ใกล้ลงโลงแล้ว ไฉนเซียนสาวจึงพากันซุกอ้อมอกข้า

ตอนที่ 2 ใกล้ลงโลงอยู่แล้ว ไฉนเซียนหญิงจึงพากันซุกเข้ามาในอ้อมอกข้า

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 2 อะไรเรียกว่าแก่แต่ยังแข็งแรง?

ประตูห้องถูกถีบเปิดอย่างแรง

ผู้บำเพ็ญอิสระจากต่างถิ่นสองคนก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้อง ดวงตาดุดันกวาดมองทั่วห้องพักคนรับใช้

แม้แต่ไหข้าวสารตรงมุมห้องก็ยังถูกเปิดดู เผื่อจะมีใครซ่อนอยู่ข้างใน

เมื่อเห็นทั้งสองกำลังจะเดินมาทางเตียง ซูชิงเยี่ยนกัดฟันแน่น ก่อนจะเผยกายหยวนอินของตนออกมาเอง

“ให้ตายเถอะ! แก่ปูนนี้แล้วยังแข็งแรงจริง ๆ!”

“นับถือยิ่งนัก!”

เมื่อเห็นภาพวาบหวามบนเตียง ทั้งสองต่างส่งเสียงชื่นชม แต่ก็คลายความสงสัยลง

อย่างไรเสีย เซียนหญิงชิงอวี้ผู้เป็นถึงประมุขสำนักชิงอวี้ ซึ่งเลื่องชื่อในความเย็นชา จะตกต่ำถึงขั้นยอมพลีเรือนกายให้ชายชราได้อย่างไร?

ไม่นานทั้งสองก็รีบออกจากห้องไป

ประตูยังถูกปิดให้อย่างเบามือ

“ยอดเขาคนรับใช้แห่งนี้ถูกค้นจนทั่วแล้ว คาดว่าคงหนีไปที่อื่น!”

“จะรออะไรอีก รีบไปตามหาต่อเถอะ เรื่องดีเช่นนี้จะปล่อยให้คนอื่นแย่งไปไม่ได้!”

เมื่อเสียงด้านนอกหน้าต่างเงียบสนิท ซูชิงเยี่ยนมองฉู่หยวนที่ยังคงตั้งใจอยู่ แววลังเลวูบผ่านดวงตา

พิษเย้ายวนในกายของนางคลายลงไปบ้างแล้ว ด้วยเหตุนี้นางจึงกลับมามีสติได้อีกหลายส่วน

ตามหลักแล้ว หากจากไปตอนนี้ นางย่อมมีแรงพอจะตามหาคนในสายตรง แล้วหาทางถอนพิษนี้

แต่ปัญหาคือพิษมังกรวารีราคะรุนแรงเกินไป นางเองก็ไม่แน่ใจว่าภายในสำนักจะมีวิธีถอนพิษได้ทันทีหรือไม่

ยิ่งกว่านั้น หากพลาดเพียงนิดเดียว พิษก็อาจกำเริบขึ้นมาอีก แทนที่จะต้องกลับมาทำเรื่องเช่นนี้อย่างจนใจในภายหลัง มิสู้ถอนพิษให้หมดในคราวเดียวเสียเลย

อีกทั้งการถูกขัดจังหวะกลางคันเช่นนี้ นางเองก็รู้สึกอึดอัดทรมานใจ

ช่างเถิด

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียนหญิงชิงอวี้ก็ละทิ้งความสงวนท่าทีที่เหลืออยู่ แล้วเริ่มตอบรับฉู่หยวน

กลิ่นหอมสดชื่นของบุปผาแตะปลายจมูก สัมผัสอุ่นละมุนประหนึ่งหยกหลอมละลายในวสันต์

เมื่ออารมณ์รักลึกล้ำ ก็ยากจะควบคุมตนเอง

ชั่วขณะนั้น ฉู่หยวนรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นหนุ่มน้อยอีกครั้ง พละกำลังชายชาตรียังไม่เสื่อมถอย!

กร๊อบ—

เอวแก่ ๆ ของข้า!

เสียงกระดูกลั่นจากเอวทำให้ฉู่หยวนกลับคืนสู่ความเป็นจริงในทันใด

“อื้อ~”

พิษเย้ายวนที่เพิ่งถูกสะกดไว้เริ่มกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อฉู่หยวนหยุดการเคลื่อนไหว

ดวงตาของซูชิงเยี่ยนที่กลับมามีสติแจ่มชัดขึ้นหลายส่วน เหลือบมองฉู่หยวนอย่างขุ่นเคืองอดไม่ได้

ฉู่หยวนตอบกลับด้วยสายตาขออภัย

ไม่นาน

เสียงเตียงไม้เอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ฉู่หยวนนอนอยู่บนเตียง มองเซียนหญิงชิงอวี้ผู้แสนเย้ายวนตรงหน้า พลางทอดถอนใจในใจ

ไม่คิดเลยว่าใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว ยังจะมีวาสนาพบพานเรื่องงามเช่นนี้

ร่างกายของตนเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้ดีที่สุด ตอนนี้อาศัยเพียงปราณกำเนิดเส้นหนึ่งคอยพยุงชีวิตไว้เท่านั้น

เมื่อใดปราณนั้นสลายไป เขาก็ต้องตายลงในทันที!

แต่ดังคำกล่าวว่า ยอมตายใต้ดอกโบตั๋น แม้เป็นผีก็ยังสุขสำราญ

จนฟ้าสาง เซียนหญิงชิงอวี้จึงค่อยลุกขึ้นอย่างแช่มช้อย กลับคืนสู่ท่าทีเย็นชาเช่นเดิม

ทว่าดวงตาที่ฉ่ำวาวด้วยประกายวสันต์กับแก้มแดงระเรื่อ ทำให้ฉู่หยวนตระหนักได้ว่าภาพเมื่อครู่มิใช่ความฝันอย่างแน่นอน!

“ข้าต้องกลับไปจัดการเรื่องในสำนัก หินวิญญาณเหล่านี้มากพอให้เจ้าจัดการธุระหลังความตาย ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณเมื่อคืน”

เสียงของเซียนหญิงชิงอวี้สั่นเล็กน้อย ราวกับนางเองก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ไร้เยื่อใยเกินไป

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโอสถวิญญาณเม็ดหนึ่งออกมาวางตรงหน้าโต๊ะของฉู่หยวน

“โอสถหยวนไม้เม็ดนี้แฝงพลังชีวิตแห่งธาตุไม้ ช่วยฟื้นฟูร่างกายของเจ้าได้บ้าง”

“อย่างน้อยก็ช่วยให้เจ้า…มีชีวิตต่อได้อีกสามวัน”

กล่าวจบ เซียนหญิงชิงอวี้ก็พลิ้วกายทะยานขึ้นฟ้า ประหนึ่งเซียนเหิน

เมื่อเห็นหินวิญญาณที่ถูกยัดใส่มือ ฉู่หยวนก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้

นี่มันอะไรกัน?

ค่าตัวหรือ?

แต่เซียนหญิงชิงอวี้ผู้นี้ช่างใจกว้างจริง ๆ

แม้จะให้หินวิญญาณมาไม่มาก ทว่าโอสถหยวนไม้เม็ดนี้ก็ไม่รู้ว่ามีมูลค่าเท่าใดแล้ว

ฉู่หยวนฝืนยื่นมือไปหยิบโอสถหยวนไม้ ก่อนจะเงยหน้ากลืนลงท้องไปทันที

ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ เตรียมหลอมโอสถ ประตูห้องกลับถูกคนจากด้านนอกถีบเปิดอย่างแรง

“ใคร?!”

ฉู่หยวนเงยหน้ามองออกไปนอกประตู แล้วเห็นขาคู่งามเรียวยาวก้าวเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าฉู่หยวนก็พลันเคร่งขรึม

“สวีหว่านเอ๋อร์!”

หญิงสาวสวมกระโปรงสีเขียว รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดสะโพกผาย ทว่าดวงตาที่มองฉู่หยวนกลับเต็มไปด้วยความดูแคลน

“เดิมทีข้าคิดจะปล่อยให้เจ้าตายไปเอง จะได้ไม่ต้องเสี่ยงลงมือด้วยตนเอง”

“ไม่นึกเลยว่าไอ้แก่เช่นเจ้ายังจะอึดทนมีชีวิตอยู่ ทั้งที่ข้ากลั่นแกล้งเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าก็ยังไม่ตาย!”

“เห็นทีเวลาใกล้หมดแล้ว ข้าคงต้องส่งเจ้าไปสักครั้ง!”

“ใช้ชีวิตของเจ้าแลกทรัพยากรให้ข้าได้เป็นศิษย์สายใน กระทั่งเป็นศิษย์สืบทอดของผู้อาวุโสก็ยังได้!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าฉู่หยวนพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก

“ใครส่งเจ้ามากันแน่? ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกัน เหตุใดจึงคิดเอาชีวิตข้า?”

“หึ ๆ เจ้าคิดว่ายังจะมีใครส่งข้ามาได้อีก?”

สวีหว่านเอ๋อร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ

“คนเดียวในสำนักที่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าเป็นใคร มีฐานะเช่นไร ยังต้องให้ข้าพูดตรง ๆ อีกหรือ?”

“มู่หยุนเหยา!”

เงาร่างที่เลือนหายไปจากความทรงจำเนิ่นนาน พลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของฉู่หยวน

“ดี! ดี! ดี! สตรีช่างมีจิตใจอำมหิตยิ่งนัก นับแต่วันตรวจสอบรากวิญญาณวันนั้น

ข้าก็เป็นฝ่ายขอแยกทางกับนางเอง จากนั้นก็ไม่เคยคิดพัวพันกับนางอีกแม้แต่น้อย!”

“ไม่คิดเลยว่านางยังคงอาลัยอาวรณ์ข้าไม่รู้ลืม!”

“บังอาจด่าทอผู้อาวุโสของสำนัก ครานี้เจ้าสมควรตายแล้ว!”

“ตายเสีย!”

ฝ่ามือหนึ่งฟาดใส่อกฉู่หยวนจากระยะไกล ส่งร่างเขากระเด็นไปกระแทกกับกระถางโอสถเก่าคร่ำคร่าตรงมุมห้อง

“พรวด!”

ฉู่หยวนกระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างจ้องสวีหว่านเอ๋อร์เขม็ง ก่อนจะค่อย ๆ สิ้นเสียงลง

เมื่อเห็นดังนั้น สวีหว่านเอ๋อร์ก็หัวเราะเย็นชา กวาดตามองไปทั่วห้อง

“เอ๊ะ? ไอ้แก่นี่มีโอสถโลหิตปราณอยู่ขวดหนึ่งด้วยหรือ?”

“พอดีวันนี้ข้าจะขยายเส้นลมปราณ เอาไปเสริมเลือดลมได้พอดี”

หลังเก็บขวดโอสถหลายใบทั้งหมดบนชั้นวางเข้าถุง นางจึงหันหลังจากไป

ไม่นานหลังจากนางจากไป อกของฉู่หยวนที่สิ้นใจไปแล้วก็เริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ

จนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างมืดสลัว ฉู่หยวนจึงลืมตาขึ้น แล้วฝืนพยุงตัวลุกจากพื้น

“แค่ก! แค่กแค่ก!”

“สวีหว่านเอ๋อร์! มู่หยุนเหยา!”

ดวงตาฉู่หยวนเต็มไปด้วยความแค้น หากมิใช่เพราะเขาเพิ่งกลืนโอสถหยวนไม้ลงไปพอดี อีกทั้งยังมีปราณกำเนิดเส้นหนึ่งที่เซียนหญิงชิงอวี้ทิ้งไว้คอยคุ้มครองจุดสำคัญในหัวใจ

ตอนนี้เขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว!

แต่ถึงโอสถหยวนไม้จะช่วยชีวิตเขากลับมาได้ อายุขัยของเขาก็สิ้นสุดลงแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังร่วงโรยใกล้ตาย เลือดลมแห้งเหือด ฉู่หยวนก็รู้สึกโศกเศร้าอย่างสุดพรรณนา

ในยามที่ฉู่หยวนสิ้นหวังถึงขีดสุด ภายในกระถางโอสถด้านหลังเขา

พลันมีแสงสีเทาสายหนึ่งพุ่งออกมา แล้วหลอมรวมเข้าสู่ร่างของเขา!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป