“ไอ้โรคจิต ไสหัวไป!”
หญิงสาวบนเตียงเตาถ่านกรีดร้อง ก่อนควานหากรรไกรใต้หมอนแล้วหลับตาแทงสะเปะสะปะใส่เขา
ซูชิงซานยกมือขึ้นปัดโดยสัญชาตญาณ แขนถูกกรรไกรเฉือนเข้าให้ ความเจ็บแสบแล่นพล่าน
“นายพูดแล้วไม่ใช่เหรอ ใครอนุญาตให้จูบฉัน ไสหัวไป!”
ได้ยินหลินเจียวเจียวด่า ซูชิงซานก็ข่มความเจ็บแล้วครางฮึดฮัดเบา ๆ เลือดไหลลงมาตามแขน หยดลงบนเตียงเตาถ่านทีละหยด
เขาแค่เห็นเธอถีบผ้าห่มตก จึงยื่นมือไปห่มให้ แล้วก็เผลอจูบเธอไปทีหนึ่ง ใครจะคิดว่าเธอจะเอากรรไกรมาจ้วงแทงเขา
หลินเจียวเจียวถอยไปจนชิดมุมเตียง มือยังกำกรรไกรแน่น แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและระแวง “ถอยไป อย่าเข้ามาใกล้ ไม่งั้นฉันแทงนายตายแน่”
“...หึ เราเป็นผัวเมียกัน แต่งงานมา 3 ปีแล้วยังไม่เคยร่วมหอ ตอนนี้ฉันแค่จูบเธอทีเดียว เธอกลับเอากรรไกรมาแทงฉัน หลินเจียวเจียว เธอใจร้ายเกินไปแล้ว”
ทั้งถูกกรรไกรแทง ทั้งถูกเมินเฉยมาตลอด 3 ปี หัวใจเขาบอบช้ำจนแทบแหลกสลาย ความแค้นกับความโกรธอัดแน่นจนข่มไว้ไม่อยู่ เขาไม่แม้แต่จะก้มมองแขนข้างที่บาดเจ็บ
ซูชิงซานยืดตัวขึ้น ร่างสูงใหญ่กำยำดูราวกับภูเขาลูกย่อม เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง
เอ่ยเสียงเย็นชา “ไปกับฉันที่บ้านเธอ”
หลินเจียวเจียวถลึงตาใส่เขาแล้วด่า “นายมันเดรัจฉานหรือไง นายจูบฉันทั้งที่ฉันไม่ได้อนุญาต เป็นความผิดนายทั้งนั้น ยังมีหน้าจะไปหาเรื่องที่บ้านฉันอีกเหรอ”
“บอกไว้เลยว่าคราวนี้ฉันไม่มีทางยกโทษให้นาย ต่อให้ไปฟ้องพ่อแม่ฉันก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนั้นนายเป็นคนอ้อนวอนขอฉันแต่งงาน นายบอกว่าจะให้เวลาฉันปรับตัว”
“เพิ่งผ่านมาแค่ 3 ปี นายก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ”
ใต้แสงราตรี ดวงตาของชายหนุ่มลุกโชนราวกับไฟ เขาตบขอบเตียงเสียงดัง แล้วกัดฟันพูด “ใช่ เธอกลัวว่าฉันจะตัวสูงตัวใหญ่เกินไปจนทำเธอเจ็บ เธอไม่อยากร่วมหอ ฉันก็ให้เวลาเธอได้”
“แต่หลินเจียวเจียว ฉันก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ฉันอยากมีอะไรกับเมียตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ลองถามใจตัวเองดูสิว่าฉันดีกับเธอแค่ไหน ทำไมถึงทำให้เธอใจอ่อนไม่ได้สักที”
แววตาของหลินเจียวเจียววูบไหวอย่างรู้สึกผิด แต่เธอยังปากแข็ง “ฉันไม่สน ฉันเป็นสาวงามประจำหมู่บ้าน คนชอบฉันตั้งเยอะแยะ ถ้าตอนนั้นนายไม่ตามตื๊อและทำดีกับฉัน ฉันก็ไม่แต่งกับนายหรอก”
ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่เช่นนั้น ไม่นานหลินเจียวเจียวก็หมดความอดทน “ออกไปนอนข้างนอก ห้ามอยู่ห้องเดียวกับฉัน ได้ยินไหม ฉันพูดอะไรนายก็ต้องทำตาม ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะร้องไห้ให้ดู”
ซูชิงซานมองภรรยาที่พูดอย่างไรก็ไม่ฟัง ความรู้สึกหมดหนทางถาโถมเข้ามา 3 ปีแล้ว ความยินดีที่เคยได้แต่งงานกับหญิงสาวในดวงใจค่อย ๆ มอดลงจนไม่เหลือ
เขาทรุดนั่งลงข้างเตียงอย่างห่อเหี่ยว “ช่างเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว ในเมื่อเธอไม่อยากให้ฉันแตะต้อง ไม่อยากเป็นผัวเมียกันจริง ๆ งั้นฉันจะปล่อยเธอกลับบ้าน”
“อยู่กันต่อไปไม่ไหวแล้ว ไปกับฉัน”
“อาศัยตอนฟ้ามืด ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเอาไปพูดนินทา ต่อจากนี้เธออยากทำอะไรก็ทำ ฉันไม่ยุ่งแล้ว”
หลินเจียวเจียวได้ยินแล้วใจหายวาบ ปฏิเสธทันทีโดยไม่รู้ตัว “ไม่เอา ถ้านายกล้าหย่ากับฉัน ก็เท่ากับบีบให้ฉันไปตาย ฉันตั้งใจไม่ร่วมหอกับนายที่ไหนล่ะ ก็เพราะนายหน้าตาน่ากลัวเกินไป ฉันกลัวต่างหาก”
พูดจบก็เริ่มสะอึกสะอื้น ทำท่าราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างหนัก
ซูชิงซานพูดไม่เก่ง จึงถูกเธอเล่นงานจนพูดไม่ออก สรุปแล้วเป็นความผิดเขาหมดเลยสินะ เธอไม่เห็นแก่ความผูกพันที่โตมาด้วยกัน ทั้ง 3 ปีเขาก็ตามใจเธอทุกอย่าง ยกเงินให้ทั้งหมด ไม่ยอมให้เธอลงไปทำงานในนา
สุดท้ายเธอก็ยังไม่พอใจ ไม่ยอมร่วมหอ แค่จูบทีเดียวยังไม่ได้ ชีวิตคู่ไม่มีความหวานชื่นสักนิด แบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง
เขาก้าวขึ้นเตียงแล้วคว้าข้อมือเธอ ก่อนอุ้มพาดขึ้นมาในอ้อมแขน
หลินเจียวเจียวกรีดร้อง พลางทุบตีเขาสุดแรง “ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันแทงนายอีกจริง ๆ ได้ยินไหม นายมันเดรัจฉานหรือไง”
ซูชิงซานไม่สนใจ เขาสวมเสื้อคลุมให้เธอ แล้วจับข้อมือพาออกจากบ้าน
“ชู่ว์ ถ้ายังร้องอีกจนคนทั้งหมู่บ้านตื่นขึ้นมา พวกเขาก็จะรู้ว่าเธอไม่ยอมร่วมหอกับสามี แถมยังเอากรรไกรแทงสามีอีก เธอคิดว่าพวกเขาจะหัวเราะเยาะฉันหรือเธอกันล่ะ”
“นาย...นายกล้าขู่ฉันเหรอ นายมันทั้งอันธพาลทั้งเดรัจฉาน พูดแล้วไม่รักษาคำพูด แค่ 3 ปีก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไง นายคิดเป็นแต่เรื่องนอนกับผู้หญิงหรือไง”
หลินเจียวเจียวด่าสะเปะสะปะ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมาไม่ว่าเธอจะทุบตีหรือด่าทอเขาอย่างไร ชายหนุ่มก็ไม่เคยทำร้ายเธอ เธอจึงระบายอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่
ซูชิงซานปิดปากเธอไว้ แล้วพาไปถึงบ้านพ่อตา ก่อนยกมือเคาะประตู
ไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู แม่ยายเห็นลูกสาวกับลูกเขยก็สะดุ้ง “ลูกเขย ดึกขนาดนี้แล้ว มีธุระอะไรกันเหรอ”
“ครับแม่ ผมมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณ”
“อ้อ ได้ ๆ เข้ามาก่อนสิ”
ในห้องโถงของบ้านตระกูลหลิน ต่างคนนั่งลงบนม้านั่งคนละตัว
พ่อตามองแขนของลูกเขยแล้วขมวดคิ้วน้อย ๆ ถามด้วยความเป็นห่วง “ลูกเขย แขนไปโดนอะไรมา รีบให้แม่เอาผ้ามาพันแผลให้สิ อย่าปล่อยให้แผลติดเชื้อ”
ซูชิงซานก้มมองแวบหนึ่งแล้วตอบเสียงเบา “ครับ ผมทำเองได้ พ่อครับ ที่ผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากสารภาพกับพวกคุณ”
เขาฉีกผ้ามาพันแผลลวก ๆ พอเลือดหยุดก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร หลินเจียวเจียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาร้องไห้โฮ
“พ่อแม่ เขารังแกหนู”
“ดูตัวเขาสิ ตัวใหญ่ขนาดนี้ แค่ต่อยหนูหมัดเดียวก็เอาชีวิตหนูได้แล้ว หนูกลัวเกินไปก็เลยไม่อยากร่วมหอกับเขา หนูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
พ่อตาได้ยินแล้วอึ้งไป “หา!”
ซูชิงซานหลับตาลง เขารู้สึกอับอายเหลือเกิน นี่ยังเรียกว่าผู้ชายได้อีกหรือ แต่งงานมา 3 ปีแล้วเมียยังไม่ยอมให้แตะต้อง เหตุผลก็มีแต่เรื่องบ้าบอว่ากลัวเจ็บ กลัวเขาทำรุนแรง
เขาพูดเสียงขรึม “พ่อแม่ครับ ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอไม่ยอมร่วมหอ เราแต่งงานกันมา 3 ปีแล้ว แต่เธอไม่ยอมให้ผมแตะต้องเลยสักครั้ง ที่เราไม่มีลูกก็เพราะไม่เคยร่วมหอกัน”
“คืนนี้ผมแค่ช่วยห่มผ้าให้เธอ แล้วจูบเธอไปทีเดียว เธอก็เอากรรไกรมาจ้วงแทงผม ตั้งใจจะฆ่าผม ใครเขาเอากรรไกรมาซ่อนไว้ใต้หมอนกัน”
“ชีวิตคู่มาถึงขั้นนี้ ผมก็พยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ แต่ผมไม่มีปัญญาทำให้เธอใจอ่อน ช่างมันเถอะครับ”
พ่อตาลุกพรวดด้วยความตกใจ มองลูกเขยอย่างตะลึงจนหัวมึนงง เขารู้ว่าลูกสาวชอบปัญญาชนหนุ่มที่รอวันกลับเข้าเมือง และไม่เคยพอใจซูชิงซาน
เธอคิดว่าเขาไม่รู้หนังสือ หยาบกระด้าง แถมตัวมีกลิ่นคาวเลือด ตอนแรกนึกว่าเธอยอมแต่งงานแล้ว คงคิดดีแล้วและตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างสงบ ใครจะคิดว่าเธอไม่ยอมร่วมหอตลอด 3 ปี
เขารีบเดินไปหาลูกสาว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง ก่อนตวาดเสียงดัง “พูดมา ตกลงมันยังไงกันแน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง แต่งงานกันแล้วแต่ไม่ยอมร่วมหอหมายความว่ายังไง”
หลินเจียวเจียวกุมแก้มที่แสบร้อน แล้วมองซูชิงซานด้วยแววตาเคียดแค้นกว่าเดิม
เป็นความผิดของไอ้เดรัจฉานนี่ทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นพ่อจะตบเธอได้ยังไง รู้จักแต่ฟ้องคนอื่น ไอ้ขี้แพ้
เธอรู้สึกน้อยใจสุด ๆ “พ่อ ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากนะ แต่เขาน่ากลัวเกินไป หยาบคายเกินไป หนูกลัว”
เขามันเป็นใครกัน เธอกับพี่ชิงซูตกลงกันแล้วว่าเธอจะรักษาพรหมจรรย์รอเขากลับมาแต่งงานด้วย เธอจะเข้าเมืองไปใช้ชีวิตดี ๆ