มู่หรงเสวี่ยยกถ้วยยาขึ้นอีกครั้ง ใช้ช้อนยาคนเบา ๆ ในถ้วย
“ต่อไปอ๋องต้องจัดตารางพักผ่อนให้ดี กลางคืนอย่าเอาแต่โต้รุ่ง ทั้งฝึกวิชา อ่านรายงานทัพ จัดการบัญชี ต้องแบ่งเวลาให้ชัดเจน”
กู้ม่อหร่านหันไปมองเซี่ยวั่นชิง
เซี่ยวั่นชิงกอดสมุดบัญชีนั่งอยู่ข้าง ๆ ท่วงท่ายังคงสง่างามเรียบร้อย ทว่าในดวงตากลับซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่มิด
“ฟังแล้วคุ้นหูนัก เมื่อครู่ใครพูดไว้กันนะ”
มู่หรงเสวี่ยยื่นช้อนยาไปจ่อริมฝีปากเขา ปิดปากเขาเสียตรง ๆ
“ใครพูดไว้ก็เหมือนกัน ในเมื่อมีเหตุผล ก็ต้องทำตาม”
หลิวหรูเยียนในที่สุดก็หันกลับมา ยื่นถาดในมือให้สาวใช้
“น้องเสวี่ยยอมช่วยเป็นห่วงอ๋อง ต่อไปพวกเราก็จะได้ไม่ต้องจำเพิ่มอีกเรื่องหนึ่ง”
มู่หรงเสวี่ยได้ยินประโยคนี้ ก็รีบนั่งตัวตรงทันที
“คนในจวนมีตั้งมากมาย แต่เดิมก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นก็ดี”
ซูเหยาผลักสมุดบัญชีมาตรงหน้านาง
“คืนนี้ยังตรวจบัญชีค่าน้ำมันตะเกียงไม่เสร็จ น้องเสวี่ยจะช่วยดูแลไปด้วยเลยหรือไม่”
มู่หรงเสวี่ยมองสมุดบัญชี แล้วมองช้อนยาในมือตน
“เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ของในห้องบัญชีห้ามคนนอกแตะต้อง”
“เจ้านับเป็นคนนอกที่ไหนกัน”
ซูเหยาตอบอย่างเป็นธรรมชาติ พลางยื่นมือผลักสมุดบัญชีไปข้างหน้าอีกนิด
มู่หรงเสวี่ยจะอยากดูบัญชีได้อย่างไรกัน
นางเพียงอยากเป็นคนแรกที่ตั้งครรภ์บุตรชายเท่านั้น!
สมุดบัญชีเล่มนี้จะรับก็ไม่ได้ ไม่รับก็ไม่ได้ นางจึงได้แต่ยกถ้วยยาขึ้นมากั้นไว้ระหว่างคนทั้งสอง
“ร่างกายของอ๋องสำคัญกว่า วางบัญชีไว้ก่อน ค่อยดูทีหลัง”
“เช่นนั้นข้าจะจดไว้ให้” ซูเหยาพยักหน้า “คืนนี้น้องเสวี่ยยังต้องป้อนยา จัดตารางพักผ่อน แล้วก็ตรวจบัญชีค่าน้ำมันตะเกียง”