เรือนสี่ประสาน: จุดเริ่มต้นกับมรดกตระกูลเก๋อ

ตอนที่ 3 อาจู่เหรอ?

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ก่อนหน้านี้เกอฉางชิงรู้สึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้เป็นพวกชอบฆ่าคน ถึงคนพวกนั้นจะสมควรตายก็เถอะ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเด็กนี่เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ดูสุขุมเก็บงำกว่าเดิมมาก ดูท่าครั้งนี้คงได้เคราะห์กลายเป็นโชค ฝีมือก็พัฒนาขึ้นไม่น้อย

“พี่สาม...” ตอนนั้นเด็กหญิงตัวน้อยก็ตื่นขึ้นมา เธอขยี้ตางัวเงีย ราวกับไม่อยากเชื่อภาพตรงหน้า

“เสี่ยวเหมย พี่หายดีแล้ว”

“พี่สาม ฮือ ๆ... หนูนึกว่าพี่จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว”

เด็กหญิงโผเข้ากอดถานซานเซิงแล้วร้องไห้เสียงดัง ราวกับอยากระบายความหวาดกลัวและความน้อยใจที่สะสมมาตลอดช่วงนี้ออกมาให้หมด

“พอแล้ว ๆ อย่าร้องเลย ร้องจนหน้าเปื้อนหมดแล้ว พี่หายดีแล้ว หนูควรดีใจสิ”

“อืม”

เด็กหญิงรับคำเสียงอู้อี้ ยังกอดถานซานเซิงแน่นไม่ยอมปล่อย แถมซุกหน้าอยู่กับอกเขาไม่ยอมเงยขึ้นมา

ถานซานเซิงลูบหัวเด็กหญิงอย่างเอ็นดู หลายปีมานี้ทั้งคู่พึ่งพากันและกันมาตลอด พอจู่ ๆ ต้องเสียเขาไป เด็กหญิงยังเข้มแข็งพอจะดูแลเขาได้ก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว ต้องรู้ไว้ว่าเธอเพิ่งอายุ 7 ขวบเอง

เด็กวัย 7 ขวบในชาติที่แล้วของเขายังเรียนอนุบาลปีสุดท้าย มีผู้ปกครองรับส่ง มีครูคอยดูแล แต่เธอกลับต้องระหกระเหินไปกับเขามาหลายปีแล้ว

ถานซานเซิงกอดเด็กหญิงไว้อย่างนั้น ไม่นึกว่าแค่แป๊บเดียวเธอก็หลับไปแล้ว ยิ่งทำให้เขาปวดใจมากขึ้น ดูท่าเด็กคนนี้คงไม่ได้นอนหลับสนิทมาตั้งแต่เขาหมดสติ

ถานซานเซิงพาเด็กหญิงกลับไปนอนบนเตียง พอออกมา เกอฉางชิงก็ชวนเขาคุยต่อ

“ในเมื่อนายหายดีแล้ว คิดหรือยังว่าจะทำอะไรต่อ ตอนนี้ประเทศเพิ่งตั้งขึ้น ทุกอย่างยังต้องฟื้นฟู เมืองหลวงก็ปลอดภัยขึ้นมากแล้ว นายไม่ต้องคอยระแวงอีก”

“คุณอาเกอ ผมพูดตามตรงนะ ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออก อาจต้องรบกวนคุณอาอยู่ต่ออีกสักพัก”

“ฮ่า ๆ ได้สิ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรพอดีวันนี้ฉันจะกลับบ้านเกิดสักเที่ยว พวกนายอยู่ที่นี่ก็ช่วยดูแลบ้านให้ฉันได้”

“ได้ครับ”

“ในครัวยังมีของกินอีกเยอะ ไม่ต้องประหยัดนะ แล้วฉันก็มีเสื้อบุนวมเก่า ๆ อยู่สองตัว นายเอาไว้สลับใส่ได้”

“ครับ ขอบคุณนะครับคุณอาเกอ”

“เอาละ อย่าทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลาเลย ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวฉันก็คงต้องกลับแล้ว”

“จริงสิ นี่เงินหนึ่งแสน หยิบไปใช้ก่อน ฉันกลับไปสิบวันครึ่งเดือน ถ้าเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นมาจะได้มีเงินไว้ใช้”

“ถ้าอยากอ่านหนังสือ ในห้องหนังสือฉันมีพจนานุกรมกับตำราแพทย์ ว่าง ๆ ก็หยิบมาอ่านได้”

“ได้ครับ”

ถานซานเซิงไม่ได้ปฏิเสธ อย่างไรเสียหนี้น้ำใจก็มีมากแล้ว ค่อย ๆ ตอบแทนทีหลังก็ได้ เขาแค่มองธนบัตรใบละหนึ่งหมื่นสิบใบในมือด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นมาก่อน

ชาติที่แล้วเขาเห็นแค่รูปในอินเทอร์เน็ต นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นของจริง เหมือนว่าในยุคนี้ธนบัตรใบใหญ่ที่สุดจะมีมูลค่า 50,000 หยวน ส่วนเงินตรารุ่นใหม่เริ่มใช้หลังจากรัฐกับเอกชนร่วมทุนกันไปได้หลายปีแล้ว

อาหารเช้าไม่มีเนื้อปลาอะไร มีแค่หมั่นโถวที่ทำจากแป้งหลายชนิดผสมกัน โจ๊กใส ๆ กับผักดองนิดหน่อย แต่ก็อร่อยใช้ได้

กินข้าวเสร็จ เกอฉางชิงก็ขี่ม้าออกไป เหลือเพียงพี่น้องสองคนในบ้านหลังใหญ่

ถานซานเซิงคิดจะหาเมล็ดพืชในลานบ้าน แต่ค้นอยู่นานก็เจอแค่ต้นไผ่ที่ยังมีชีวิต ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดปล่อยให้เสียเปล่า ขุดมาสองสามต้นแล้วเอาเข้าไปเก็บไว้ในมิติ เผื่อวันหน้าจะได้ใช้

“ให้ตายสิ ลืมไปได้ยังไง ยุคนี้เป็นข้าวกล้องที่ยังมีจมูกข้าวนี่นา น่าจะปลูกขึ้นได้ใช่ไหม?”

ถานซานเซิงไปที่ครัว ตักข้าวสารมาสองกำมือแล้วหว่านลงในดินดำ จากนั้นก็รดน้ำพุวิญญาณ ไม่นานต้นอ่อนก็โผล่ขึ้นมา

“ใช้ได้จริงด้วย แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีข้าวกินแล้ว”

“พี่สาม...” เก้าโมงกว่าเด็กหญิงก็ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำคือมองหาถานซานเซิง

“เสี่ยวเหมยตื่นแล้วเหรอ รีบไปล้างมือสิ พี่อุ่นข้าวไว้ให้ในครัวแล้ว”

“อืม ได้”

เด็กหญิงขยี้ตางัวเงีย พอเห็นว่าถานซานเซิงอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ ถึงค่อยไปล้างมือกินข้าว

“เสี่ยวเหมย ต่อไปไม่ต้องเรียกพี่สามแล้ว เรียกพี่ก็พอ ยังไงในบ้านเราก็มีพี่ชายแค่คนเดียว”

“ได้ค่ะพี่” เด็กหญิงเชื่อฟังเป็นอย่างดี

ที่จริงถานซานเซิงแค่รู้สึกแปลก ๆ เวลาได้ยินเรียกพี่สามซ้ำไปซ้ำมา เขาก็มักจะนึกถึงตัวเอกจากนิยายเรื่องหนึ่งในชาติที่แล้วโดยไม่รู้ตัว

พอคิดถึงตรงนี้ทีไร ถานซานเซิงก็รู้สึกขนลุกทุกที เขาเป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่ดีงาม ไม่ใช่ “พระพุทธเจ้าผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง” เสียหน่อย

“กินเสร็จแล้วเราออกไปเดินเล่นกัน ทำความคุ้นเคยกับเมืองหลวงหน่อย ไม่แน่ว่าพ่อแม่เราอาจอยู่ที่นี่ก็ได้”

“อืม ได้ค่ะ”

เด็กหญิงว่าง่าย กินเสร็จก็รีบล้างชามกับตะเกียบแล้วเก็บเข้าที่ จากนั้นก็รอถานซานเซิง

“ไปกันเถอะ”

ทั้งคู่ล็อกประตูแล้วจูงมือกันเดินออกไปบนถนน คนหนึ่งตัวใหญ่คนหนึ่งตัวเล็ก ถานซานเซิงไม่ค่อยรู้จักเมืองหลวงในยุคนี้ แต่ด้วยความจำที่ดีเกินคนทั่วไป การจำเส้นทางก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทั้งคู่เดินบ้างหยุดบ้างมาตลอดทาง ถานซานเซิงได้เห็นเมืองหลวงในเวลานี้เต็มตา ทุกอย่างดูหม่นเทา เต็มไปด้วยความทรุดโทรมและร่องรอยแห่งกาลเวลา สมแล้วที่เป็นเมืองเก่าแก่ซึ่งผ่านเวลามายาวนาน

“พี่... เอ่อ พี่ เราจะไปไหนกันเหรอ?”

“เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับละแวกนี้ไว้ วันหลังออกมาจะได้ไม่หลง”

ทั้งคู่เดินไปอย่างไร้จุดหมาย จู่ ๆ เงาร่างที่คุ้นตาแต่ก็แปลกหน้าโผล่เข้ามาในสายตาของถานซานเซิง

“เชี่ย อาจู่เหรอ?”

ชายคนนั้นมองถานซานเซิงด้วยสีหน้าฉงนเล็กน้อย ก่อนจะปั่นรถสามล้อออกไป

“มีทั้งรถสามล้อทั้งอาจู่ คงไม่ใช่มั้ง? จริงเหรอเนี่ย?”

“พี่เป็นอะไรไป ใครคืออาจู่เหรอคะ?”

“อ้อ ไม่มีอะไร พี่อาจจำคนผิด”

ตอนนี้ถานซานเซิงมีจุดหมายแล้ว ในเมื่อกำลังอยู่แถวประตูเจิ้งหยาง เขาก็อยากลองดูว่าแถวนี้มีโรงเหล้าเล็ก ๆ อยู่หรือเปล่า

ในเรื่องเล่าว่าโรงเหล้าตระกูลเฮ่ออยู่แถวต้าจ้าหลาน ถานซานเซิงถามทางไปพลางเดินไปพลาง แล้วก็เจอจริง ๆ จากไกล ๆ เขาเห็น “อาจู่” ที่กำลังรอรับผู้โดยสารอยู่แถวนั้น

“เชี่ย ไช่เฉวียนอู๋ตอนหนุ่มหล่อชะมัด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ม่ายสวีฮุ่ยเจินถึงชอบเขา”

แต่ตอนนี้สวีฮุ่ยเจินน่าจะยังไม่ได้แต่งเข้ามาใช่ไหม? ถานซานเซิงเองก็ไม่แน่ใจ เขาไม่ได้ดูเรื่องสาวน้อยใต้ประตูเจิ้งหยางจนครบทุกตอน แค่เคยเห็นคลิปสั้น ๆ ผ่านตาบ้างเป็นครั้งคราว

“พี่ชาย พาพวกเราเที่ยวชมเมืองหลวงหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ วันละสามหมื่น”

“ลดหน่อยได้ไหม”

ถานซานเซิงไม่รู้ราคาข้าวของในยุคนี้แน่ชัด แต่ก็เผลอต่อราคาออกไปตามสัญชาตญาณ

“ต่ำสุดสองหมื่น แต่ต้องเลี้ยงข้าวกลางวันฉันมื้อหนึ่ง”

ไช่เฉวียนอู๋มองดูเสื้อผ้าของพี่น้องคู่นี้แล้วคิดว่าคงไม่ใช่คนมีเงิน เขาเองก็เคยผ่านวันเวลาลำบากมา ตอนนี้พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ปกติถ้าคนต่อรองราคาไม่ได้แต่งตัวดี เขาก็ยอมลดให้บ้างตามสมควร

“ตกลง”

จากนั้นระหว่างทาง ไช่เฉวียนอู๋ก็แนะนำสถานที่ต่าง ๆ ให้ถานซานเซิงกับน้องสาวทุกครั้งที่ผ่านไป รู้ตัวอีกทีก็ถึงเที่ยงแล้ว ทั้งสามคนเริ่มสนิทกันขึ้น

“พี่ไช่ หาที่กินข้าวกันเถอะ ขอราคาไม่แพงนะ พวกเราไม่ได้มีเงินเยอะ”

“ได้สิ ซานเซิง ฉันจะพาไปที่หนึ่ง รับรองว่านายรู้สึกว่าคุ้มแน่”

ไช่เฉวียนอู๋ไม่ใช่คนเมืองหลวงเก่ามาแต่กำเนิด แต่ก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปี โดยเฉพาะงานพาผู้โดยสารเที่ยว ทำให้เขารู้จักพื้นที่แทบทุกซอกทุกมุม

ไม่นานเขาก็พาทั้งคู่เลี้ยวไปเลี้ยวมาในตรอกแห่งหนึ่ง แล้วจอดอยู่หน้าแผงขายอาหารเช้าที่ดูคล้ายกัน

“อาอาวัง เอาน้ำถั่วหมักสามชาม ซาลาเปาห้าลูก ปาท่องโก๋สามแท่ง”

“ได้เลย เฉวียนอู๋ พาลูกค้ามาอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่ครับอาอาวัง”

“เดี๋ยวก่อนครับอาอาวัง มีอย่างอื่นให้ดื่มอีกไหม?”

ถึงชาตินี้ถานซานเซิงจะยังไม่เคยดื่มน้ำถั่วหมัก แต่ชาติที่แล้วเขาเคยโชคดีได้ลองมาแล้ว รสชาตินั้นเป็น “ความอร่อย” ที่พุ่งทะลุขึ้นไปถึงกระหม่อม

“มีนมถั่วเหลืองกับน้ำเปล่า”

“งั้นเปลี่ยนเป็นนมถั่วเหลืองสองชามนะครับ พี่ไช่จะเปลี่ยนด้วยไหม?”

“ฉันเอาน้ำถั่วหมักนี่แหละ เมื่อก่อนฉันก็ดื่มไม่ค่อยชิน แต่ตอนนี้กลับลืมรสชาตินี้ไม่ลงแล้ว”

“งั้นก็ได้”

“ซานเซิง จริง ๆ น้ำถั่วหมักอร่อย แถมราคาถูกด้วย ลองดื่มหลาย ๆ ครั้งเดี๋ยวก็รู้เอง”

“ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน”

ถ้าถานซานเซิงไม่เคยดื่มมาก่อน หรือแค่อยากรู้รสชาติ เขาก็คงลองชิมสักหน่อย แต่ความทรงจำจากชาติที่แล้วฝังใจเกินไป ตอนนี้เขายังไม่กล้าลองอีกครั้ง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป