เจ้าลิงน้อยสัมผัสได้ถึงความสุขของเจ้านาย พลันดีใจตามไปด้วย มันหดร่างลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดโลดเต้นวนรอบจ้าวอิน
มันยื่นอุ้งเท้าขนปุกปุยออกมา คว้าชายเสื้อของจ้าวอินไว้แน่น ราวกับเด็กคนหนึ่ง
“หิวแล้วใช่ไหม?” จ้าวอินถาม ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง
ถึงมันจะไม่มีการศึกษา เป็นเพียงลูกลิงที่เพิ่งเกิดมาได้หกเดือน แต่มันก็ซื่อสัตย์มาก
พอได้ยินเช่นนั้น เจ้าลิงน้อยก็พยักหน้าหงึก ๆ ทันที มันนั่งยองอยู่ข้างเท้าจ้าวอิน ตัวสูงไม่ถึงเข่าของเขาด้วยซ้ำ
“หิว... เจ้าลิงน้อยหิวมาก ๆ เลย เจ้านาย...!” อุ้งเท้าขนปุกปุยของมันยังคงกำชายเสื้อจ้าวอินไว้แน่น
“หิวก็หาอะไรกินสิ เราไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย!” จ้าวอินพูดอย่างจริงจัง
“เจี๊ยก ๆ ๆ...”
เจ้าลิงน้อยกลับมาดีใจอีกครั้งทันที มันกระโดดโลดเต้นไปรอบตัวจ้าวอิน
จ้าวอินหยิบขนมปังที่เริ่มขึ้นราเล็กน้อยออกมาจากแหวนมิติ “ขนมปังยังสดอยู่ ค่อย ๆ กิน อย่ากินจนติดคอล่ะ!”
เจ้าลิงน้อยรับขนมปังไป แล้วรีบแทะคำโต ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ลมเหนือพัดมา หอบเอากลิ่นเน่าเหม็นมาด้วย ท่ามกลางโลกาวินาศอันน่ารังเกียจนี้ จู่ ๆ ในใจจ้าวอินก็พลันอบอุ่นขึ้นมา
หลังเจ้าลิงน้อยกินขนมปังหมด จ้าวอินก็พามันเดินทางต่อ...
ระหว่างทาง พวกเขาพบซอมบี้กระจัดกระจายอีกหลายตัว จ้าวอินสั่งให้เจ้าลิงน้อยเข้าไปจัดการทั้งหมด เมื่อมีอาหารเป็นรางวัล ความกล้าของมันก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
บางครั้งเจ้าลิงน้อยถึงกับพุ่งเข้าโจมตีเอง โดยไม่ต้องรอให้จ้าวอินสั่ง
สองชั่วโมงต่อมา จ้าวอินก็อ้อมกลับมาถึงหมู่บ้านได้ในที่สุด
เขามองเห็นบ้านพักตากอากาศของตัวเองตั้งตระหง่านโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังจากระยะไกล ตอนนี้มีซอมบี้ตัวหนึ่งเดินวนเวียนอยู่หน้าประตู
จ้าวอินจำได้ทันทีว่าเป็นต้งจวิน ยามรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านที่เขาเคยลงมือฆ่าด้วยตัวเอง ตอนนี้กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว
คราวนี้จ้าวอินไม่ให้เจ้าลิงน้อยลงมือ เขาเดินเข้าไปเอง แล้วใช้สันมีดฟาดกะโหลกซอมบี้จนแตก
จากนั้นก็พาเจ้าลิงน้อยเปิดประตูเข้าไปในบ้าน