“พี่ชาย ผู้หญิงของผมแค่สงสัยเรื่องปืนนั่น ไม่มี... ไม่ได้คิดอย่างอื่นเลยครับ” ผู้จัดการเว่ยรีบอธิบายเสียงตะกุกตะกักกับจ้าวอินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ตอนนี้จ้าวอินเดินมาถึงตรงหน้าลิงน้อยแล้ว เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองทางซ่งเสี่ยวเตา
เขาก้มลงอย่างระมัดระวัง อุ้มลิงน้อยที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวออกมาจากอ่าง
เขากอดมันไว้ในอ้อมแขน มองใบหน้าที่หลับตาสนิทของลิงน้อย ขณะนั้นหัวใจที่เย็นชามานานของจ้าวอินพลันเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย
ชาติที่แล้ว เขาเชื่อหลินเทียนเฟิง เชื่อจางต้งเหลียง เชื่อคนที่เรียกกันว่าเพื่อนสนิทและรู้ใจอีกหลายคน แต่สุดท้ายกลับต้องลงเอยด้วยฐานที่มั่นพังพินาศ ผู้คนล้มตาย!
ชาตินี้ นับตั้งแต่ฝนดาวตกหยุดลง จ้าวอินก็อยู่กับลิงน้อยตัวนี้มาตลอด ถึงสมองมันจะไม่ค่อยดี แถมยังตะกละ แต่ก็เป็นสหายที่เชื่อใจได้อย่างแท้จริง!
ครั้งนี้จ้าวอินควักน้ำแร่หนงฟู่ซานเฉวียนออกมาหนึ่งขวดอย่างไม่เสียดาย พร้อมกับขนมปังแซนด์วิชชิ้นสุดท้าย
เขาฉีกขนมปังแซนด์วิชเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างระมัดระวัง แช่ด้วยน้ำแร่หนงฟู่ซานเฉวียนแล้วป้อนเข้าปากลิงน้อย
ฉินเฒ่าที่อยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นยืน มองจ้าวอินที่กำลังอุ้มลิงอยู่
เขารู้สึกว่าชายตรงหน้าแข็งแกร่งกว่าเด็กสาวคนนั้นอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเฒ่ายังสัมผัสได้ว่าชายคนนี้ใส่ใจลิงที่พวกเขาเกือบจะกินเข้าไปมาก!
ฉินเฒ่ายืนนิ่ง รอคอยชะตากรรมของผู้จัดการเว่ยกับพวก
“ฮะ ๆ พี่ชาย ลิงตัวนี้เป็นของคุณใช่ไหม พวกเราเป็นคนช่วยมันกลับมานะ” ตอนนี้ผู้จัดการเว่ยเองก็ดูออกว่าเกิดอะไรขึ้น เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผาก
“งั้นเหรอ?” ในที่สุดจ้าวอินก็เอ่ยปาก “เมื่อกี้ไม่ได้กำลังจะต้มน้ำถอนขนกันอยู่หรือไง?”
ผู้จัดการเว่ยฝืนยิ้ม “จะเป็นไปได้ยังไง ลิงเป็นสัตว์ตระกูลไพรเมต พวกเราจะกล้ากินได้ยังไง?”
เขาค่อย ๆ ย่องไปหาจ้าวอิน พอถึงด้านหลังก็พลันชักมือขวาที่ซ่อนไว้ออกมา แล้วแทงมีดสั้นใส่ต้นคอของจ้าวอินอย่างฉับพลัน