ทั้งร่างเป็นอัมพาต แต่ระบบกลับให้ฝึกกาย?

ตอนที่ 17 ข้ายังเข้าใจโลกนี้ตื้นเขินเกินไป

6 นาที· 1.5K คำ

เฉินเฉินเลือกภูเขาลูกหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากถนนเติงเกา

บนแผนที่ ภูเขาลูกนี้มีชื่อว่า ‘ภูเขาหมีน้อย’

ข้อมูลทางการบนแผนที่ระบุว่า ภูเขาหมีน้อยเป็นถิ่นอาศัยหลักของอสูรกายระดับ 2 อย่าง ‘หมีกรงเล็บทอง’ และกวางวายุคลั่งระดับ 1 อีกจำนวนมาก ส่วนปีศาจ มาร และผีประหลาดนั้นไม่มีบันทึกไว้

การไม่มีบันทึกไม่ได้หมายความว่าไม่มี เพียงแต่ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นอาศัยหลักของปีศาจ มาร และผีประหลาดเท่านั้น

ยังมีโอกาสเล็กน้อยที่จะพบพวกมันได้

เมื่อตัดสินใจแล้ว เฉินเฉินก็ใช้พลังจิตยกร่างขึ้นจากพื้นราวหนึ่งเมตร ก่อนพุ่งไปยังภูเขาหมีน้อยอย่างรวดเร็ว

การใช้พลังจิตอย่างต่อเนื่องช่วยให้สมองของเฉินเฉินอยู่ในสภาวะฝึกฝนตลอดเวลา

น่าเสียดายที่การฝึกฝนด้านอื่นไม่มีวิธีเพิ่มค่าได้ดีนัก หากเฉินเฉินไม่ได้ฝึกเฉพาะทาง

บนแผนที่ภูเขาหมีน้อยดูไม่ใหญ่ แต่ในความเป็นจริงมีความกว้างถึง 5,000 เมตร และสูงในแนวดิ่ง 1,000 เมตร ทั้งยังมีระดับความสูงแตกต่างกันมาก ภูมิประเทศภายในซับซ้อนอย่างยิ่ง

อีกทั้งป่าบนภูเขาหมีน้อยยังหนาทึบ แสงแดดถูกบดบังด้วยใบไม้และกิ่งก้านที่แน่นขนัด

เพิ่งมุดเข้าไปในภูเขาหมีน้อย เฉินเฉินก็ได้กลิ่นเหม็นคาวเน่าเปื่อยฉุนกึก

【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบกำลังฝึกประสาทรับกลิ่นเฉพาะทาง ระบบเริ่มบันทึกค่าการฝึกฝนของอวัยวะที่เกี่ยวข้องแล้ว!】

“โอ้ ยังมีเรื่องดี ๆ ที่ไม่คาดคิดด้วยแฮะ” เฉินเฉินรีบสูดหายใจลึกสองครั้ง

ภายในภูเขาหมีน้อยเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงนกร้อง เพิ่งเดินหน้าไปไม่กี่เมตร เฉินเฉินก็เห็นกะโหลกสีขาวโพลนครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในใบไม้ผุ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป