ฉู่ซิ่วอายุครบ 18 ปีแล้ว ความผอมแห้งและขี้ขลาดในวันวานเลือนหายไปหมด เขาเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เพียงยืนอยู่ตรงนั้นในชุดผ้าธรรมดา ก็ทำให้ผู้คนละสายตาไปจากเขาไม่ได้
ผมสีขาวราวหิมะถูกรวบเป็นหางม้าสูง ปล่อยยาวลงมาด้านหลัง ดูสะอาดตาและคล่องแคล่ว
ทั้งคิ้วและขนตาล้วนเป็นสีขาว ยิ่งขับให้ดวงตาสีแดงข้างนั้นโดดเด่นสะดุดตา
แม้ต้องตากแดดตากลมทุกวัน ผิวของเขาก็ยังขาวจนน่าตกใจ
ใบหน้าก็เติบโตเต็มที่แล้ว ทั้งงดงามและประณีตเกินคาด
บางครั้งเจียงหม่านเยวี่ยก็รู้สึกว่าเขาเหมือนนกยูงขาว สูงส่งและเย็นชา
แต่เขากลับมีนิสัยสุขุม ทำอะไรก็คล่องแคล่วเป็นผู้ใหญ่เสียยิ่งกว่าอาจารย์อย่างเธอ น่าเชื่อถือมากทีเดียว
ตั้งแต่ตอนที่เขายังสูงไม่ถึงเตาไฟ ก็เริ่มทำอาหารและดูแลเจียงหม่านเยวี่ยแล้ว
หลายปีมานี้ มีเพียงช่วงไม่กี่ปีแรกเท่านั้นที่เจียงหม่านเยวี่ยเป็นฝ่ายดูแลเขา หลังจากนั้นก็สลับกันเป็นเขาที่ดูแลเธอแทน
เจียงหม่านเยวี่ยมักรำพึงอยู่เสมอว่าเธอเก็บสมบัติล้ำค่ามาได้ ทั้งเก่งกาจและกตัญญู
“การฝึกฝนครั้งนี้หลัก ๆ ก็เพื่อเตรียมตัวให้เธอสร้างฐาน พลังวิญญาณที่นี่ไม่พอให้เธอทะลวงขั้น งั้นเราไปดูสถานที่ที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นกัน แต่ข้างนอกอันตราย เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกด้าน”
เจียงหม่านเยวี่ยจิบโจ๊กไปพลาง กำชับเขาอย่างละเอียดไปพลาง
เพียงสิบปีสั้น ๆ ฉู่ซิ่วก็ใกล้จะสร้างฐานแล้ว เร็วกว่าเธอที่เป็นอาจารย์ไม่รู้กี่เท่า
แถมยังเป็นในสภาวะที่ขาดแคลนทรัพยากร ตลอดหลายปีมานี้ ยาที่เธอปรุงได้ส่วนใหญ่เอาไปแลกหินวิญญาณ ส่วนที่เหลือจึงค่อยให้ฉู่ซิ่วใช้