“หนี!” จ้าวอินตะโกนสุดเสียง ก่อนออกวิ่งทันที
ลิงน้อยเปิดใช้พลังพิเศษขยายร่างอย่างรวดเร็ว อุ้มซ่งเสี่ยวเตาขึ้นมา แล้วออกวิ่งเต็มฝีเท้า
ตอนนี้ลิงน้อยคุ้นชินกับกฎของเจ้านายแล้วว่า ทุกครั้งที่เจออันตราย สิ่งแรกที่ต้องทำคือหนี
“เสบียงของฉัน!” ซ่งเสี่ยวเตากรีดร้อง
ลิงน้อยออกแรงมากเกินไป ทำให้เสบียงที่เธอกอดไว้ในมือกระเด็นหล่นไปเกือบหมด
แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้จะให้ลิงน้อยหยุดไม่ได้ จึงทำได้เพียงมองเสบียงเหล่านั้นที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้าเสียดายสุดหัวใจ
จ้าวอินวิ่งไปได้หลายร้อยเมตรก็หันกลับไปมอง
ราชาซอมบี้กำลังไล่ฆ่าควายอยู่ในหมู่บ้าน ส่วนควายวิ่งไปหยุดใต้ต้นเกาลัด จ้องลำต้นโล้นเกลี้ยงอย่างเหม่อลอย
จ้าวอินเข้าใจแล้ว ไอ้วัวตายนั่นคิดจะกินใบต้นเกาลัดของเขาอีกตามเคย
“คราวนี้ไม่มีแล้วสินะ?” จ้าวอินหัวเราะเย็นชาในใจ
“จ้าวอิน วัวตัวนั้นเก่งมาก! ดูสิ ซอมบี้ตัวยักษ์โดนมันทำร้ายแล้ว!” ซ่งเสี่ยวเตาร้องขึ้นกะทันหัน
จ้าวอินหันไปมองตามเสียง เห็นเขาควายหักครึ่งท่อนเสียบคาอยู่ที่ไหล่ขวาของราชาซอมบี้ เลือดดำไหลทะลัก แขนข้างหนึ่งห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เหลือเพียงเยื่อพังผืดยึดติดกับหัวไหล่ แกว่งไปมาตามจังหวะวิ่ง
ที่เอวของราชาซอมบี้ยังมีรูโหว่ขนาดใหญ่ทะลุจนเห็นแสงลอด ความเร็วในการวิ่งก็ช้าลงกว่าก่อนหน้าอยู่หลายส่วน
จ้าวอินฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ลิงน้อย ตามฉันอ้อมไป!”
“เจ้านาย จะไปจัดการซอมบี้กับวัวตัวนั้นหรือ?” ลิงน้อยถามในใจ
“จัดการอะไร? ราชาซอมบี้ที่บาดเจ็บก็ไม่ใช่คู่มือของพวกเราตอนนี้ เราจะไปเก็บผลึกดวงดาวต่างหาก!” จ้าวอินตอบ