“เสี่ยวเตา ลิงน้อย!” จ้าวอินตะโกนเรียก
ทั้งสองไม่มีใครตอบ
จ้าวอินนึกถึงภาพที่พวกเธอเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้ก่อนหน้านี้ หัวใจอันแข็งกระด้างพลันเจ็บแปลบขึ้นมา
“พวกเธอตายแล้วหรือไง?”
จ้าวอินไม่สนใจว่าร่างกายอ่อนแรงจนแทบหมดสภาพ ฝืนก้าวเดินเข้าไปหาอย่างยากลำบาก
กะโหลกของลิงน้อยแตกออกจนเห็นเนื้อสมองด้านใน ขนทั่วร่างถูกราชาซอมบี้กระชากหลุดไปไม่รู้กี่หย่อม รูโหว่ขนาดใหญ่บนท้องไม่ต่างจากของควายก่อนหน้านี้ ลำไส้ไหลทะลักออกมา...
ส่วนอกของซ่งเสี่ยวเตายุบลงไปทั้งแถบ เลือดยังคงพุ่งออกจากปากและจมูก เธอสลบไม่ได้สติ
โชคดีที่ทั้งคู่ยังมีลมหายใจเฮือกสุดท้าย
จ้าวอินรีบหยิบใบต้นเกาลัดมาหนึ่งกำมือ ยัดใส่ปากลิงน้อย แต่พบว่ามันไม่มีแรงแม้แต่จะเคี้ยว
จ้าวอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนำใบต้นเกาลัดเข้าปากตัวเอง เคี้ยวจนละเอียดเป็นเศษ แล้วง้างปากลิงน้อยออก
พรวด!
จ้าวอินพ่นใบไม้ที่เคี้ยวแล้วเข้าไปในปากลิงน้อย ก่อนกรอกน้ำตามลงไป
หลังจากกรอกให้ลิงน้อยแล้ว จ้าวอินก็ใช้วิธีเดียวกันป้อนซ่งเสี่ยวเตา
หลังจากทั้งคู่กินใบต้นเกาลัดเข้าไป บาดแผลบนร่างก็หยุดเลือดอย่างรวดเร็วและค่อย ๆ สมานเข้าหากัน ลมหายใจแห่งชีวิตค่อย ๆ กลับมาแข็งแรงขึ้น
แต่พวกเธอบาดเจ็บสาหัสเกินไป ใบต้นเกาลัดแค่กำมือเดียวย่อมไม่พอ จ้าวอินหยิบออกมาถึง 10 กิโลกรัม แล้วตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวป้อนให้พวกเธอ
ที่จริงขนมปังแซนด์วิชที่จ้าวอินเพิ่งเปิดได้ยังเหลืออีกชิ้น แต่ของสิ่งนั้นช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้เร็วกว่ามาก และมีประโยชน์ในการต่อสู้มากกว่าใบต้นเกาลัด เขาจึงไม่ได้หยิบออกมาใช้
ขากรรไกรของเขาเคี้ยวจนแทบเป็นตะคริว ในที่สุดกะโหลกกับท้องของลิงน้อยก็สมานเข้าหากัน ขนสีทองเริ่มงอกขึ้นมาอย่างช้า ๆ