฝึกฝนด้านอื่นไม่มีวิธีเพิ่มค่าได้ดีนัก หากเฉินเฉินไม่ได้ฝึกเฉพาะทาง
บนแผนที่ภูเขาหมีน้อยดูไม่ใหญ่ แต่ในความเป็นจริงมีความกว้างถึง 5,000 เมตร และสูงในแนวดิ่ง 1,000 เมตร ทั้งยังมีระดับความสูงแตกต่างกันมาก ภูมิประเทศภายในซับซ้อนอย่างยิ่ง
อีกทั้งป่าบนภูเขาหมีน้อยยังหนาทึบ แสงแดดถูกบดบังด้วยใบไม้และกิ่งก้านที่แน่นขนัด
เพิ่งมุดเข้าไปในภูเขาหมีน้อย เฉินเฉินก็ได้กลิ่นเหม็นคาวเน่าเปื่อยฉุนกึก
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบกำลังฝึกประสาทรับกลิ่นเฉพาะทาง ระบบเริ่มบันทึกค่าการฝึกฝนของอวัยวะที่เกี่ยวข้องแล้ว!】
“โอ้ ยังมีเรื่องดี ๆ ที่ไม่คาดคิดด้วยแฮะ” เฉินเฉินรีบสูดหายใจลึกสองครั้ง
ภายในภูเขาหมีน้อยเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงนกร้อง เพิ่งเดินหน้าไปไม่กี่เมตร เฉินเฉินก็เห็นกะโหลกสีขาวโพลนครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในใบไม้ผุ