แม้การแช่เท้าจะไม่ได้เพิ่มค่าฝึกฝนให้ผิวหนังโดยตรง แต่อย่างน้อยคำเตือนของระบบก็ยืนยันแล้วว่าถุงแช่น้ำนี้ไม่มีปัญหา
“ถุงแช่เท้านี่ราคาเท่าไหร่?”
“ถุงแช่น้ำครับ พี่ลั่วเฉิน”
“...คุณหวัง บอกราคามาเถอะ”
หวังเผิงยิ้มเจื่อน “ปกติถุงหนึ่งราคา 50 เครดิต แต่ผมคิดให้พี่ลั่วเฉินแค่ 30 เครดิตก็แล้วกัน ถุงนี้ใช้แช่น้ำได้เต็มอ่าง สรรพคุณของยาจะคงอยู่ 8 ชั่วโมง”
“แล้วจะเอากี่ถุงครับ?”
“เอามาก่อน 20 ถุง”
คราวนี้เฉินเฉินไม่ได้ต่อราคา เพราะราคานี้ไม่ถือว่าแพงจริง ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าตลอด 8 ชั่วโมงจะได้ค่าฝึกฝนเพิ่มขึ้นเท่าไหร่
“พี่ลั่วเฉินไม่ดูสินค้าอื่นอีกหน่อยเหรอครับ?”
“ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ ผมยังมีธุระ”
หวังเผิงเดินไปส่งเฉินเฉินถึงหน้าร้านด้วยตัวเอง
ของ 2 อย่างทำให้เฉินเฉินจ่ายเงินที่ร้านของเขาไป 1,100 เครดิต นับว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่แน่นอน
“คราวหน้าถ้าพี่ลั่วเฉินต้องการอะไร ส่งข้อความมาหาผมได้เลยนะครับ! ผมจัดส่งถึงบ้านให้เอง!”
จนกระทั่งรถเข็นของเฉินเฉินเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน หวังเผิงก็ยังดูอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
...
เรื่องเร่งด่วนที่อยู่ตรงหน้าเฉินเฉินกลายเป็นการหาที่พักใหม่
ถึงอย่างไรอาคารร้างหลังนั้นก็ไม่มีอ่างอาบน้ำให้เขาแช่ตัว
เฉินเฉินจึงกลับไปที่อาคารหลังเล็กก่อน เก็บข้าวของจิปาถะให้เรียบร้อย จากนั้นก็กลับไปยังเขตนอกเมืองเป่ย แล้วเช่าบ้านหลังเล็กอย่างรวดเร็ว
บ้านหลังนี้มีพื้นที่ไม่มากนัก ภายในมีห้องแถวชั้นเดียว 3 ห้อง ได้แก่ ห้องนอน ห้องครัว และห้องน้ำ เครื่องใช้ไฟฟ้ามีครบ น้ำไฟพร้อมใช้งาน อีกทั้งยังมีอ่างอาบน้ำที่เฉินเฉินต้องการ