ในฐานะตัวร้าย มีตัวตนลับมากหน่อยคงไม่เป็นไร

ตอนที่ 4 เหยียบหน้า

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

004

สำนักยุทธ์ชิวหลาน

ตำหนักไท่ซวี

“พี่หญิง! หลินอวี้ไม่เพียงยักยอกผลอู้เหลี่ยนของท่าน ยังลงมือทำร้ายข้าด้วย!”

หานรั่วหลีมองเด็กสาวตรงหน้าซึ่งสวมกระโปรงสีชมพู มีใบหน้างดงามหมดจด แล้วอดร้องฟ้องเสียงดังไม่ได้

แววตาของหานรั่วปิงเรียบเฉย ครั้นได้ยินก็ขมวดคิ้ว “คงได้ยินว่าศิษย์พี่เย่กลับมา เลยงอนข้ากระมัง”

“คิดว่าใช้วิธีเช่นนี้แล้วจะดึงดูดความสนใจจากข้าได้หรือ?”

“เจ้ากินโอสถรักษาบาดแผลเม็ดนี้ก่อน รักษาอาการบาดเจ็บให้หาย แล้วค่อยไปหาหลินอวี้กับข้า”

“หลินอวี้ทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าก็เอาคืนเขาอย่างนั้น”

ความดูแคลนบนใบหน้าหานรั่วปิงแสดงออกมาอย่างชัดเจน

หานรั่วหลีรับโอสถรักษาบาดแผลเม็ดนั้นมา มันมีค่ามหาศาลและได้มาจากหลินอวี้ ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย “ได้!”

ไม่นานนัก

อาการบาดเจ็บของหานรั่วหลีก็หายดี

สองพี่น้องออกจากตำหนักไท่ซวี มุ่งตรงไปยังที่พักของหลินอวี้

……

เรื่องที่หลินอวี้ทำร้ายหานรั่วหลีแพร่สะพัดไปทั่วแคว้น จนกลายเป็นที่โจษจัน

ทุกคนต่างรอดูว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร

บัดนี้เมื่อเห็นสองพี่น้องหานรั่วปิงกับหานรั่วหลีไปหาเรื่องหลินอวี้

ผู้คนไม่น้อยในสำนักยุทธ์ก็พากันตามไปดูเรื่องสนุกทันที

“หลินอวี้ทำร้ายหานรั่วหลีหรือ? หรือว่าท่านเสี่ยวกงเย่หลินกลับตัว ไม่ตามเกี้ยวอีกแล้ว?”

ใครบางคนเริ่มกระซิบกระซาบ

“ไม่น่าใช่… ได้ยินว่าเมื่อวานท่านเสี่ยวกงเย่หลินยังทุ่มเงินมหาศาล ประมูลผลอู้เหลี่ยนให้พี่สาวของหานรั่วหลีอยู่เลย จะกลับตัวเลิกตามเกี้ยวได้อย่างไร!”

“ได้ยินว่าศิษย์พี่เย่เฉินกลับมาแล้ว หลินอวี้อาละวาดบ้างก็ไม่แปลก”

“กล้าทำร้ายหานรั่วหลี แต่พออยู่ต่อหน้าหานรั่วปิงก็คงเผยธาตุแท้ กลับไปเป็นหมาคอยตามเกี้ยวตัวเดิมนั่นแหละ…”

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากด้านหลัง หานรั่วปิงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยินดีวาบผ่านใบหน้าเพียงชั่วครู่

หลินอวี้เป็นหมาคอยตามเกี้ยวของนางมาสิบปี จะเลิกตามกันง่าย ๆ ได้อย่างไร

แต่ภายนอกหานรั่วปิงยังคงวางท่าราบเรียบประหนึ่งดอกเบญจมาศ ไม่แยแสสิ่งใด

ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขามาถึงหน้าที่พักของหลินอวี้แล้ว

หานรั่วหลีก้าวไปข้างหน้า เตะประตูเรือนของหลินอวี้เปิดผาง

“หลินอวี้! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”

หานรั่วหลียืนอยู่หน้าประตูเรือน ตะโกนสุดเสียง

หลินอวี้ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“กล้ามาจริงด้วย”

“ก็ดี จะได้ระบายอารมณ์เสียหน่อย”

เขาเดินออกจากเรือน เห็นหานรั่วปิงยืนอยู่ด้านหลังหานรั่วหลีทันที

หานรั่วปิงสวมกระโปรงแพรสีชมพู ประดับด้วยไข่มุกและปิ่นหยก งดงามหรูหราอย่างยิ่ง

ทว่าบนใบหน้ากลับเรียบเฉย วางท่าราวกับดอกเบญจมาศ ไม่แย่งชิงสิ่งใด

เมื่อก่อน ขอเพียงหานรั่วปิงปรากฏตัวต่อหน้าหลินอวี้ ในสายตาของเขาก็ไม่มีใครอื่นอีก

นางสั่งอย่างไรก็ทำตามทุกอย่าง แทบอยากมอบชีวิตให้ด้วยซ้ำ

ต่อมา เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของหานรั่วปิง หลินอวี้ก็รีบไปท้าประลองเย่เฉินซึ่งบรรลุขั้นทะเลวิญญาณ

สุดท้ายถูกเย่เฉินสังหาร

แต่ตอนนี้หลินอวี้หลุดพ้นจากการควบคุมของเนื้อเรื่องแล้ว

ยามมองหานรั่วปิงอีกครั้ง นอกจากความรังเกียจเต็มหัวใจ เขาก็ไม่เหลือความรู้สึกอื่นใด

“เนื้อเรื่องนี่ก็เกินไปจริง ๆ ถึงทำให้ฉันไปชอบผู้หญิงหน้าตาธรรมดาแบบนี้ได้…”

หลินอวี้อดบ่นในใจไม่ได้

ขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบไปเห็นอีกคนหนึ่ง

เด็กหนุ่มในชุดสีเขียว ใบหน้าหล่อเหลาเจือแววหม่นหมอง

เขาคือเย่เฉิน บุตรแห่งโชคชะตา

เวลานี้เย่เฉินยังไม่เผยตัว เพียงยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในเงามืดด้วยรอยยิ้มเย็นชา

เมื่อเห็นหลินอวี้ออกมา หานรั่วปิงก็พยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นจึงกล่าวกับหานรั่วหลีว่า “รั่วหลี เขาทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าก็ฟาดคืนอย่างนั้น”

น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีความแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย

นางไม่ได้พูดถึงผลอู้เหลี่ยนด้วย อย่างไรเสียหานรั่วปิงก็เป็นคนที่วางท่าราบเรียบประหนึ่งดอกเบญจมาศ ไม่แย่งชิงสิ่งใด

ผลอู้เหลี่ยนนั่นคงเป็นหลินอวี้ที่มอบให้เองหลังถูกทุบตี นางจึงจำใจรับไว้

ผู้คนรอบข้างได้ยินเช่นนั้น มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้

นี่คือหลานชายของเจิ้นกั๋วกงแห่งแคว้นชิวหลาน ทั้งยังเป็นหลานชายของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักยุทธ์ชิวหลาน!

หานรั่วปิงช่างกล้านัก ถึงกับสั่งให้น้องชายไปตบหน้าเขาต่อหน้าทุกคน!

นี่จะเรียกว่าทำร้ายหลินอวี้ได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่ากำลังตบหน้าหลินหยวน!

“น่าเสียดายชื่อเสียงที่ผู้อาวุโสใหญ่สั่งสมมาทั้งชีวิต หลานชายเพียงคนเดียวกลับเป็นหมาคลั่งรักไร้สมอง…”

“แม่ทัพหลินกับภรรยาออกรบอยู่แนวหน้าเพื่อปกป้องแคว้น แต่บุตรชายคนเดียวกลับถูกคนรังแกอยู่ในเมืองหลวง!”

“ตระกูลหลินคงไร้ผู้สืบทอดแล้ว!”

เหล่าศิษย์ต่างพากันถอนหายใจ

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าหานรั่วหลี

เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า เงื้อมือฟาดใส่ใบหน้าหลินอวี้

เพียะ!

หลังเสียงฟาดดังสนั่น ทุกคนก็เห็นหานรั่วหลีลอยคว้างหมุนกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา ก่อนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ขณะที่ทุกคนยังตกตะลึง หลินอวี้ก็ยกเท้าขึ้นเหยียบใบหน้าหานรั่วหลี

จากนั้นกดบดลงไปอย่างโหดเหี้ยม

“เจ้ามีฐานะอะไร อยู่ระดับไหน… ลูกเมียน้อยอย่างเจ้ากล้ามาสั่งข้าได้หรือ?”

ระหว่างพูด หลินอวี้ออกแรงกดเท้าหนักขึ้น บดใบหน้าหานรั่วหลีติดแน่นกับพื้น

หานรั่วหลีคำรามดิ้นรน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจหลุดจากใต้ฝ่าเท้าของหลินอวี้ได้

เดิมทีผู้คนที่มามุงดูต่างรอให้หลินอวี้ถูกทุบตี

ใครจะคิดว่าเรื่องกลับตาลปัตรในพริบตา หานรั่วหลีถูกหลินอวี้ตบจนล้มคว่ำ ก่อนโดนเหยียบหน้ากดบดอยู่กับพื้น

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“ข้าตาฝาดไปหรือ? คนที่โดนเหยียบอยู่ไม่ใช่ท่านเสี่ยวกงเย่หลินหรอกหรือ?”

“ฮ่า ๆ ในที่สุดท่านเสี่ยวกงเย่หลินก็เลิกตามเกี้ยวแล้ว! หน้าอันทรงเกียรติของผู้อาวุโสใหญ่รอดแล้ว!”

“แต่หลินอวี้มีพลังบำเพ็ญเพียงขั้นฝึกลมปราณระยะแรกแท้ ๆ กลับกดข่มหานรั่วหลีที่อยู่ขั้นฝึกลมปราณระยะปลายได้… สมกับเป็นหลานชายผู้อาวุโสใหญ่จริง ๆ!”

เมื่อหานรั่วปิงได้ยินคำว่า ‘ลูกเมียน้อย’ ใบหน้างามก็พลันเคร่งขรึม

นางเกือบคุมสีหน้าไม่อยู่ รักษาท่าทีสง่างามไว้แทบไม่ได้

แม้หานรั่วปิงกับหานรั่วหลีจะกลับไปอยู่จวนผิงหยวนโหวแล้ว

แต่ชาติกำเนิดลูกเมียน้อยยังคงเป็นความอัปยศที่พวกเขาไม่มีวันสลัดทิ้งได้

บัดนี้หลินอวี้เปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน เท่ากับตบหน้านางชัด ๆ

“หลินอวี้!”

เสียงของหานรั่วปิงเย็นเยียบ แฝงความเด็ดขาด “เจ้ากล้าทำร้ายน้องชายข้าหรือ?”

หลินอวี้จึงเงยหน้าขึ้น มองหานรั่วปิงอย่างดูแคลน “ตาบอดหรือ มองไม่เห็นหรือไร?”

หานรั่วปิงราวกับถูกสายตาของหลินอวี้ทิ่มแทง

นางฝืนสงบสติอารมณ์ “หลินอวี้ อย่าคิดว่าใช้วิธีเช่นนี้แล้วจะดึงดูดความสนใจจากข้าได้”

“หากเจ้ายังทำเช่นนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็จบลงเพียงเท่านี้ ต่อไปเจ้าอย่าหวังว่าจะได้พบข้าอีก!”

คำพูดยังไม่ทันขาด

เสียงร้องโหยหวนยิ่งกว่าเดิมของหานรั่วหลีก็ดังขึ้น

ใบหน้าของเขาถูกเหยียบจนบิดเบี้ยว ฟันกรามหลายซี่กระเด็นออกจากปาก

“เจ้ารนหาที่ตาย!”

หานรั่วปิงเห็นดังนั้นก็โกรธจัด

ร่างของนางขยับวูบ มาปรากฏตรงหน้าหลินอวี้

นางเงื้อมือฟาดใส่ใบหน้าเขา

พลังบำเพ็ญขั้นรวบรวมปราณแผ่ออกมาโดยไม่ปิดบัง

ฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวแหวกอากาศดังสนั่น เกือบทำให้อากาศระเบิด

ตูม!!!

เสียงทึบดังขึ้น

สีหน้าหานรั่วปิงเปลี่ยนไป ฝ่ามือของนางถูกแรงสะท้อนกระแทกกลับในทันใด

รอบกายหลินอวี้ปรากฏม่านแสงสีทองจาง ๆ

“ยันต์ป้องกันขั้นเสวียน!”

สีหน้าหานรั่วปิงเปลี่ยนไปอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร

หลินอวี้ยกมือขึ้น ลูบผ่านใบหน้าหานรั่วปิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเบา ๆ

หานรั่วปิงรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งลอยเข้าสู่จมูก

ร่างของนางพลันอ่อนยวบลง

“เจ้า… เจ้าทำอะไรข้า?!”

หานรั่วปิงร้องถามด้วยความตื่นตระหนก ท่าทีสง่างามประหนึ่งดอกเบญจมาศอันเคยมีหายไปจนหมดสิ้น

หลินอวี้เอียงศีรษะ ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าลืมแล้วหรือ? เมื่อสามปีก่อน ข้าก็ใช้วิธีเดียวกันนี้กับศิษย์พี่เย่เฉินของเจ้า จนขับไล่เขาออกจากสำนักยุทธ์ชิวหลาน”

ผงสลายกำลังสิบกลิ่น

เมื่อสามปีก่อน หลินอวี้ใช้ผงสลายกำลังสิบกลิ่นกับเย่เฉิน จึงเอาชนะเขาได้ในคราวเดียว

นับเป็นช่วงเวลาโดดเด่นเพียงครั้งเดียวของตัวร้ายไร้สมอง

ขณะที่หลินอวี้พูด

เขาก็ยกเท้าอีกข้างขึ้น เหยียบลงบนใบหน้าหานรั่วปิงอย่างแรง พร้อมระบายความคับแค้นที่สะสมมานานกว่าสิบปี

พวกแกอาศัยว่าฉันถูกเนื้อเรื่องควบคุม ถึงได้รังแกฉันไม่เลิกสินะ

วันนี้ฉันจะเหยียบพวกแกสองพี่น้องไว้ใต้ฝ่าเท้าให้จงได้!

ในเวลาเดียวกัน หลินอวี้รำพึงในใจว่า “ศิษย์เอ๋ย คงทำให้เธอผิดหวังแล้ว”

“อาจารย์ของเธอเลิกเป็นหมาคอยตามเกี้ยวแล้ว!”

“หยุดมือ!”

ในจังหวะนั้นเอง

เย่เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ในที่สุดจึงก้าวฉับ ๆ ออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป