สามปีไร้สัมพันธ์ ผมแต่งสาวยุวชนคนงาม แล้วคุณจะร้องไห้ทำไม

ตอนที่ 1 แต่งงานกันมา 3 ปีแต่ไม่เคยร่วมหอ

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้โรคจิต ไสหัวไป!”

หญิงสาวบนเตียงเตาถ่านกรีดร้อง ก่อนควานหากรรไกรใต้หมอนแล้วหลับตาแทงสะเปะสะปะใส่เขา

ซูชิงซานยกมือขึ้นปัดโดยสัญชาตญาณ แขนถูกกรรไกรเฉือนเข้าให้ ความเจ็บแสบแล่นพล่าน

“นายพูดแล้วไม่ใช่เหรอ ใครอนุญาตให้จูบฉัน ไสหัวไป!”

ได้ยินหลินเจียวเจียวด่า ซูชิงซานก็ข่มความเจ็บแล้วครางฮึดฮัดเบา ๆ เลือดไหลลงมาตามแขน หยดลงบนเตียงเตาถ่านทีละหยด

เขาแค่เห็นเธอถีบผ้าห่มตก จึงยื่นมือไปห่มให้ แล้วก็เผลอจูบเธอไปทีหนึ่ง ใครจะคิดว่าเธอจะเอากรรไกรมาจ้วงแทงเขา

หลินเจียวเจียวถอยไปจนชิดมุมเตียง มือยังกำกรรไกรแน่น แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและระแวง “ถอยไป อย่าเข้ามาใกล้ ไม่งั้นฉันแทงนายตายแน่”

“...หึ เราเป็นผัวเมียกัน แต่งงานมา 3 ปีแล้วยังไม่เคยร่วมหอ ตอนนี้ฉันแค่จูบเธอทีเดียว เธอกลับเอากรรไกรมาแทงฉัน หลินเจียวเจียว เธอใจร้ายเกินไปแล้ว”

ทั้งถูกกรรไกรแทง ทั้งถูกเมินเฉยมาตลอด 3 ปี หัวใจเขาบอบช้ำจนแทบแหลกสลาย ความแค้นกับความโกรธอัดแน่นจนข่มไว้ไม่อยู่ เขาไม่แม้แต่จะก้มมองแขนข้างที่บาดเจ็บ

ซูชิงซานยืดตัวขึ้น ร่างสูงใหญ่กำยำดูราวกับภูเขาลูกย่อม เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง

เอ่ยเสียงเย็นชา “ไปกับฉันที่บ้านเธอ”

หลินเจียวเจียวถลึงตาใส่เขาแล้วด่า “นายมันเดรัจฉานหรือไง นายจูบฉันทั้งที่ฉันไม่ได้อนุญาต เป็นความผิดนายทั้งนั้น ยังมีหน้าจะไปหาเรื่องที่บ้านฉันอีกเหรอ”

“บอกไว้เลยว่าคราวนี้ฉันไม่มีทางยกโทษให้นาย ต่อให้ไปฟ้องพ่อแม่ฉันก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนั้นนายเป็นคนอ้อนวอนขอฉันแต่งงาน นายบอกว่าจะให้เวลาฉันปรับตัว”

“เพิ่งผ่านมาแค่ 3 ปี นายก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ”

ใต้แสงราตรี ดวงตาของชายหนุ่มลุกโชนราวกับไฟ เขาตบขอบเตียงเสียงดัง แล้วกัดฟันพูด “ใช่ เธอกลัวว่าฉันจะตัวสูงตัวใหญ่เกินไปจนทำเธอเจ็บ เธอไม่อยากร่วมหอ ฉันก็ให้เวลาเธอได้”

“แต่หลินเจียวเจียว ฉันก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ฉันอยากมีอะไรกับเมียตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ลองถามใจตัวเองดูสิว่าฉันดีกับเธอแค่ไหน ทำไมถึงทำให้เธอใจอ่อนไม่ได้สักที”

แววตาของหลินเจียวเจียววูบไหวอย่างรู้สึกผิด แต่เธอยังปากแข็ง “ฉันไม่สน ฉันเป็นสาวงามประจำหมู่บ้าน คนชอบฉันตั้งเยอะแยะ ถ้าตอนนั้นนายไม่ตามตื๊อและทำดีกับฉัน ฉันก็ไม่แต่งกับนายหรอก”

ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่เช่นนั้น ไม่นานหลินเจียวเจียวก็หมดความอดทน “ออกไปนอนข้างนอก ห้ามอยู่ห้องเดียวกับฉัน ได้ยินไหม ฉันพูดอะไรนายก็ต้องทำตาม ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะร้องไห้ให้ดู”

ซูชิงซานมองภรรยาที่พูดอย่างไรก็ไม่ฟัง ความรู้สึกหมดหนทางถาโถมเข้ามา 3 ปีแล้ว ความยินดีที่เคยได้แต่งงานกับหญิงสาวในดวงใจค่อย ๆ มอดลงจนไม่เหลือ

เขาทรุดนั่งลงข้างเตียงอย่างห่อเหี่ยว “ช่างเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว ในเมื่อเธอไม่อยากให้ฉันแตะต้อง ไม่อยากเป็นผัวเมียกันจริง ๆ งั้นฉันจะปล่อยเธอกลับบ้าน”

“อยู่กันต่อไปไม่ไหวแล้ว ไปกับฉัน”

“อาศัยตอนฟ้ามืด ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเอาไปพูดนินทา ต่อจากนี้เธออยากทำอะไรก็ทำ ฉันไม่ยุ่งแล้ว”

หลินเจียวเจียวได้ยินแล้วใจหายวาบ ปฏิเสธทันทีโดยไม่รู้ตัว “ไม่เอา ถ้านายกล้าหย่ากับฉัน ก็เท่ากับบีบให้ฉันไปตาย ฉันตั้งใจไม่ร่วมหอกับนายที่ไหนล่ะ ก็เพราะนายหน้าตาน่ากลัวเกินไป ฉันกลัวต่างหาก”

พูดจบก็เริ่มสะอึกสะอื้น ทำท่าราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างหนัก

ซูชิงซานพูดไม่เก่ง จึงถูกเธอเล่นงานจนพูดไม่ออก สรุปแล้วเป็นความผิดเขาหมดเลยสินะ เธอไม่เห็นแก่ความผูกพันที่โตมาด้วยกัน ทั้ง 3 ปีเขาก็ตามใจเธอทุกอย่าง ยกเงินให้ทั้งหมด ไม่ยอมให้เธอลงไปทำงานในนา

สุดท้ายเธอก็ยังไม่พอใจ ไม่ยอมร่วมหอ แค่จูบทีเดียวยังไม่ได้ ชีวิตคู่ไม่มีความหวานชื่นสักนิด แบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง

เขาก้าวขึ้นเตียงแล้วคว้าข้อมือเธอ ก่อนอุ้มพาดขึ้นมาในอ้อมแขน

หลินเจียวเจียวกรีดร้อง พลางทุบตีเขาสุดแรง “ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันแทงนายอีกจริง ๆ ได้ยินไหม นายมันเดรัจฉานหรือไง”

ซูชิงซานไม่สนใจ เขาสวมเสื้อคลุมให้เธอ แล้วจับข้อมือพาออกจากบ้าน

“ชู่ว์ ถ้ายังร้องอีกจนคนทั้งหมู่บ้านตื่นขึ้นมา พวกเขาก็จะรู้ว่าเธอไม่ยอมร่วมหอกับสามี แถมยังเอากรรไกรแทงสามีอีก เธอคิดว่าพวกเขาจะหัวเราะเยาะฉันหรือเธอกันล่ะ”

“นาย...นายกล้าขู่ฉันเหรอ นายมันทั้งอันธพาลทั้งเดรัจฉาน พูดแล้วไม่รักษาคำพูด แค่ 3 ปีก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไง นายคิดเป็นแต่เรื่องนอนกับผู้หญิงหรือไง”

หลินเจียวเจียวด่าสะเปะสะปะ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมาไม่ว่าเธอจะทุบตีหรือด่าทอเขาอย่างไร ชายหนุ่มก็ไม่เคยทำร้ายเธอ เธอจึงระบายอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่

ซูชิงซานปิดปากเธอไว้ แล้วพาไปถึงบ้านพ่อตา ก่อนยกมือเคาะประตู

ไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู แม่ยายเห็นลูกสาวกับลูกเขยก็สะดุ้ง “ลูกเขย ดึกขนาดนี้แล้ว มีธุระอะไรกันเหรอ”

“ครับแม่ ผมมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณ”

“อ้อ ได้ ๆ เข้ามาก่อนสิ”

ในห้องโถงของบ้านตระกูลหลิน ต่างคนนั่งลงบนม้านั่งคนละตัว

พ่อตามองแขนของลูกเขยแล้วขมวดคิ้วน้อย ๆ ถามด้วยความเป็นห่วง “ลูกเขย แขนไปโดนอะไรมา รีบให้แม่เอาผ้ามาพันแผลให้สิ อย่าปล่อยให้แผลติดเชื้อ”

ซูชิงซานก้มมองแวบหนึ่งแล้วตอบเสียงเบา “ครับ ผมทำเองได้ พ่อครับ ที่ผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากสารภาพกับพวกคุณ”

เขาฉีกผ้ามาพันแผลลวก ๆ พอเลือดหยุดก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร หลินเจียวเจียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาร้องไห้โฮ

“พ่อแม่ เขารังแกหนู”

“ดูตัวเขาสิ ตัวใหญ่ขนาดนี้ แค่ต่อยหนูหมัดเดียวก็เอาชีวิตหนูได้แล้ว หนูกลัวเกินไปก็เลยไม่อยากร่วมหอกับเขา หนูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

พ่อตาได้ยินแล้วอึ้งไป “หา!”

ซูชิงซานหลับตาลง เขารู้สึกอับอายเหลือเกิน นี่ยังเรียกว่าผู้ชายได้อีกหรือ แต่งงานมา 3 ปีแล้วเมียยังไม่ยอมให้แตะต้อง เหตุผลก็มีแต่เรื่องบ้าบอว่ากลัวเจ็บ กลัวเขาทำรุนแรง

เขาพูดเสียงขรึม “พ่อแม่ครับ ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอไม่ยอมร่วมหอ เราแต่งงานกันมา 3 ปีแล้ว แต่เธอไม่ยอมให้ผมแตะต้องเลยสักครั้ง ที่เราไม่มีลูกก็เพราะไม่เคยร่วมหอกัน”

“คืนนี้ผมแค่ช่วยห่มผ้าให้เธอ แล้วจูบเธอไปทีเดียว เธอก็เอากรรไกรมาจ้วงแทงผม ตั้งใจจะฆ่าผม ใครเขาเอากรรไกรมาซ่อนไว้ใต้หมอนกัน”

“ชีวิตคู่มาถึงขั้นนี้ ผมก็พยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ แต่ผมไม่มีปัญญาทำให้เธอใจอ่อน ช่างมันเถอะครับ”

พ่อตาลุกพรวดด้วยความตกใจ มองลูกเขยอย่างตะลึงจนหัวมึนงง เขารู้ว่าลูกสาวชอบปัญญาชนหนุ่มที่รอวันกลับเข้าเมือง และไม่เคยพอใจซูชิงซาน

เธอคิดว่าเขาไม่รู้หนังสือ หยาบกระด้าง แถมตัวมีกลิ่นคาวเลือด ตอนแรกนึกว่าเธอยอมแต่งงานแล้ว คงคิดดีแล้วและตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างสงบ ใครจะคิดว่าเธอไม่ยอมร่วมหอตลอด 3 ปี

เขารีบเดินไปหาลูกสาว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง ก่อนตวาดเสียงดัง “พูดมา ตกลงมันยังไงกันแน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง แต่งงานกันแล้วแต่ไม่ยอมร่วมหอหมายความว่ายังไง”

หลินเจียวเจียวกุมแก้มที่แสบร้อน แล้วมองซูชิงซานด้วยแววตาเคียดแค้นกว่าเดิม

เป็นความผิดของไอ้เดรัจฉานนี่ทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นพ่อจะตบเธอได้ยังไง รู้จักแต่ฟ้องคนอื่น ไอ้ขี้แพ้

เธอรู้สึกน้อยใจสุด ๆ “พ่อ ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากนะ แต่เขาน่ากลัวเกินไป หยาบคายเกินไป หนูกลัว”

เขามันเป็นใครกัน เธอกับพี่ชิงซูตกลงกันแล้วว่าเธอจะรักษาพรหมจรรย์รอเขากลับมาแต่งงานด้วย เธอจะเข้าเมืองไปใช้ชีวิตดี ๆ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป