เมื่อเห็นกังจื่อล้มลง เจิ้งจื่ออวี้ถึงได้ถอนหายใจยาว
เธอเงยหน้ามองหลินชู พยายามฝืนยิ้มออกมา “ฉันไม่ได้เป็นตัวถ่วงเธอใช่ไหม”
หลินชูส่ายหน้า ยิ้มปลอบเธอ ก่อนล้วงเศษผ้าสะอาดออกมาจากกระเป๋าโดยอาศัยชายเสื้อบัง
นี่เป็นผ้าที่เธอตั้งใจตัดจากชุดผู้ป่วยเมื่อสองวันก่อน
“เอาไป เช็ดเลือดบนหน้าเธอซะ”
เจิ้งจื่ออวี้เอ่ยขอบคุณ รับผ้าที่หลินชูยื่นให้ แล้วเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าจนสะอาดอย่างว่าง่าย ขณะที่กำลังจะก้มลงช่วยจัดการศพ หลินชูก็ไล่เธอไปเสียก่อน
“กลับไปล้างตัวให้สะอาดในที่พักพิง ผู้ชายพวกนี้สกปรก ตอนนี้สภาพการรักษาพยาบาลก็ไม่ดี อย่าให้ติดโรค ที่นี่ฉันจัดการเอง”
คำพูดนี้ทำเจิ้งจื่ออวี้ตะลึง เธอรีบกล่าวขอบคุณติดกันหลายครั้ง บอกว่าล้างตัวเสร็จแล้วจะกลับมาช่วย จากนั้นก็เข้าไปล้างตัวในที่พักพิง
หลังส่งเจิ้งจื่ออวี้ไปแล้ว หลินชูก็ลากศพของกังจื่อไปไว้หน้าที่พักพิงของตัวเอง อาศัยมุมอับสายตาเก็บศพเข้าไปในมิติ
เลือดของคนเป็นกับเลือดของซอมบี้แตกต่างกัน หลินชูไม่อยากให้หม่าเหยียนกับพวกจับพิรุธได้เร็วเกินไป
เธอหยิบผ้าขี้ริ้วออกมาจากมิติ เช็ดเลือดสดบนพื้นให้หมด แล้วเอาเลือดจากศพซอมบี้มาทาไว้ใหม่
เพิ่งเก็บเลือดเสร็จ เจิ้งจื่ออวี้ก็ล้างตัวเสร็จและออกมา พอเห็นหลินชูกำลังจัดฉาก เธอก็เดินเข้ามาช่วยด้วย
เมื่อทาเลือดจนเกือบเรียบร้อย หลินชูก็กลับเข้าไปในที่พักพิง หยิบรองเท้าของกังจื่อกับชายร่างเตี้ยผอมออกมาจากมิติ