“เด็กโง่เอ๊ย งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ผู้บำเพ็ญเซียนยิ่งเป็นเช่นนั้น เส้นทางนี้เดียวดายอยู่แล้ว อาจารย์อยู่เป็นเพื่อนเธอได้ช่วงหนึ่งก็นับว่าดีมากแล้ว”
ทุกคำที่เจียงหม่านเยวี่ยพูดล้วนมาจากใจ เธอมาทำภารกิจอยู่แล้ว ทั้งเลี้ยงฉู่ซิ่วจนโตและตั้งใจสั่งสอนเขา ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จตามที่กำหนดแล้ว
อายุขัยในอนาคตของฉู่ซิ่วอาจยืนยาวเหมือนเต่า เธอไม่อยากติดอยู่ที่นี่ไปตลอดหรอก
“ถ้าเราไปที่นั่นแล้ว เรายังอยู่ด้วยกันได้ไหมครับ? ยังฝึกด้วยกันทุกวันเหมือนตอนนี้ได้หรือเปล่า?”
ฉู่ซิ่วเอียงหน้ามองเจียงหม่านเยวี่ย ผู้เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา
เจียงหม่านเยวี่ยพยักหน้า “ได้สิ เรายังใช้ชีวิตเหมือนตอนนี้ แค่มีเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นมาบ้างเท่านั้นเอง”
“ผมไม่อยากมีเพื่อนใหม่”
ฉู่ซิ่วพูดเสียงอู้อี้
เจียงหม่านเยวี่ยลูบศีรษะเขาพลางยิ้ม
“ไม่ได้หรอกนะ ต่อไปซิ่วจะมีเพื่อนเยอะแยะ ถึงตอนนั้นพวกเธอก็ฝึกด้วยกัน เล่นด้วยกัน แล้วก็เติบโตไปด้วยกันได้”
ฉู่ซิ่วจับมือเจียงหม่านเยวี่ย ดึงลงมากุมไว้ในฝ่ามือ แล้วพูดอย่างจริงจัง
“ผมไม่เอา ผมมีแค่อาจารย์คนเดียวก็พอแล้ว”
เจียงหม่านเยวี่ยเพียงยิ้ม เธอไม่เชื่อคำพูดของเด็กหรอก พอโตขึ้นแล้วพบเจอผู้คนมากมาย เขาก็คงไม่พูดแบบนี้อีก
เมื่อเห็นสีหน้าไม่เชื่อของเจียงหม่านเยวี่ย ฉู่ซิ่วก็รู้สึกหมดหนทางอยู่บ้าง สักวันอาจารย์จะต้องเชื่อเขาแน่
“ในเมื่ออาจารย์อยากเข้าตระกูลเยี่ยน งั้นผมก็จะไปกับอาจารย์ด้วย แต่ต้องรับปากว่าจะไม่ทิ้งผมไว้คนเดียว”