“หัวหน้าก็จริง ๆ เลยนะ ป่านนี้แล้วยังให้เรากลับมาถ่ายรูปผลงานของเขาไว้เป็นที่ระลึกอีก”
“หัวหน้าชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ได้ยินว่าตอนนั้นก็เข้ามาเพราะเรื่องนี้แหละ คราวนี้กว่าจะเจอโอกาสดี ๆ แถมยังได้อุปกรณ์ชั้นยอดมาอีก ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมีคนคุมสถานการณ์ที่โกดัง ป่านนี้เขาคงมาด้วยตัวเองแล้ว”
เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หลินชูฟังทิศทางของเสียง แล้วค่อย ๆ ย่องไปใกล้หน้าต่าง อาศัยแสงจันทร์มองออกไปด้านนอก
ไม่นานนัก เงาร่างสองร่างก็ปรากฏในระยะสายตา
คนหนึ่งอ้วนสูง อีกคนเตี้ยผอม ทั้งคู่เป็นผู้ชาย
ชายร่างอ้วนสูงถือไม้เบสบอล ฟาดซอมบี้โดดเดี่ยวที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็น จากนั้นก็ตามเข้าไปฟาดหัวมันซ้ำหลายครั้งจนระเบิด ก่อนจะโยนร่างทิ้งไว้ข้างทาง
ชายร่างเตี้ยผอมยกของทรงสี่เหลี่ยมขึ้นถือ เดินตามหลังชายร่างอ้วนสูงอย่างไม่ห่าง สายตากวาดมองรอบตัวไม่หยุด ราวกับระแวดระวังว่าซอมบี้จะโผล่มากะทันหัน
จากบทสนทนาของพวกเขา หลินชูคาดเดาว่าของที่ชายร่างเตี้ยผอมถืออยู่คือกล้องดีเอสแอลอาร์
ดูท่าฆาตกรจะไปหากล้องดีเอสแอลอาร์มาจากที่ไหนสักแห่ง พอได้ของล้ำค่ามาก็ส่งคนกลับมาถ่ายภาพผลงานของตัวเองเก็บสะสม
ฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตที่หลงตัวเองอย่างหนักหลายคนมีรสนิยมแบบนี้
พอคิดถึงตรงนี้ หลินชูก็หรี่ตาลง หากจำไม่ผิด คดีคล้ายกันที่เธอเคยรับผิดชอบ ฆาตกรก็มีรสนิยมแบบนี้เหมือนกัน
พลองกระดูกกลับมาอยู่ในมือหลินชูอีกครั้ง เธอรีบประเมินโอกาสชนะในใจ
ภารกิจที่ระบบมอบให้เธอคือการเอาชีวิตรอด เธอต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ให้ได้ตลอดเวลา
แต่ในฐานะคนที่เคยทำงานในหน่วยงานตำรวจและกระบวนการยุติธรรม อีกทั้งยังมีข้อสงสัยคาใจ หากไม่ทำอะไรสักอย่าง เธอก็ขยับขาไปไหนไม่ได้
เมื่อเห็นคนทั้งสองด้านนอกค่อย ๆ เข้าใกล้ประตูร้าน แววตาหลินชูวูบไหว เธอคิดแผนได้อย่างรวดเร็ว
“พี่เฟิง...พี่เฟิง...พี่เฟิง คุณ...คุณ...”
“พูดให้รู้เรื่องหน่อย ฉันยืนขวางอยู่ข้างหน้า นายจะกลัวห่าอะไร”