004
สำนักยุทธ์ชิวหลาน
ตำหนักไท่ซวี
“พี่หญิง! หลินอวี้ไม่เพียงยักยอกผลอู้เหลี่ยนของท่าน ยังลงมือทำร้ายข้าด้วย!”
หานรั่วหลีมองเด็กสาวตรงหน้าซึ่งสวมกระโปรงสีชมพู มีใบหน้างดงามหมดจด แล้วอดร้องฟ้องเสียงดังไม่ได้
แววตาของหานรั่วปิงเรียบเฉย ครั้นได้ยินก็ขมวดคิ้ว “คงได้ยินว่าศิษย์พี่เย่กลับมา เลยงอนข้ากระมัง”
“คิดว่าใช้วิธีเช่นนี้แล้วจะดึงดูดความสนใจจากข้าได้หรือ?”
“เจ้ากินโอสถรักษาบาดแผลเม็ดนี้ก่อน รักษาอาการบาดเจ็บให้หาย แล้วค่อยไปหาหลินอวี้กับข้า”
“หลินอวี้ทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าก็เอาคืนเขาอย่างนั้น”
ความดูแคลนบนใบหน้าหานรั่วปิงแสดงออกมาอย่างชัดเจน
หานรั่วหลีรับโอสถรักษาบาดแผลเม็ดนั้นมา มันมีค่ามหาศาลและได้มาจากหลินอวี้ ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย “ได้!”
ไม่นานนัก
อาการบาดเจ็บของหานรั่วหลีก็หายดี
สองพี่น้องออกจากตำหนักไท่ซวี มุ่งตรงไปยังที่พักของหลินอวี้
……
เรื่องที่หลินอวี้ทำร้ายหานรั่วหลีแพร่สะพัดไปทั่วแคว้น จนกลายเป็นที่โจษจัน
ทุกคนต่างรอดูว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร
บัดนี้เมื่อเห็นสองพี่น้องหานรั่วปิงกับหานรั่วหลีไปหาเรื่องหลินอวี้
ผู้คนไม่น้อยในสำนักยุทธ์ก็พากันตามไปดูเรื่องสนุกทันที
“หลินอวี้ทำร้ายหานรั่วหลีหรือ? หรือว่าท่านเสี่ยวกงเย่หลินกลับตัว ไม่ตามเกี้ยวอีกแล้ว?”
ใครบางคนเริ่มกระซิบกระซาบ
“ไม่น่าใช่… ได้ยินว่าเมื่อวานท่านเสี่ยวกงเย่หลินยังทุ่มเงินมหาศาล ประมูลผลอู้เหลี่ยนให้พี่สาวของหานรั่วหลีอยู่เลย จะกลับตัวเลิกตามเกี้ยวได้อย่างไร!”
“ได้ยินว่าศิษย์พี่เย่เฉินกลับมาแล้ว หลินอวี้อาละวาดบ้างก็ไม่แปลก”
“กล้าทำร้ายหานรั่วหลี แต่พออยู่ต่อหน้าหานรั่วปิงก็คงเผยธาตุแท้ กลับไปเป็นหมาคอยตามเกี้ยวตัวเดิมนั่นแหละ…”
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากด้านหลัง หานรั่วปิงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยินดีวาบผ่านใบหน้าเพียงชั่วครู่
หลินอวี้เป็นหมาคอยตามเกี้ยวของนางมาสิบปี จะเลิกตามกันง่าย ๆ ได้อย่างไร
แต่ภายนอกหานรั่วปิงยังคงวางท่าราบเรียบประหนึ่งดอกเบญจมาศ ไม่แยแสสิ่งใด
ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขามาถึงหน้าที่พักของหลินอวี้แล้ว
หานรั่วหลีก้าวไปข้างหน้า เตะประตูเรือนของหลินอวี้เปิดผาง
“หลินอวี้! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
หานรั่วหลียืนอยู่หน้าประตูเรือน ตะโกนสุดเสียง
หลินอวี้ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“กล้ามาจริงด้วย”
“ก็ดี จะได้ระบายอารมณ์เสียหน่อย”
เขาเดินออกจากเรือน เห็นหานรั่วปิงยืนอยู่ด้านหลังหานรั่วหลีทันที
หานรั่วปิงสวมกระโปรงแพรสีชมพู ประดับด้วยไข่มุกและปิ่นหยก งดงามหรูหราอย่างยิ่ง
ทว่าบนใบหน้ากลับเรียบเฉย วางท่าราวกับดอกเบญจมาศ ไม่แย่งชิงสิ่งใด
เมื่อก่อน ขอเพียงหานรั่วปิงปรากฏตัวต่อหน้าหลินอวี้ ในสายตาของเขาก็ไม่มีใครอื่นอีก
นางสั่งอย่างไรก็ทำตามทุกอย่าง แทบอยากมอบชีวิตให้ด้วยซ้ำ
ต่อมา เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของหานรั่วปิง หลินอวี้ก็รีบไปท้าประลองเย่เฉินซึ่งบรรลุขั้นทะเลวิญญาณ
สุดท้ายถูกเย่เฉินสังหาร
แต่ตอนนี้หลินอวี้หลุดพ้นจากการควบคุมของเนื้อเรื่องแล้ว
ยามมองหานรั่วปิงอีกครั้ง นอกจากความรังเกียจเต็มหัวใจ เขาก็ไม่เหลือความรู้สึกอื่นใด
“เนื้อเรื่องนี่ก็เกินไปจริง ๆ ถึงทำให้ฉันไปชอบผู้หญิงหน้าตาธรรมดาแบบนี้ได้…”
หลินอวี้อดบ่นในใจไม่ได้
ขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบไปเห็นอีกคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มในชุดสีเขียว ใบหน้าหล่อเหลาเจือแววหม่นหมอง
เขาคือเย่เฉิน บุตรแห่งโชคชะตา
เวลานี้เย่เฉินยังไม่เผยตัว เพียงยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในเงามืดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
เมื่อเห็นหลินอวี้ออกมา หานรั่วปิงก็พยักหน้าเล็กน้อย
จากนั้นจึงกล่าวกับหานรั่วหลีว่า “รั่วหลี เขาทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าก็ฟาดคืนอย่างนั้น”
น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีความแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
นางไม่ได้พูดถึงผลอู้เหลี่ยนด้วย อย่างไรเสียหานรั่วปิงก็เป็นคนที่วางท่าราบเรียบประหนึ่งดอกเบญจมาศ ไม่แย่งชิงสิ่งใด
ผลอู้เหลี่ยนนั่นคงเป็นหลินอวี้ที่มอบให้เองหลังถูกทุบตี นางจึงจำใจรับไว้
ผู้คนรอบข้างได้ยินเช่นนั้น มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้
นี่คือหลานชายของเจิ้นกั๋วกงแห่งแคว้นชิวหลาน ทั้งยังเป็นหลานชายของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักยุทธ์ชิวหลาน!
หานรั่วปิงช่างกล้านัก ถึงกับสั่งให้น้องชายไปตบหน้าเขาต่อหน้าทุกคน!
นี่จะเรียกว่าทำร้ายหลินอวี้ได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่ากำลังตบหน้าหลินหยวน!
“น่าเสียดายชื่อเสียงที่ผู้อาวุโสใหญ่สั่งสมมาทั้งชีวิต หลานชายเพียงคนเดียวกลับเป็นหมาคลั่งรักไร้สมอง…”
“แม่ทัพหลินกับภรรยาออกรบอยู่แนวหน้าเพื่อปกป้องแคว้น แต่บุตรชายคนเดียวกลับถูกคนรังแกอยู่ในเมืองหลวง!”
“ตระกูลหลินคงไร้ผู้สืบทอดแล้ว!”
เหล่าศิษย์ต่างพากันถอนหายใจ
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าหานรั่วหลี
เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า เงื้อมือฟาดใส่ใบหน้าหลินอวี้
เพียะ!
หลังเสียงฟาดดังสนั่น ทุกคนก็เห็นหานรั่วหลีลอยคว้างหมุนกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา ก่อนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
ขณะที่ทุกคนยังตกตะลึง หลินอวี้ก็ยกเท้าขึ้นเหยียบใบหน้าหานรั่วหลี
จากนั้นกดบดลงไปอย่างโหดเหี้ยม
“เจ้ามีฐานะอะไร อยู่ระดับไหน… ลูกเมียน้อยอย่างเจ้ากล้ามาสั่งข้าได้หรือ?”
ระหว่างพูด หลินอวี้ออกแรงกดเท้าหนักขึ้น บดใบหน้าหานรั่วหลีติดแน่นกับพื้น
หานรั่วหลีคำรามดิ้นรน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจหลุดจากใต้ฝ่าเท้าของหลินอวี้ได้
เดิมทีผู้คนที่มามุงดูต่างรอให้หลินอวี้ถูกทุบตี
ใครจะคิดว่าเรื่องกลับตาลปัตรในพริบตา หานรั่วหลีถูกหลินอวี้ตบจนล้มคว่ำ ก่อนโดนเหยียบหน้ากดบดอยู่กับพื้น
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“ข้าตาฝาดไปหรือ? คนที่โดนเหยียบอยู่ไม่ใช่ท่านเสี่ยวกงเย่หลินหรอกหรือ?”
“ฮ่า ๆ ในที่สุดท่านเสี่ยวกงเย่หลินก็เลิกตามเกี้ยวแล้ว! หน้าอันทรงเกียรติของผู้อาวุโสใหญ่รอดแล้ว!”
“แต่หลินอวี้มีพลังบำเพ็ญเพียงขั้นฝึกลมปราณระยะแรกแท้ ๆ กลับกดข่มหานรั่วหลีที่อยู่ขั้นฝึกลมปราณระยะปลายได้… สมกับเป็นหลานชายผู้อาวุโสใหญ่จริง ๆ!”
เมื่อหานรั่วปิงได้ยินคำว่า ‘ลูกเมียน้อย’ ใบหน้างามก็พลันเคร่งขรึม
นางเกือบคุมสีหน้าไม่อยู่ รักษาท่าทีสง่างามไว้แทบไม่ได้
แม้หานรั่วปิงกับหานรั่วหลีจะกลับไปอยู่จวนผิงหยวนโหวแล้ว
แต่ชาติกำเนิดลูกเมียน้อยยังคงเป็นความอัปยศที่พวกเขาไม่มีวันสลัดทิ้งได้
บัดนี้หลินอวี้เปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน เท่ากับตบหน้านางชัด ๆ
“หลินอวี้!”
เสียงของหานรั่วปิงเย็นเยียบ แฝงความเด็ดขาด “เจ้ากล้าทำร้ายน้องชายข้าหรือ?”
หลินอวี้จึงเงยหน้าขึ้น มองหานรั่วปิงอย่างดูแคลน “ตาบอดหรือ มองไม่เห็นหรือไร?”
หานรั่วปิงราวกับถูกสายตาของหลินอวี้ทิ่มแทง
นางฝืนสงบสติอารมณ์ “หลินอวี้ อย่าคิดว่าใช้วิธีเช่นนี้แล้วจะดึงดูดความสนใจจากข้าได้”
“หากเจ้ายังทำเช่นนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็จบลงเพียงเท่านี้ ต่อไปเจ้าอย่าหวังว่าจะได้พบข้าอีก!”
คำพูดยังไม่ทันขาด
เสียงร้องโหยหวนยิ่งกว่าเดิมของหานรั่วหลีก็ดังขึ้น
ใบหน้าของเขาถูกเหยียบจนบิดเบี้ยว ฟันกรามหลายซี่กระเด็นออกจากปาก
“เจ้ารนหาที่ตาย!”
หานรั่วปิงเห็นดังนั้นก็โกรธจัด
ร่างของนางขยับวูบ มาปรากฏตรงหน้าหลินอวี้
นางเงื้อมือฟาดใส่ใบหน้าเขา
พลังบำเพ็ญขั้นรวบรวมปราณแผ่ออกมาโดยไม่ปิดบัง
ฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวแหวกอากาศดังสนั่น เกือบทำให้อากาศระเบิด
ตูม!!!
เสียงทึบดังขึ้น
สีหน้าหานรั่วปิงเปลี่ยนไป ฝ่ามือของนางถูกแรงสะท้อนกระแทกกลับในทันใด
รอบกายหลินอวี้ปรากฏม่านแสงสีทองจาง ๆ
“ยันต์ป้องกันขั้นเสวียน!”
สีหน้าหานรั่วปิงเปลี่ยนไปอีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร
หลินอวี้ยกมือขึ้น ลูบผ่านใบหน้าหานรั่วปิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเบา ๆ
หานรั่วปิงรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งลอยเข้าสู่จมูก
ร่างของนางพลันอ่อนยวบลง
“เจ้า… เจ้าทำอะไรข้า?!”
หานรั่วปิงร้องถามด้วยความตื่นตระหนก ท่าทีสง่างามประหนึ่งดอกเบญจมาศอันเคยมีหายไปจนหมดสิ้น
หลินอวี้เอียงศีรษะ ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าลืมแล้วหรือ? เมื่อสามปีก่อน ข้าก็ใช้วิธีเดียวกันนี้กับศิษย์พี่เย่เฉินของเจ้า จนขับไล่เขาออกจากสำนักยุทธ์ชิวหลาน”
ผงสลายกำลังสิบกลิ่น
เมื่อสามปีก่อน หลินอวี้ใช้ผงสลายกำลังสิบกลิ่นกับเย่เฉิน จึงเอาชนะเขาได้ในคราวเดียว
นับเป็นช่วงเวลาโดดเด่นเพียงครั้งเดียวของตัวร้ายไร้สมอง
ขณะที่หลินอวี้พูด
เขาก็ยกเท้าอีกข้างขึ้น เหยียบลงบนใบหน้าหานรั่วปิงอย่างแรง พร้อมระบายความคับแค้นที่สะสมมานานกว่าสิบปี
พวกแกอาศัยว่าฉันถูกเนื้อเรื่องควบคุม ถึงได้รังแกฉันไม่เลิกสินะ
วันนี้ฉันจะเหยียบพวกแกสองพี่น้องไว้ใต้ฝ่าเท้าให้จงได้!
ในเวลาเดียวกัน หลินอวี้รำพึงในใจว่า “ศิษย์เอ๋ย คงทำให้เธอผิดหวังแล้ว”
“อาจารย์ของเธอเลิกเป็นหมาคอยตามเกี้ยวแล้ว!”
“หยุดมือ!”
ในจังหวะนั้นเอง
เย่เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ในที่สุดจึงก้าวฉับ ๆ ออกมา