ตอนกินมื้อเย็น โจวหยวนเฉาก็สั่งที่โต๊ะอาหารว่า “พรุ่งนี้เป็นต้นไป ชุ่ยฮวาพาหมิงฮุ่ยกับเสี่ยวหว่านอยู่บ้านทำผ้านวมนะ ทำทั้งหมด 8 ผืน ให้บ้านพ่อแม่ของลูก 6 ผืน เหวินซานกับเหวินไห่คนละผืน ส่วนฝ้ายที่เหลือก็เอาไปทำเสื้อบุฝ้าย...”
สีหน้าของโจวเหวินไห่กับจางหมิงฮุ่ยต่างก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี
โจวเหวินซานยิ้มพลางพยักหน้า “พ่อจัดการได้ดีเลย พรุ่งนี้ผมจะไปซื้อผ้าฝ้ายเพิ่มอีกหน่อย ผ้าที่ซื้อคราวก่อนยังไม่พอ”
โจวเหวินไห่ยกมือขึ้น “พ่อครับ ผ้าฝ้ายที่เหลือให้ผมไปซื้อเองเถอะ ฝ้ายนี่เหวินซานเป็นคนหามา ผมจัดการเรื่องผ้าเอง ผมจะเอาเปรียบเหวินซานเปล่า ๆ ไม่ได้”
โจวหยวนเฉาพูดไม่ออก เงินของเหวินซานมีมากกว่าของแกตั้งเยอะ “ได้สิ แกไปซื้อก็ได้”
โจวเหวินซานขยิบตาให้โจวเหวินไห่ “พี่ใหญ่ ไม่เป็นไร ผมไปซื้อเองดีกว่า”
โจวเหวินไห่ส่ายหัวรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ไม่ได้ ๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อผ้าฝ้ายเอง ไม่งั้นฉันไม่รับผ้านวมผืนนี้หรอก”
จางหมิงฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดยิ้ม ๆ ว่า “ใช่แล้ว เหวินซาน ให้พี่ชายเธอไปซื้อเถอะ ที่เหลือไม่ต้องยุ่งแล้ว”
โจวเหวินซานจนใจ “ก็ได้ครับ ผมฟังพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้”
ในเมื่อพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้อยากช่วยออกแรงด้วย โจวเหวินซานก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ใช้เงินก็ใช้ไปเถอะ ต่อให้หมดก็ไม่เป็นไร เพราะเขาวางแผนเรื่องพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไว้แล้ว
ยังไงก็ไม่ปล่อยให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ต้องลำบากเกินไปแน่
……
วันต่อมาโจวเหวินไห่ปั่นจักรยานเข้าเมืองไปซื้อผ้าฝ้าย ขนาดผ้าที่ต้องใช้ทำผ้านวม รวมถึงเนื้อผ้าที่ใช้ทำเสื้อกับกางเกงบุฝ้าย หลิวชุ่ยฮวากำชับเขาไว้หมดแล้ว เพราะกลัวว่าเผื่อเขาซื้อผิดขึ้นมา