เมื่อมองเกราะหนักทั้งชุด มันดูคล้ายเกราะในยุคราชวงศ์ฉินและฮั่น วัสดุเป็นโลหะเหนือธรรมชาติสีดำสนิท จ้าวอินกะน้ำหนักว่าอย่างน้อยก็ราว 50-100 กิโลกรัม
เขาเองก็สวมได้ แต่ต้องออกแรงมากจนกลับทำให้ประสิทธิภาพในการต่อสู้ลดลง จ้าวอินจึงคิดจะให้ลิงน้อยใช้แทน
แค่จินตนาการก็เห็นภาพแล้วว่า หลังจากลิงน้อยเปิดใช้พลังพิเศษขยายร่าง มันจะสวมเกราะที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน มือกำกระบองหนาม บุกตะลุยไปในฝูงซอมบี้อย่างไร้ผู้ต้าน สังหารซอมบี้ทรงพลังทีละตัว เก็บผลึกดวงดาวกลับมาให้เขาทีละเม็ด…
จ้าวอินเช็ดน้ำลาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ในที่สุดว่าควรเอาชุดกระโปรงให้ซ่งเสี่ยวเตา
อย่างมากเขาก็ใส่เสื้อทับได้สองตัว มากกว่านั้นก็เคลื่อนไหวไม่สะดวกแล้ว
เสื้อเครื่องแบบทหารต้องใส่ไว้ด้านนอก ส่วนชุดสูทสตรีที่เพิ่งได้มานั้นเป็นระดับ E คุณสมบัติเหนือกว่าชุดกระโปรงอย่างเทียบกันไม่ได้
ดังนั้นชุดกระโปรงจึงเตรียมไว้ให้ซ่งเสี่ยวเตาที่จ้องตาเป็นมันมานาน
เมื่อคิดวิธีแบ่งของเรียบร้อย จ้าวอินก็หันไปมองทางซ่งเสี่ยวเตา
เกาลัดที่เพิ่งแกะเปลือกถูกเธอกินจนหมดแล้ว ตอนนี้เธอหมดสติไป อย่างน้อยคงต้องรออีกห้าหกชั่วโมงกว่าจะฟื้น
เขาเปลี่ยนอุปกรณ์ที่ควรเปลี่ยนมาสวมให้ครบ ส่วนอุปกรณ์ที่จะให้ลิงน้อยกับซ่งเสี่ยวเตาก็แยกกองไว้สองกอง
จากนั้นจ้าวอินก็เรียกลิงน้อยเข้ามา “ลิงน้อย เกราะหนักกับกระบองหนามนี่เป็นของระดับ D ทั้งคู่ เป็นอุปกรณ์ที่ดีที่สุดในมือฉัน เดิมทีตั้งใจเก็บไว้ป้องกันตัว แต่คิดไปคิดมา ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่ยังเล็กจนโต งั้นยกให้แกทั้งหมดแล้วกัน”
ลิงน้อยเบิกตากว้าง จ้องเกราะหนักกับกระบองหนามที่จ้าวอินชี้อย่างเหม่อลอย